O czym jest książka „Śluza” Zu Witkowskiej?

Łucja jest naukowczynią związaną z Instytutem Biologii i Biomedycyny, która wyrusza w kilkumiesięczną delegacje. żeby koordynować potężny projekt badawczy. Ma nadzorować zbieranie ogromnej ilości roślin i przekazywanie ich do suszenia i ekstrakcji. To delikatny i ważny proces, pierwszy etap na drodze do stworzenia niemalże panaceum. Wszyscy na nią liczą.

Po dotarciu na miejsce Łucja zatrzymuje się w domu operatorki śluzy, dojrzałej, pewnej siebie kobiety, która nosi w sobie spokój. Śluzowa twierdzi, że życiowe wybory są zwykłymi przypadkami i że każda z nas ma własne, niezawisłe prawo do decydowania o istotności katastrof. Katastrof, które nagle spadają na Łucję jedna po drugiej, rujnując misterny plan zbierania i suszenia biomasy.

Obserwując Śluzową, Łucja – dążąca dotąd do planu, którego zwieńczeniem miało być coś »doniosłego i niepodważalnego«, jak dająca prestiż profesura – zaczyna powoli rozumieć, że można wieść też inne życie. Zajmujące mniej miejsca w społeczeństwie, ale autonomiczne, wolne i… szczęśliwsze.

“- A ty? Dlaczego poszłaś na biologię? – zgaduje Oliwia, biorąc drinka do ręki.

Od matury Łucja robiła wszystko, żeby nie odpowiadać sobie na to pytanie.

– Ja?… – Zmieszana opuszcza wzrok. – Bo mnie przestraszono.

– Przestraszono? Niby czym? – dopytuje koleżanka, pochylając się w jej kierunku.

– Nędznym życiem – odpowiada smutno bez zastanowienia.”

Czego się spodziewać po „Śluzie” Zu Witkowskiej?

Niedługiej powieści, którą co prawda pochłoniesz w dwa wieczory, ale nie będziesz o niej mogła przestać myśleć przez kolejny miesiąc.

Historii o samotności i pokoleniowym rozczarowaniu, ale też o trudnym spotkaniu z tą wersją siebie, którą kiedyś porzuciłyśmy, nie mając dość siły i wsparcia, żeby o nią zawalczyć.

Dlaczego wybrałam „Śluzę” Zu Witkowskiej?

Bo Zu pokazuje w “Śluzie”, jak łatwo jest zaplątać się w życie, którego same dla siebie nie wybrałyśmy i jakie druzgocące konsekwencje może mieć wybór takiego scenariusza. 

Jeśli Ty też słyszałaś, że powinnaś iść na dobre studia i znaleźć dobrą pracę, historia Łucji uderzy w Twoje najwrażliwsze struny i skłoni do niewygodnych przemyśleń.

Sceny, które zapamiętam:

• rozmowę z Oliwią 
• scenę z czerwonym telefonem
• zakończenie

O Autorce:

“Śluza” to prozatorski debiut poetki i naukowczyni Zu Witkowskiej, którą gościłyśmy w Klubie w lipcu 2026 r. 

Na spotkaniu Zu opowiadała nam o swojej drodze do pisania, o chwili, gdy przyszła do niej postać Śluzowej, i o scenie z Apisem, która zmroziła mi krew w żyłach. Rozmawiałyśmy o wchodzeniu w dorosłość, o trudnych wyborach i o tym, jak ważne jest, żeby mieć swoją “wioskę”, która będzie pomagać nam wzrastać w zgodzie z naszą wrażliwością.

Klubowiczki o powieści „Śluza” Zu Witkowskiej na gorąco:

Mam mnóstwo pytań. Nigdy jeszcze nie miałam tak, że po przeczytaniu tak długo książka nie dawała mi spokoju.

Paulina

Bardzo ciekawa pozycja.. były takie momenty że przeglądałam się w niej jak w lustrze .. więc sporo przemyśleń

Kamila

Po zakończeniu w głowie kłębki się mnóstwo myśli i jakoś tak boli dusza.

Monika

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Śluzy” Zu Witkowskiej

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Śluzie” Zu Witkowskiej

• Jak interpretujesz zakończenie?

• Czy uważasz, że tytułowa śluza może być metaforą?

• Co myślisz o Śluzowej?

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu napiszę już 1 pażdziernika!

Pobierz kartę „Sluzy” Zu Witkowskiej z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Śluza” Zu Witkowskiej przeczytaj również:

• „Ogród rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano – to na wskroś współczesna opowieść o pokoleniu 30-latków, którzy z pozoru mają wszystko. Jednocześnie zabawna i niepokojąca historia o kulturze pracy, która dyktuje rytm życia, o wypaleniu zawodowym i o przerażająco płytkich relacjach, jakie nawiązujemy w biurze.
• „Yellowface” – Rebecca F. Kuang – to pokręcona i pełna dram historia o ciemnej stronie wydawania książek, inbach w social mediach i obsesyjnym dążeniu do sukcesu.
• „Złodziejka matek” Magdalena Genow – to nieoczywista historia o stawaniu się matką opowiedziana z perspektywy kobiety, która nie doświadczyła macierzyńskiego wsparcia i ciepła. To również nie przesłodzona historia o dorastaniu w latach ‘90-tych, o awansie społecznym i skomplikowanych relacjach między kobietami na różnych etapach życia.

