O czym jest książka „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy?

Highlands, Szkocja.

Biolożka Inti Flynn przyjeżdża do Szkocji z misją życia: ma poprowadzić projekt reintrodukcji czternastu szarych wilków, żeby w naturalny sposób ograniczyć populację jeleni niszczących tereny leśne. Towarzyszy jej grupa ekspercka i ukochana siostra bliźniaczka, Aggie, która po dramatycznych wydarzeniach z przeszłości zamknęła się w sobie i wycofała z życia. Wilczy projekt od początku zderza się z murem wrogości miejscowych farmerów, którzy traktują drapieżniki jako śmiertelne zagrożenie dla swoich stad. Dlatego, gdy pewnego poranka Inti trafia na zmasakrowane zwłoki jednego z gospodarzy, wbrew logice i dowodom postanawia chronić swoje wilki, zatajając zbrodnię.

Ale to nie jedyna tajemnica Inti. Prawie nikt nie wie, że biolożka od lat zmaga się z synestezję lustrzaną, rzadkim zaburzeniem neurologicznym, przez którą fizycznie odczuwa to, co najintensywniej odczuwają ludzie i zwierzęta wokół niej.

Nasza Książka Czerwca 2026 to porywające połączenie eco-fiction, thrillera psychologicznego i opowieści o wychodzeniu z najgłębszej traumy. To historia, która stawia znak równości między niszczeniem natury a niszczeniem drugiego człowieka

Czego się spodziewać po „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy?

Fascynującego wglądu w życie watahy wilków. To dla nich wybrałam tę powieść.

Ale również: napięcia rodem z rasowego thrillera, w którym morderstwo jest tylko zapalnikiem dla głębszych konfliktów.

Oraz: przejmującego studium siostrzanej miłości, współuzależnienia, przepracowywania traumy oraz pytania o to, gdzie leży granica naszej empatii.

Dlaczego wybrałam „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy?

Po pierwsze, drugie i trzecie WILKI (czy już mówiłam, że wilki?)! Od dawna szukałam powieści, w której zwierzęta będą istotną częścią fabuły, dlatego, gdy dowiedziałam się, że będzie przekład “Wilków” z niecierpliwością czekałam na premierę (rozważałam również “Jak wychować zająca” Chloe Dalton, którą również serdecznie!)

Bardzo cenię pisanie Charlotte McConaghy (czytałam zarówno “Dziki, mroczny brzeg” jak i “Migracje”). Uważam, że wyjątkowo sprawnie łączy ważne ekologicznie tematy z porywającą fabułą, a spośród wszystkich trzech jej powieści “Wilki” są chyba najbliższą nam geograficznie historią, bo przecież w Polsce również występują te drapieżniki.

Sceny, które zapamiętam:

• moment pierwszego wypuszczenia wilków z klatek na szkocką wolność
• opisy tego, jak Inti odczuwa ból innych żywych istot (sam początek książki mnie rozwalił!)
• zakończenie, bo BARDZO dało mi do myślenia i mam nadzieję, że o nim porozmawiamy na spotkaniu klubowym

Klubowiczki o powieści „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy na gorąco:

Zdecydowanie lepiej mi weszła niż „Dziki mroczny brzeg”. Przepiękne opisy przyrody, zachowania wilków, badania nad nimi i projekt. Trochę mniej mi się podobała warstwa ludzka w tej książce (podobnie jak w brzegu, chociaż ta pozycja zdecydowanie na plus). Chociaż i tutaj mam swoje perełki jak np. reakcje mieszkańców na różne wydarzenia i w ogóle ich podejście do całego przedsięwzięcia.

Bardzo mi „posmakowała” książka!

Daria

Pochłonęłam w 2 dni. Moja klubowa faworytka jak do tej pory!

Monika

Bardzo mi się dobrze słucha! Na pewno sięgnę po inne książki tej autorki. Ale nie mogę zrozumieć jednej rzeczy – skąd ona wzięła łopatę?

Magda

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy

• Jak synestezja lustrzana ukształtowała Inti? I jak myślisz, jak wpłynęłaby na Ciebie?

• Dlaczego tak szybko demonizujemy zwierzęta, a tak łatwo usprawiedliwiamy ludzi?

• We wszystkich swoich trzech powieściach Charlotte McConaghy osadza wątek zmian klimatycznych we wciągającej fabule, sprawiając, że ekologiczne tematy stają się bardziej namacalne i bliższe czytającym. Czy uważasz, że „Wilki” spełniły swoje zadanie? Czy zainteresowały Cię tematem renaturalizacji?