Wydawnictwo Znak Literanova

Artykuł Śluza – Zu Witkowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z autorką

Klubowa recenzentka: Beata Banaszczyk

makemereading91

Niespełna 30-letnia Lila rzuca pracę w Krakowie i wyjeżdża do Paryża, żeby zająć się dzieckiem jako au pair.

Dziewczyna ma dość swojego  rozczarowującego życia i wierzy, że w innym kraju los w końcu się do niej uśmiechnie. 

Mimo niezbyt satysfakcjonującej pracy stara się żyć pełnią życia, korzystając ze wszystkich uroków, jakie ma do zaoferowania Paryż. Na swojej drodze spotyka przelotne znajomości, które mogą skończyć się naprawdę źle, ale również takie, które wydają się dawać nadzieję na coś więcej. Tylko… czy aby na pewno?

To historia o ucieczce, szukaniu szczęścia, pozornym spełnieniu i poznawaniu siebie na nowo. A wszystko to w przepięknych okolicznościach Paryża, który nie zawsze jest tak romantyczny i idealny, jak mogłoby się wydawać.

Czytając, miałam momentami wrażenie, że oglądam „Emily w Paryżu” — tylko bez drogich ciuchów i idealnego życia.  A jednak ostatecznie ta historia zostawiła mnie z czymś znacznie więcej — z głębokim przemyśleniem tego, czym właściwie jest szczęście i jak łatwo pomylić je z iluzoryczną radością.

Każda z postaci drugoplanowych wzbudziła we mnie jakieś emocje, ale bardzo zastanawiałam się też, jak potoczy się przyjaźń Lily i Ruby. I w zasadzie to właśnie tej relacji kibicowałam najbardziej. 

Tę powieść przeczytałam naprawdę bardzo szybko i szczerze mówiąc — mam ogromną nadzieję na dalszą część! Tym bardziej że książka została napisana na podstawie prawdziwych wydarzeń. Chcę wierzyć, że autorka nie postawiła jeszcze kropki nad historią Lily. 

Bo mam wrażenie, że jej paryska historia może mieć jeszcze niejeden rozdział…

Artykuł Błogostan – Martyna Gabała pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest książka „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy?

Czas i miejsce akcji: Kuwejt, Jordania, Palestyna i nowoczesne, izraelskie więzienie, od lat 70. XX wieku po współczesność.

Nahr odsiaduje wyrok za terroryzm w „Norze”, sterylnym, zaawansowanym technologicznie izraelskim więzieniu o zaostrzonym rygorze. Z tego miejsce opowiada nam historię swojego życia.

Urodzona w Kuwejcie jako córka palestyńskich uchodźców, początkowo pragnie tylko stabilizacji i normalności. Kocha tańczyć, a jej marzeniem jest założenie własnego salonu kosmetycznego. Kiedy wybucha wojna w Zatoce Perskiej (inwazja Iraku na Kuwejt), jej świat się rozpada.

Zmuszona do ucieczki, podejmuje moralnie trudne decyzje, by utrzymać rodzinę, a z czasem trafia na terytoria okupowanej Palestyny. To tam, na ziemi przodków, której nigdy wcześniej nie widziała, wreszcie odnajduje swoje korzenie. I poznaje Bilala, który otwiera jej oczy na polityczną rzeczywistość i uczy, co to znaczy kochać na przekór wszystkiemu. Zderzenie z brutalnością okupacji zmusza Nahr do porzucenia dawnej bierności i obudzenia w sobie niezwykłej siły.

Nasza Książka Miesiąca uświadamia, jak wielka polityka niszczy codzienność ludzi takich jak my same, jednocześnie pokazując, jak wielką siłę ma pragnienie zwykłego, dobrego życia.

Czego się spodziewać po „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy?

Opowieści o dramacie wysiedlenia, rasizmie, systemowej przemocy i życiu pod ciągłym ostrzałem. Ale również: przepięknego studium palestyńskiej kultury, zapachu oliwek i chleba oraz głębokiej, dojrzałej historii miłosnej. Historii o tym, jak żyje się na przekór światu, w którym brakuje miłości.

Dlaczego wybrałam „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy?

Bo bardzo łatwo jest redukować konflikty zbrojne do suchych nagłówków i statystyk. Ta książka nadaje konfliktowi bliskowschodniemu ludzką twarz, pokazując go przez pryzmat doświadczeń jednej wyrazistej, nieidealnej, lecz niezwykle odważnej kobiety

Susan Abulhawa zadaje trudne pytania o granice wytrzymałości, o to, kto ma prawo do obrony własnego domu i czym właściwie różni się walka o wolność od terroryzmu.

Mimo brutalnego tła, jest to opowieść napisana poetyckim, zmysłowym językiem. To lektura, która boli, złości, ale ostatecznie zostawia w sercu dużo światła.

Sceny, które zapamiętam:

• klaustrofobiczne opisy Nory, w której nawet prysznic jest kontrolowany z zewnątrz
• pierwsze zbiory oliwek, podczas których Nahr wreszcie czuje fizyczną więź z palestyńską ziemią
• sceny z Umm Burak i jej skomplikowaną relację z Nahr

Klubowiczki o powieści „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy na gorąco:

Myślę, że sama bym po tę książkę nie sięgnęła, raczej powieści z tłem geopolitycznym to nie moja bajka, aleeeee… Jestem już na 200 stronie i mimo że to nie jest to łatwa książka to nie mogę przestać!

Sylwia

Na początku myślałam, że nie będzie mi się dobrze czytało. A teraz? Nie mogę się oderwać, ciągle o tym myślę i chcę czytać dalej. Czytając przeżywam różne emocje, gdy odrywam się od książki, potrzebuje chwili aby dość do siebie i osądzić się w naszej rzeczywiści. Sama bym po nią nie sięgnęła, i zrobiłabym ogromny błąd. Jest niezwykle przejmująca, wciągająca i nie chce dać chwili alby od niej się oderwać

Weronika

Wciąga od razu i bardzo doceniam to, że muszę doczytać, sprawdzić kilka kwestii poruszanych w książce; dzięki temu mam poczucie, że zyskuję wiedzę i zupełnie nową perspektywę – m.in. geopolityczną.

Magdalena

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy

• Czy potrafisz zrozumieć wybory Nahr?

• Jak dorastanie na uchodźctwie wpłynęło na Nahr? Czy jest dla niej dom?

• Jak interpretujesz tytuł „Na przekór światu bez miłości”?

„Gdyby nie Klub, pewnie bym po nią nie sięgnęła, a okazała się lekturą 10/10″ – mówiły Klubowiczki To była zupełnie inna książka. Spoza naszego kręgu kulturowego, ważna geopolitycznie, z bohaterką, która może wywołać kontrowersje. A jednak trafiła do Klubowiczek, wywołała dużo emocji, skłoniła do poszerzenie wiedzy i horyzontów. Pokazała, że bardzo łatwo jest redukować konflikty zbrojne do suchych nagłówków i statystyk.

Przy pierwszym pytaniu Klubowiczki były zgodne: „tyle o sobie wiemy, ile nas sprawdzono.” Nawet, jeśli niektóre z wyborów Nahr mogły się nam wydawać niezrozumiałe, czy kontrowersyjne, nie możemy ich oceniać z poziomu wygodnej kanapy i naszych bezpiecznych domów. Historia Nahr pokazuje, jak dużo można poświęcić próbując dopasować swoje cele i marzenia do rzeczywistości, w której przyszło nam żyć.

Przy drugim pytaniu zgodziłyśmy się, że dla Nahr dom to ludzie, których kocha. Życie na uchodźctwie nauczyło ją, że nic nie jest na stałe, że nie warto się przywiązywać do miejsc i że umiejętność szybkiego dostosowania się do panujących okoliczności pomaga w stabilizacji. Tak naprawdę Nahr dopiero w Palestynie poczuła, że gdzieś przynależy. Bardzo emocjonalnie przeżyła wizytę w domu rodzinnym matki, który zajęli osadnicy, zakochała się w gaju oliwnym Bilala. Ale i tak zawsze najważniejszy byli dla niej ludzie

Na zako nczenie stwierdziłyśmy, że tytuł wspaniale pokazuje, jak wielką siłę ma pragnienie zwykłego, dobrego życia w świecie, w którym wielka polityka niszczy marzenia o miłości, przynależności i poczuciu bezpieczeństwa.

Pobierz kartę „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy przeczytaj również:

• „Dopóki rosną cytrynowe drzewa” Zolfy Katouh – osadzona w dramatycznych realiach syryjskiej wojny domowej opowieść o pogrzebanych marzeniach, odwadze i najtrudniejszych decyzjach.
• „Nasze winy” Louise Kennedy – poruszająca opowieść o miłości, winie i życiu pozbawionym perspektyw osadzona w latach 70-tych w realiach konfliktu w Irlandii Północnej
• „Kradzież” Ann-Helen Laestadius – surowa i mroczna powieść, która pokazuje mało znane oblicze Szwecji i dotyka trudnych tematów: uprzedzeń wobec mniejszości narodowych, szykanowania i nienawiści, depresji, przemocy wobec zwierząt i zmian klimatycznych.

Wydawnictwo Sonia Draga

Tłumaczenie: Urszula Ruzik-Kulińska

Artykuł Na przekór światu bez miłości – Susan Abulhawa pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: To moja pierwsza Elizabeth Strout. Poruszająca, ale nie porywająca. Zastanawiam się, czy jej inne powieści są podobnie mocno zaszczepione w amerykańskości, czy jednak bardziej uniwersalne.

Akcja powieści “To o czym nie mówimy” rozgrywa się w nienazwanym nadmorskim miasteczku w stanie Massachusetts latem i jesienią 2024 roku, w okresie poprzedzającym wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych. Artie Dam to 57-letni nauczyciel historii w liceum. Ma żonę Evie, z którą wydaje się być blisko, dorosłego syna Roba, który chociaż zamknięty w sobie, wciąż jest obecny w życiu rodziców, grono znajomych i jedną, trochę ekscentryczną, starszą przyjaciółkę. Mimo, że Artie jest ogólnie lubiany, nikt nie wie, że tak naprawdę zmaga się z poczuciem osamotnienia i wyobcowania, że jest przytłoczony klimatem politycznym, który uważa za niepokojący i niezrozumiały, i że w tajemnicy przed wszystkimi rozważa samobójstwo.