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu napiszę już 1 lipca!

Pobierz kartę „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy przeczytaj również:

• „Kradzież” Ann-Helen Laestadius– surowa i mroczna powieść, która pokazuje mało znane oblicze Szwecji i dotyka trudnych tematów: uprzedzeń wobec mniejszości narodowych, szykanowania i nienawiści, depresji, przemocy wobec zwierząt i zmian klimatycznych.
• „Wyspa zaginionych drzew” Elif Shafak– napisana z ogromnym poszanowaniem natury opowieść o miłości, przynależności i traumie pokoleniowej, która zaczyna się w latach ’70- tych na rozdartym turecko-greckim konfliktem Cyprze.

Wydawnictwo Fila

Tłumaczenie: Katarzyna Chojnacka – Bażyńska

Artykuł Kiedyś były tu wilki – Charlotte McConaghy pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z Wydawnictwem Znak Literanova

Klubowa recenzentka: Aleksandra Makulska

aleksmakulska

Przeczytałam w dwa dni! Nie zdetronizowała „Tom Lake”, ale i tak lowe, i powiem Wam, że jestem zaskoczona, że to debiut, bo zupełnie nie odstaje od późniejszych powieści Ann!

W centrum wydarzeń „Patronki” jest Rose, dwudziestolatka, dorastająca w latach 60-tych w San Diego, która jak większość stojących u progu dorosłości dwudziestolatek, nie wie, co dalej. Modli się o “znak od Boga”, z tym że, ów znak to dla Rose coś w rodzaju porady, delikatnego popchnięcia w kierunku, w którym powinna podążać w życiu, a nie prośba o powołanie. Z równą gorliwością modli się o zdanie egzaminów, buty na obcasie i pierścionek z rubinem.

Rose mieszka z matką, Helen, która pracuje w domu towarowym sprzedając kosmetyki i obietnicę piękna. O swoich klientkach mówi:

“Patrzą w lustro i widzą same mankamenty, a ja umiem je naprawić.”

Z Rose spotykają się głównie w łazience, kiedy jedna z nich szykuje się do pracy, a druga na wieczorne wyjście. To w trakcie jednego z tych spotkań matka stwierdza:

“Ładne dziewczyny mają trudniej. Ludziom wydaje się, że jest odwrotnie, że to brzydulom należy współczuć, alebo szarym myszkom. Ale one nie mają tylu dodatkowych bodźców. Wokół ładnych dziewczyn zawsze kręci się ktoś, kto będzie im mówił, co powinny robić i myśleć. Na stoisku to właśnie tym ładnym można sprzedać najwięcej. Nigdy nie wiedzą, czego naprawdę chcą.”

I zastanawiam się, czy właśnie to zdanie nie prześladuje Rose i sprawia, że tak rozpaczliwie próbuje znaleźć cel w życiu.

Helen straciła męża, ojca Rose, w wypadku samochodowym, gdy ta miała zaledwie 3 latka. Od tamtej pory nie wyszła ponownie za mąż i – chociaż nie uczestniczyła w wypadku męża – nie wsiadła więcej do samochodu. Co ciekawe, Rose jest za to doskonałą kierowczynią i uważa, że “prowadzenie auta to najważniejsza życiowa umiejętność”.

„Patronka” zaczyna się, gdy Rose w błękitnym Dodge’u jedzie przez Kalifornię, w kierunku Kentucky. Zostawia za sobą nie tylko matkę, ale i męża (yep, w poszukiwaniu “znaku” Rose decyduje się na zamążpójście), z którym żegna się tylko krótkim, oficjalnym liścikiem. Decyzje o ucieczce podejmuje dowiadując się, że jest w ciąży, o której nikomu nie mówi, bo nie chce zatrzymać dziecka. Dlatego wyrusza do Świętej Elżbiety, ośrodka dla niezamężnych (!!!) kobiet prowadzonego przez zakonnice.

Gdy dociera na miejsce widzi “morze ciężarnych dziewczyn, jedna bardziej ciężarna od drugiej” ma wrażenie, że w ogóle tu nie pasuje.

“Były tak potężne, że zdominowały całe wnętrze, tak że widziało się nie dziewczyny, lecz wyłącznie zbiorowisko wzdętych brzuchów, przesadnie napompowanych balonów z doczepionymi do nich cieniami młodych kobiet. Poczułam, że musiałam przyjechać w złe miejsce, że cokolwiek dolegało tym dziewczynom, ja na pewno nie złapałam tego samego. Byłam szczupła, płaska, wysoka, a kiedy na mnie spojrzały widać było, że właśnie tak o mnie myślą. Albo może myślały: zaczekaj, to sama zobaczysz”.