“Rozważa” to w tym przypadku słowo klucz, bo gdy Artie Dam omal nie tonie po tym, jak poślizguje się podczas przechodzenia z pontonu na żaglówkę, tymczasowo budzi się w nim na nowo chęć do życia.

Do czasu gdy:

• Rob wyjawia sekret dotyczący Evie, który zmusza Artiego do przewartościowania całego swojego spojrzenia na małżeństwo i rodzinę

oraz gdy:

• zaczynają spływać wyniki wyborów prezydenckich, a zbulwersowany ich rezultatem Artie doświadcza jeszcze głębszego załamania.

“To o czym nie mówimy” Elizabeth Strout porusza bardzo poczytny aktualnie temat męskiej samotności, trudności w nawiązywaniu prawdziwych, wartościowych relacji oraz niszczącej natury tajemnic. 

Esencję tej historii wspaniale oddaje cytat z Junga zamieszczony na początku: „Samotność nie wynika z tego, że nie ma wokół nas ludzi, ale z niemożności zakomunikowania tego, co wydaje nam się ważne, lub z posiadania pewnych poglądów, które inni uważają za niedopuszczalne”.

To co mi przeszkadzało w emocjonalnym zaangażowaniu się w historię Artiego, to tło i rozkminy polityczne, na które nie byłam przygotowana sięgając po powieść Elizabeth Strout. 

Wiem, że to “niezależna” powieść i że poprzednie książki Elizabeth łączyło wspólne miejsce akcji i przeplatający się bohaterowie, dlatego na pewno sięgnę jeszcze po jej twórczość, bo ma wrażenie, że “To o czym nie mówimy” nie pozwoliło mi w pełni poznać jej pisarskiego vibu.

Fun-fact: przeczytałam, że pomysł na postać Artiego Dama zrodził się, gdy przyjaciółka przysłała Elizabeth stronę z nekrologami. Pisarka zwróciła uwagę na intrygujące zdjęcie mężczyzny o zwyczajnej twarzy, noszącego okulary w drucianych oprawkach. Następnie połączyła ten obraz ze wspomnieniem zasłyszanej wcześniej historii o mężczyźnie, którego znaleziono unoszącego się na wodzie u wybrzeży Massachusetts – historii, która nie dawała jej spokoju. Aby zebrać materiały dotyczące miejsca akcji, Strout i jej mąż przez kilka dni jeździli wzdłuż wybrzeża Massachusetts, poszukując wizualnych detali.

Artykuł To o czym nie mówimy – Elizabeth Strout pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest książka „Szukając Jane” Heather Marshall?

Tym razem fabuła naszej Książki Miesiąca składa się z historii trzech kobiet, a jej osią jest jeden, zagubiony przez dekady list, który łączy je niczym niewidzialna nitka.

Toronto, Kanada.

Rok 2017. Angela zmaga się z kryzysem po kolejnych, nieudanych próbach zajścia w ciążę. Podczas porządków w antykwariacie, który prowadzi, natrafia na niedoręczony list z 1971 roku. Żeby oderwać myśli od swojej sytuacji, postanawia za wszelką cenę odnaleźć tajemniczą adresatkę. To prywatne śledztwo nadaje jej życiu nowy cel, a nas zabiera w podróż w przeszłość.

Lata 60-te. Nastoletnia Evelyn trafia do Domu Świętej Agnieszki, katolickiego ośrodka dla niezamężnych matek, gdzie w młode kobiety w koszmarnych warunkach oczekują na rozwiązane, a po porodzie są zmuszane do oddania dzieci do adopcji. Trauma tego miejsca zdeterminuje całe dorosłe życie Evelyn i pchnie ją do niebezpiecznej, konspiracyjnej działalności.

Latach 80. Nancy odkrywa szokujący rodzinny sekret. Jednocześnie sama staje w obliczu trudnej decyzji o niechcianej ciąży, która wydaje się być pułapką bez wyjścia. Zdesperowana i pozbawiona wsparcia, trafia na ślad tajnej, podziemnej siatki kobiet. Dowiaduje się, że wystarczy wykręcić wskazany numer i zadać jedno pytanie o „Jane”, by uzyskać pomoc.

Nasza Książka Miesiąca to poruszająca opowieść o potędze siostrzeństwa i wzajemnym wsparciu w obliczu opresyjnego systemu oraz o tym, jak bardzo skomplikowane i wielowymiarowe potrafi być doświadczenie macierzyństwa.

Czego się spodziewać po „Szukając Jane” Heather Marshall?

Trzymającej w napięciu, wciągającej historii, która z jednej strony obnaża mroczne karty kanadyjskiej historii (przymusowe adopcje), a z drugiej opowiada o siostrzeństwa w działaniu i pokazuje, jak ważne jest kobiece zrozumienie i wsparcie.
To również wnikliwe spojrzenia na pełne spektrum macierzyństwa – od rozpaczy matek, którym siłą odebrano dzieci, przez doświadczenie tych, które zmagają się z zajściem w ciążę, aż po kobiet, dla których ciąża staje się pułapką bez wyjścia.

Dlaczego wybrałam „Szukając Jane” Heather Marshall?

Bo to książka, która niezwykle mocno rezonuje z naszą rzeczywistością i debatami o prawach kobiet. Autorka nie ocenia swoich bohaterek, lecz z empatią pokazuje, jak dalece nasze osobiste decyzje są uwikłane w czas, prawo i społeczeństwo, w którym żyjemy.

Chociaż Heather Marshall podejmuje tematy kontrowersyjne i bolesn, jak przymusowe adopcje, nielegalne aborcje czy bezpłodność, robi to w sposób subtelny. To lektura, która wciąga, a jednocześnie zmusza do głębokich refleksji i zostawia nas z gulą w gardle.

Sceny, które zapamiętam:

• fragment historii o Nancy i jej kuzynce, szczególnie scenę w metrze
• okrutne realia Domu Świętej Agnieszki
• nalot policji w gabinecie Evelyn

Klubowiczki o powieści „Szukając Jance” Heather Marshall na gorąco:

Wciągająca od pierwszej strony, na początku wielkie wkurzenie, ale teraz też inspiracja, że kobiety potrafią się tak zorganizować.

Kasia

Świetny opis aktywizmu, polubiłam bardzo Evelyn, ekstra plot twist – no bajeczna lektura!

Natalia

Właśnie dzisiaj skończyłam. 10/10! Plottwist nastąpił jak wracałam z Rossmana, prawie zakupy wypuściłam z rąk…! Ale i pomijając to, nie dostrzegam żadnych wad w tej opowieści, jest świetna, ważna, wciągająca, idę ją kupić w papierze.

Natalia

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Szukając Jane” Heather Marshall

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Szukając Jane” Heather Marshall

• Czy uważasz, że Angela miała prawo szukać Nancy, żeby przekazać jej informacje o biologicznej matce?

• Jak myślisz, dlaczego Nancy nie podzieliła się swoją przeszłością z mężem?

• Z jakimi przemyśleniami zostawiła Cię lektura „Szukając Jane”? O czym dla Ciebie jest ta historia?

Obawiałam się tego spotkania, bo aborcja to temat, który zawsze wywołuje gorącą dyskusję, a w „Szukając Jane” jest bardzo ważnym motywem. Ale po raz kolejny okazało się, że w Klubie naprawdę możemy rozmawiać O WSZYSTKIM, z szacunkiem i empatią, bez obawy, że nasze emocje zostaną przez kogoś skrytykowane

Autorka cudownie pisze w posłowiu, że to jest historia o pragnieniu bycia matką, o niechęci do bycia matką i o wszystkich odcieniach szarości między jednym a drugim. Ale również o cienkiej jak ostrze brzytwy krawędzi, gdy kobiety docierają do pewnego momentu w życiu, gdzieś pomiędzy strachem przed przypadkową ciążą a przerażeniem, że nie zajdą w ciążę kiedy będą tego pragnęły.

Na spotkaniu zgodziłyśmy się, że to również powieść o siostrzeństwie i wsparciu, bo są sytuacje, w których nikt nas nie zrouzumie tak, jak druga kobieta!

Pobierz kartę „Szukając Jane” Heather Marshall z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Szukając Jane” Heather Marshall przeczytaj również:

• Koronczarki – Angélici Lopes – osadzona na początku XX wieku w Brazylii saga łącząca siedem pokoleń kobiet nicią delikatnej koronki i historią zaszytą we wzorze ślubnej mantylki. Opowieść o sile kobiecej przyjaźni i walce o prawa kobiet w czasach, gdy każda forma sprzeciwu była aktem wielkiej odwagi.
• Dziewczynka – Camille Laurens – francuska powieść o byciu nie-chłopcem w rodzinie, w której miał się urodzić syn. Gorzka historia dotykająca różnic w traktowaniu płci, mizoginii, podwójnych standardów i trudności z jakimi musiały (i często wciąż muszą) się mierzyć kobiety w każdym wieku.

Wydawnictwo Albatros

Tłumaczenie: Anna Dobrzańska

Artykuł Szukając Jane – Heather Marshall pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

“Dziwna. Krótka, ale mocna. Wolałabym w liceum czytać Claire, niż ten nieszczęsny “Szynel” Gogola. Prowokuje do ważnej dyskusji.

To w zasadzie nie jest powieść, a opowiadanie, które najpierw zostało wydane w magazynie New Yorker pod tytułem “Mizogina”, a dopiero w 2022 r. ukazało się drukiem z nowym, delikatniejszym tytułem. JESZCZE nie zostało przetłumaczone na polski, ale mam nadzieję, że to tylko kwestia czasu, bo Wydawnictwo Czarne wydało już “Drobiazgi takie jak te” Claire i zbiór opowiadań “Przez błękitne pola”.

W centrum nowelki jest Cathal, z pozoru zwyczajny Irlandczyk, i jego związek z pochodzącą z Normandii Sabine. To relacja bez fajerwerków, powiedziałabym nawet, że letnia, rozwijająca się bardziej według schematu “tak wypada”, a nie epickiego romansu, ale przecież związki można budować na różnych fundamentach, right?

“So late in the day” zaczyna się i kończy 29 czerwca, w dniu gdy “prognoza pogody przewidywana dla Dublina się sprawdziła” (to jest pierwsze zdanie nowelki i jestem nim zachwycona!).

Cathal jest w pracy, ale nie może się skupić na wykonywanych czynnościach. Zamyka pliki, nad którymi pracuje zapominając je zapisać, czas mu się niemiłosiernie dłuży, wciąż odpływa dokądś myślami. Do tego osoby, z którymi pracuje wydają się traktować go trochę jak wydmuszkę, którą łatwo zgnieść.