Mimo wszystko Rose szybko się aklimatyzuje, zawiera przyjaźnie i zaczyna pomagać w kuchni odkrywając w sobie talent do gotowania. Powoli zaczyna się zadamawiać, a jej brzuch rosnąć. Nikomu nic nie mówi o swojej przeszłości. Zaczyna nowe życie, którego fundamentem staje się milczenie.

Tylko jak długo da się żyć w kłamstwie?

Kto jeszcze jest ważny w Patronce?

Son, nieprzeciętnego wzrostu ogrodnik i złota rączka, w Świętej Elżbiecie zajmuje się wszystkim, z czym nie radzą sobie zakonnice. Ma dłonie wielkości bochnów chleba, utyka na jedno kolano i wszystkie dziewczęta się w nim kochają. Trafił do Habit ponad 20 lat temu i tak jak Rose, miał zostać na chwilę. Zrobi dla Rose krzesło z dedykacją. KRZESŁO. Czy wyobrażasz sobie bardziej romantyczny prezent? Ja byłam zachwycona.

Siostra Evangeline, która wydaje się być prawdziwą szamanką z długimi siwymi włosami wypadającymi spod welonu i magiczną umiejętnością słyszenia nienarodzonych dzieci. Kiedyś była siostrą przełożoną, teraz pracuje w kuchni, mimo, że coraz gorzej widzi i niezbyt dobrze gotuje. Od razu zaprzyjaźnia się z Rose.

I Cecilia, której historia zaczyna się od wstydliwego tatuażu na ramieniu Sona, zrobionego po pijaku w trakcie przepustki, na której zaszalał z kolegami z wojska.

“Patronka” to klasyczna Ann Patchett: angażująca emocjonalnie fabuła, skomplikowane postacie i wyjątkowa sceneria, która kształtuje ludzkie losy na równi z ich własnymi wyborami.

Czytajcie, jeśli lubicie dramy rodzinne i skomplikowane relacje matek z córkami (ZAWSZE!!) 

Artykuł Święta patronka kłamców – Ann Patchett pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z Wydawnictwem Muza

Klubowa recenzentka: Karolina Sawka

perspektywa_ks

„Nadzieja to najlepsza tabletka przeciwbólowa na świecie. Chroni świadomość przed przykrymi skutkami prawdy”.

W życiu może przyjść chwila, gdy beztrosko stoisz sobie w kuchni, jesz kanapkę i myślisz o najbliższych zawodowych zobowiązaniach, by zaraz stanąć w przedpokoju, upuścić na podłogę tę samą kanapkę i poczuć, jak cały świat osuwa ci się pod stopami.

Taka chwila zastała Marię Rosę w wynajmowanym, gdańskim mieszkaniu. Marię, która jako żona Michała i matka trzyletniej Irenki, ma poukładane i spokojne życie. A raczej takie było dopóki nie przyszła chwila, która podzieliła jej życie na „przed” i „po”. W jednym momencie może zmienić się absolutnie wszystko. Maria znajduje się w sytuacji pozornie bez wyjścia, w dodatku ze złamanym sercem i bez grosza przy duszy, za to z naręczem wspierających ludzi wokół.

I to właśnie ci ludzie to był game changer tej ciepłej i dającej nadzieję na lepsze jutro, powieści.

Cudowni rodzice, wspierające przyjaciółki, babcia Irenka i… pewien nieznajomy, który zawsze pojawiał się, gdy był potrzebny.

„Całym światem Ty” (7/10) to historia o życiowej rewolucji, która przynosi przymusowe zmiany. Zmiany, których Marysia bardzo się boi, ale które okazują się zmianami na lepsze.

Jestem ogromną fanką pani Heleny (matki Marii), babci Irenki oraz Ady i Kaśki (przyjaciółek głównej bohaterki). W każdej z tych postaci znalazłam charakterystyczne cechy, z którymi mogę śmiało utożsamić siebie i swoich bliskich. A Tomasz to taki wzór mężczyzny, o którym prawdopodobnie marzy większość kobiet.

Natomiast nie do końca polubiłam główną bohaterkę. Nie zawsze rozumiałam zasadność podejmowanych przez nią decyzji (a raczej ich braku), często irytowałam się tym, co robiła. A to wszystko jest dowodem na to, że Autorka świetnie wykreowała swoje postaci. Każda z nich jest „jakaś”, każdą można wyróżnić.