Z retrospekcji dowiadujemy się, że nie tak miał wyglądać ów 29 czerwca i jak Cathal, niepozorny gość, jakich na świecie pełno, koncertowo spierdzielił coś, co mogło dać jemu i Sabine happy ending.

“So late in the day” to historia o tym, jak pokolenia facetów od najmłodszych lat nasiąkają mizoginistycznym myśleniem obserwując zachowania swoich ojców, którzy obserwowali swoich ojców, którzy obserwowali swoich ojców. Cathal nie potrafi okazać Sabine czułości, wszystko osądza, jest skąpy, samolubny i tak mocno zakorzeniony w szowinistycznym postrzeganiu kobiet, że w trakcie czytania miałam ochotę wylać mu kubeł zimnej wody na głowę.

Czytając zastanawiałam się, dlaczego Sabine zdecydowała się na ten związek? Czy wierzyła, że zmieni Cathala?

Czy w pewnym wieku tak bardzo chcemy uniknąć samotności, że jesteśmy skłonne (i skłonni) do aż takich poświęceń?

Artykuł So late in the day – Claire Keegan pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Lata 30. XX wieku, czasy Wielkiego Kryzysu.

Antidotum to „preriowa wiedźma”, u której klienci „deponują” swoje traumatyczne wspomnienia, grzechy i tajemnice. Szeptają jej o wszystkim wprost do ucha, przez zieloną trąbkę. Trochę jak spowiedź katolicka, ale jednak nie do końca, bo po złożeniu depozytu tracą pamięć o danym wydarzeniu do czasu, aż zdecydują się je wycofać. Sama Antidotum, nie ma pojęcia, co jej powierzono, dzięki czemu wspomnienia klientów są całkowicie bezpieczne.

Gdy jedna z najgorszych burz pyłowych w historii Ameryki wzbija w powietrze tysiące ton wierzchniej warstwy gleby, przerażona Antidotum odkrywa, że wszystkie powierzone jej przez ludzi wspomnienia zniknęły.

Co ma zrobić, gdy klienci będą chcieli je odzyskać?

W skrócie powiedziałabym, że to powieść o pamięci. O pamięci osobistej, zbiorowej i narodowej. O wspomnieniach, które zachowujemy, i o tych, które tracimy. O pamięci celowo wymazywanej – tym, o czym same wolałybyśmy zapomnieć, i o tym, co jest historycznie niewygodne do zapamiętania.

Podczas czytania nie dawało mi spokoju pytanie, o czym sama chciałabym zapomnieć, gdybym tylko miała taką możliwość.

Artykuł Antidotum – Karen Russell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Samotna Isabel obsesyjnie utrzymuje porządek w domu odziedziczonym po matce. Poleruje rodowe srebra, nakręca zegary, pilnuje, żeby wszystko trwało na swoim miejscu w niezmienionym kształcie. Jej pedantyczna bańka pęka, gdy do posiadłości przyjeżdża (i na jakiś czas zostaje) dziewczyna brata Isabel, Eva. Głośna, chaotyczna i irytująco swobodna Eva uosabia wszystko, czego Isabel nie-na-widzi. Relacja obu kobiet zaczyna się od wzajemnej niechęci, ale z czasem ewoluuje w wzajemną fascynację i…. namiętność! A potem okazuje się, że Eva wcale nie nie trafiła do Isabel przypadkiem, a dom, który dzielą skrywa mroczną historię.

Yael powoli dawkuje napięcie, z każdym rozdziałem czuć, że COŚ wisi w powietrzu, ale i tak nie domyślisz, się CO (ja się nie domyśliłam!).

“W dobrych rękach” w 2024 r. trafiła na krótką listę Nagrody Bookera, a w 2025 r. została uhonorowana nagrodą Women’s Prize for Fiction.

Czytając recenzje w sieci mam wrażenie, że wywołuje skrajne opinie – albo się ją pochłania, albo porzuca w połowie (a szkoda!).

Artykuł W dobrych rękach – Yael van der Wouden pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest książka „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy?

Highlands, Szkocja.

Biolożka Inti Flynn przyjeżdża do Szkocji z misją życia: ma poprowadzić projekt reintrodukcji czternastu szarych wilków, żeby w naturalny sposób ograniczyć populację jeleni niszczących tereny leśne. Towarzyszy jej grupa ekspercka i ukochana siostra bliźniaczka, Aggie, która po dramatycznych wydarzeniach z przeszłości zamknęła się w sobie i wycofała z życia. Wilczy projekt od początku zderza się z murem wrogości miejscowych farmerów, którzy traktują drapieżniki jako śmiertelne zagrożenie dla swoich stad. Dlatego, gdy pewnego poranka Inti trafia na zmasakrowane zwłoki jednego z gospodarzy, wbrew logice i dowodom postanawia chronić swoje wilki, zatajając zbrodnię.

Ale to nie jedyna tajemnica Inti. Prawie nikt nie wie, że biolożka od lat zmaga się z synestezję lustrzaną, rzadkim zaburzeniem neurologicznym, przez którą fizycznie odczuwa to, co najintensywniej odczuwają ludzie i zwierzęta wokół niej.

Nasza Książka Czerwca 2026 to porywające połączenie eco-fiction, thrillera psychologicznego i opowieści o wychodzeniu z najgłębszej traumy. To historia, która stawia znak równości między niszczeniem natury a niszczeniem drugiego człowieka

Czego się spodziewać po „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy?

Fascynującego wglądu w życie watahy wilków. To dla nich wybrałam tę powieść.

Ale również: napięcia rodem z rasowego thrillera, w którym morderstwo jest tylko zapalnikiem dla głębszych konfliktów.

Oraz: przejmującego studium siostrzanej miłości, współuzależnienia, przepracowywania traumy oraz pytania o to, gdzie leży granica naszej empatii.

Dlaczego wybrałam „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy?

Po pierwsze, drugie i trzecie WILKI (czy już mówiłam, że wilki?)! Od dawna szukałam powieści, w której zwierzęta będą istotną częścią fabuły, dlatego, gdy dowiedziałam się, że będzie przekład “Wilków” z niecierpliwością czekałam na premierę (rozważałam również “Jak wychować zająca” Chloe Dalton, którą również serdecznie!)

Bardzo cenię pisanie Charlotte McConaghy (czytałam zarówno “Dziki, mroczny brzeg” jak i “Migracje”). Uważam, że wyjątkowo sprawnie łączy ważne ekologicznie tematy z porywającą fabułą, a spośród wszystkich trzech jej powieści “Wilki” są chyba najbliższą nam geograficznie historią, bo przecież w Polsce również występują te drapieżniki.

Sceny, które zapamiętam:

• moment pierwszego wypuszczenia wilków z klatek na szkocką wolność
• opisy tego, jak Inti odczuwa ból innych żywych istot (sam początek książki mnie rozwalił!)
• zakończenie, bo BARDZO dało mi do myślenia i mam nadzieję, że o nim porozmawiamy na spotkaniu klubowym

Klubowiczki o powieści „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy na gorąco:

Zdecydowanie lepiej mi weszła niż „Dziki mroczny brzeg”. Przepiękne opisy przyrody, zachowania wilków, badania nad nimi i projekt. Trochę mniej mi się podobała warstwa ludzka w tej książce (podobnie jak w brzegu, chociaż ta pozycja zdecydowanie na plus). Chociaż i tutaj mam swoje perełki jak np. reakcje mieszkańców na różne wydarzenia i w ogóle ich podejście do całego przedsięwzięcia.

Bardzo mi „posmakowała” książka!

Daria

Pochłonęłam w 2 dni. Moja klubowa faworytka jak do tej pory!

Monika

Bardzo mi się dobrze słucha! Na pewno sięgnę po inne książki tej autorki. Ale nie mogę zrozumieć jednej rzeczy – skąd ona wzięła łopatę?

Magda

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy

• Jak synestezja lustrzana ukształtowała Inti? I jak myślisz, jak wpłynęłaby na Ciebie?

• Dlaczego tak szybko demonizujemy zwierzęta, a tak łatwo usprawiedliwiamy ludzi?

• We wszystkich swoich trzech powieściach Charlotte McConaghy osadza wątek zmian klimatycznych we wciągającej fabule, sprawiając, że ekologiczne tematy stają się bardziej namacalne i bliższe czytającym. Czy uważasz, że „Wilki” spełniły swoje zadanie? Czy zainteresowały Cię tematem renaturalizacji?

Na spotkaniu rozmawiałyśmy m.in. więzi między siostrami, o tym, jak wychowanie wpłynęło na obie siostry i o zakończeniu, na którego temat zdania były bardzo podzielone. Niektóre Klubowiczki były wzruszone, innym wydawało się mało prawdopodobne. Porównywałyśmy „Wilki” do „Dzikiego mrocznego brzegu” i zastanawiałyśmy się, która historia bardziej do nas przemawia. Zgodziłyśmy się, że wilki są wspaniale przedstawione i że dla nich zdecydowanie warto przeczytać tę historię.

Pobierz kartę „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy przeczytaj również:

• „Kradzież” Ann-Helen Laestadius– surowa i mroczna powieść, która pokazuje mało znane oblicze Szwecji i dotyka trudnych tematów: uprzedzeń wobec mniejszości narodowych, szykanowania i nienawiści, depresji, przemocy wobec zwierząt i zmian klimatycznych.
• „Wyspa zaginionych drzew” Elif Shafak– napisana z ogromnym poszanowaniem natury opowieść o miłości, przynależności i traumie pokoleniowej, która zaczyna się w latach ’70- tych na rozdartym turecko-greckim konfliktem Cyprze.

Wydawnictwo Fila

Tłumaczenie: Katarzyna Chojnacka – Bażyńska

Artykuł Kiedyś były tu wilki – Charlotte McConaghy pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z Wydawnictwem Znak Literanova

Klubowa recenzentka: Aleksandra Makulska

aleksmakulska

Przeczytałam w dwa dni! Nie zdetronizowała „Tom Lake”, ale i tak lowe, i powiem Wam, że jestem zaskoczona, że to debiut, bo zupełnie nie odstaje od późniejszych powieści Ann!