Książka jest też świetnie napisana. Często śmiałam się podczas czytania, a błyskotliwe i naturalne dialogi sprawiły, że czułam się, jakbym była w Gdańsku wraz z bohaterami.

Uważam jednak, że mogłaby być krótsza – w drugiej połowie niektóre sceny dość mocno mi się dłużyły. Gdyby tak skrócić kilka opisów i nie powtarzać obszernych przemyśleń głównej postaci – byłoby bardziej dynamicznie i nieco mniej nużąco.

To nie jest historia, która ma Was zaskoczyć zakończeniem (choć w samym jej środku jest kilka plot twistów!). To opowieść, z którą macie spędzić miły czas, która otuli Was kocykiem i (jak babcia Irenka) zaparzy Wam herbatę, przyszykuje długą kąpiel.

Przeczytałam ją z przyjemnością, a niedługo zaniosę ją do pracy – zostawię w szpitalnej biblioteczce, by moje pacjentki mogły w trudzie leczenia poczuć się trochę lepiej 

Gratuluję Autorce i będę śledzić dalsze pisarskie dokonania!

Artykuł Całym światem ty – Monika Pryśko pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z Wydawnictwem Prószyński Media

Klubowa recenzentka: Martyna Głownia

zaczytana_w_siodle

Czasami czytam książki, przy których zastanawiam się nad fabułą. Przy niektórych analizuję bohaterów… A potem wpada Anielka i ja siedzę z książką w ręku, próbując rozkminić, skąd właściwie Sylwia bierze te wszystkie pomysły 

No serio, bo im dalej brnę w przygody Anielki, tym bardziej jestem PEWNA, że gdzieś istnieje tajemniczy, magiczny magazyn pełen absurdów, potworów, zwariowanych przygód i szalonych zwrotów akcji, do którego dostęp ma wyłącznie Sylwia Dec 

W drugiej cześci ponownie trafiamy do świata, w którym wszystko może się wydarzyć… I zazwyczaj właśnie to wszystko się wydarza 

Jest zabawnie, dynamicznie, momentami kompletnie szalenie, ale jednocześnie z tą charakterystyczną lekkością i frajdą.

Oczywiście miałam przyjemność, jeszcze przed premierą, posłuchać kilku fragmentów książki podczas środowego pisania u Makulskiej. I już wtedy wiedziałam, że będzie to kolejna podróż przez wyobraźnię, która nie uznaje ŻADNYCH ograniczeń  I naprawdę, pisząc żadnych, mam na myśli ŻADNYCH 

Niezmiennie zachwyca mnie kreatywność Deca. Bo o ile wiele osób potrafi wymyślić ciekawą historię, tak stworzenie świata, w którym chaos, humor i fantazja współpracują ze sobą tak naturalnie, to już zupełnie inna para kaloszy 

No i oczywiście nie mogę nie wspomnieć o Grażynie  który pozostaje moją ulubioną gwiazdą tej serii i nie zamierzam udawać, że tak nie jest kierowniczkooo 

Jeśli więc macie ochotę na historię pełną wyobraźni, nieoczywistych pomysłów, chaosu, pościgów i wybuchów, oraz bohaterów, którzy potrafią wywołać uśmiech nawet po ciężkim dniu, to Anielka po raz kolejny zaprasza do swojego zwariowanego świata.

Jestem niesamowicie ciekawa ile jeszcze pomysłów mieści się w głowie Sylwii? Bo mam wrażenie, że to studnia bez dna 

Artykuł Do Jasnej Anielki. Monstery i afery. Tom 2 – Sylwia Dec pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Gniazdo” Roisín O’Donnell?

Dublin, 2018.

Ciara Fay w pewne wiosenne popołudnie w ułamku sekundy podejmuje decyzję, która zmienia wszystko. Chwyta z suszarki kilka ubrań, sadza dwie małe córeczki w fotelikach samochodowych i rusza przed siebie zostawiając za sobą z pozoru uporządkowane życie.

Wie, że to jej ostatnia szansa na ucieczkę, bo mąż, Ryan, niemal całkowicie przejął już kontrolę nad jej życiem.

Szybko okazuje się jednak, że ucieczka to dopiero początek trudnej drogi do wolności. Z niewielką ilością pieniędzy, bez pracy i dachu nad głową Ciara trafia z córkami do Hotelu Eden – tymczasowego lokum dla osób w kryzysie bezdomności. Musi stawić czoła biurokracji i urzędom, jej oszczędności topnieją, a mąż nie zamierza łatwo odpuścić.