W centrum wydarzeń „Patronki” jest Rose, dwudziestolatka, dorastająca w latach 60-tych w San Diego, która jak większość stojących u progu dorosłości dwudziestolatek, nie wie, co dalej. Modli się o “znak od Boga”, z tym że, ów znak to dla Rose coś w rodzaju porady, delikatnego popchnięcia w kierunku, w którym powinna podążać w życiu, a nie prośba o powołanie. Z równą gorliwością modli się o zdanie egzaminów, buty na obcasie i pierścionek z rubinem.

Rose mieszka z matką, Helen, która pracuje w domu towarowym sprzedając kosmetyki i obietnicę piękna. O swoich klientkach mówi:

“Patrzą w lustro i widzą same mankamenty, a ja umiem je naprawić.”

Z Rose spotykają się głównie w łazience, kiedy jedna z nich szykuje się do pracy, a druga na wieczorne wyjście. To w trakcie jednego z tych spotkań matka stwierdza:

“Ładne dziewczyny mają trudniej. Ludziom wydaje się, że jest odwrotnie, że to brzydulom należy współczuć, alebo szarym myszkom. Ale one nie mają tylu dodatkowych bodźców. Wokół ładnych dziewczyn zawsze kręci się ktoś, kto będzie im mówił, co powinny robić i myśleć. Na stoisku to właśnie tym ładnym można sprzedać najwięcej. Nigdy nie wiedzą, czego naprawdę chcą.”

I zastanawiam się, czy właśnie to zdanie nie prześladuje Rose i sprawia, że tak rozpaczliwie próbuje znaleźć cel w życiu.

Helen straciła męża, ojca Rose, w wypadku samochodowym, gdy ta miała zaledwie 3 latka. Od tamtej pory nie wyszła ponownie za mąż i – chociaż nie uczestniczyła w wypadku męża – nie wsiadła więcej do samochodu. Co ciekawe, Rose jest za to doskonałą kierowczynią i uważa, że “prowadzenie auta to najważniejsza życiowa umiejętność”.

„Patronka” zaczyna się, gdy Rose w błękitnym Dodge’u jedzie przez Kalifornię, w kierunku Kentucky. Zostawia za sobą nie tylko matkę, ale i męża (yep, w poszukiwaniu “znaku” Rose decyduje się na zamążpójście), z którym żegna się tylko krótkim, oficjalnym liścikiem. Decyzje o ucieczce podejmuje dowiadując się, że jest w ciąży, o której nikomu nie mówi, bo nie chce zatrzymać dziecka. Dlatego wyrusza do Świętej Elżbiety, ośrodka dla niezamężnych (!!!) kobiet prowadzonego przez zakonnice.

Gdy dociera na miejsce widzi “morze ciężarnych dziewczyn, jedna bardziej ciężarna od drugiej” ma wrażenie, że w ogóle tu nie pasuje.

“Były tak potężne, że zdominowały całe wnętrze, tak że widziało się nie dziewczyny, lecz wyłącznie zbiorowisko wzdętych brzuchów, przesadnie napompowanych balonów z doczepionymi do nich cieniami młodych kobiet. Poczułam, że musiałam przyjechać w złe miejsce, że cokolwiek dolegało tym dziewczynom, ja na pewno nie złapałam tego samego. Byłam szczupła, płaska, wysoka, a kiedy na mnie spojrzały widać było, że właśnie tak o mnie myślą. Albo może myślały: zaczekaj, to sama zobaczysz”.

Mimo wszystko Rose szybko się aklimatyzuje, zawiera przyjaźnie i zaczyna pomagać w kuchni odkrywając w sobie talent do gotowania. Powoli zaczyna się zadamawiać, a jej brzuch rosnąć. Nikomu nic nie mówi o swojej przeszłości. Zaczyna nowe życie, którego fundamentem staje się milczenie.

Tylko jak długo da się żyć w kłamstwie?

Kto jeszcze jest ważny w Patronce?

Son, nieprzeciętnego wzrostu ogrodnik i złota rączka, w Świętej Elżbiecie zajmuje się wszystkim, z czym nie radzą sobie zakonnice. Ma dłonie wielkości bochnów chleba, utyka na jedno kolano i wszystkie dziewczęta się w nim kochają. Trafił do Habit ponad 20 lat temu i tak jak Rose, miał zostać na chwilę. Zrobi dla Rose krzesło z dedykacją. KRZESŁO. Czy wyobrażasz sobie bardziej romantyczny prezent? Ja byłam zachwycona.

Siostra Evangeline, która wydaje się być prawdziwą szamanką z długimi siwymi włosami wypadającymi spod welonu i magiczną umiejętnością słyszenia nienarodzonych dzieci. Kiedyś była siostrą przełożoną, teraz pracuje w kuchni, mimo, że coraz gorzej widzi i niezbyt dobrze gotuje. Od razu zaprzyjaźnia się z Rose.

I Cecilia, której historia zaczyna się od wstydliwego tatuażu na ramieniu Sona, zrobionego po pijaku w trakcie przepustki, na której zaszalał z kolegami z wojska.

“Patronka” to klasyczna Ann Patchett: angażująca emocjonalnie fabuła, skomplikowane postacie i wyjątkowa sceneria, która kształtuje ludzkie losy na równi z ich własnymi wyborami.

Czytajcie, jeśli lubicie dramy rodzinne i skomplikowane relacje matek z córkami (ZAWSZE!!) 

Artykuł Święta patronka kłamców – Ann Patchett pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.