Aby przetrwać, będzie musiała przestać usprawiedliwiać oprawcę i odnaleźć siłę, by zawalczyć o swoją niezależności i dobro dzieci.

Nasza Książka Maja 2026 to boleśnie prawdziwa historia o tym, że odejście od oprawcy to zaledwie pierwszy krok, a prawdziwą sztuką jest wytrwać i na nowo uwierzyć w siebie.

Czego się spodziewać po „Gnieździe” Roisín O’Donnell?

Przekonującej i realistycznej powieści o odejściu od przemocowego i kontrolującego partnera. Historii o tym, co dalej, gdy spontaniczna i odważna decyzja staje się trudną do oswojenia rzeczywistością.

Ale również: budującej opowieści o odzyskiwaniu własnego życia, budowaniu zaufania do siebie i wsparciu, które można odnaleźć w najmniej oczekiwanych miejscach.

Słyszałam, że w sieci krąży opinia, że „Gniazdo” to książkowy „Dom dobry” – to niefortunny clickbait, który odwiedzie wiele wrażliwszych osób od lektury, a to bardzo wartościowa i ważna książka. „Gniazdo” to opowieść o tym, co dzieje się PO wyjściu z przemocowego związku. Uświadamia, że odejście od oprawcy to zaledwie początek trudnej i pełnej wyzwań drogi do odnalezienia swojego głosu.

Dlaczego wybrałam „Gniazdo” Roisín O’Donnell do Klubu?

Bo autorka wnikliwie analizuje pierwsze mechanizmy manipulacji w związku. Uświadamia, jak łatwo można stracić kontrolę nad własnym życiem, nie zdając sobie z tego sprawy.

Pisze o kobiecie, która doświadczyła przemocy emocjonalnej i ekonomicznej często uznawanej – nawet przez samą ofiarę -za „niewystarczający powód” żeby odejść od partnera.

Sceny, które zapamiętam:

• chwilę, gdy Ciara podejmuje decyzję o ucieczce
• pierwszą noc Ciary poza domem, w zaskakujących okolicznościach
• opisy psychologicznych gierek Ryana, które sprawiały, że Ciara zaczynała wątpić we własne zmysły i poczucie rzeczywistości

Klubowiczki o powieści „Gniazdo” Roisín O’Donnell na gorąco:

Właśnie skończyłam! Czytałam wczoraj do późna i dzisiaj pół dnia. Bardzo wciągająca i emocjonująca. Pojawiała się złość, współczucie, zrozumienie, momentami Też miałam różne myśli o bohaterce ale jej kibicowałam. Bardzo udane ujecie tematu.

Ania

Przesłuchałam całośc i bardzo mi się podobała. Ale… mój poziom złości zwiększał się wraz z każdym rozdziałem! Tego się nie da przejść spokojnie.

Dorota

Przeczytałam w kilka dni. Świetna!

Angelika

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Gniazda” Roisín O’Donnell

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Gnieździe” Roisin O’Donnell

• Co było dla Ciary najtrudniejsze w odejściu od Ryana?

• Co myślisz o relacji Cairy z matką i siostrą?

• Z jakimi przemyśleniami zostawiła Cię historia Ciary?

Rozmawiałyśmy m.in. o tym, jak ważna jest niezależność finansowa w związku i nieodcinanie się od bliskich i przyjaciół. Zgodziłyśmy się, że „Gniazdo” to ważna społecznie lektura, bo pomaga uświadamiać, że przemoc emocjonalną nie zawsze czuć i widać na pierwszy rzut oka.

Pobierz kartę „Gniazda” Roisín O’Donnell z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Gnazdo” Roisín O’Donnell przeczytaj również:

• „Portret Lucrezii” Maggie O’Farrell – mroczną powieść historyczna o władzy, namiętności i walce młodej kobiety o przetrwanie.
• „Krąg kobiet pani Tan” Lisy See – osadzoną w XV-wiecznych Chinach historia inspirowana losem Tan Yunxian, lekarki pomagającej kobietom za czasów panowania dynastii Ming.

Wydawnictwo Albatros

Tłumaczenie: Małgorzata Stefaniuk

Artykuł Gniazdo – Roisín O’Donnell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z Wydawnictwem Znak

Klubowa recenzentka: Elżbieta Ładoga

moze_to_o_nas

Przyznaję – do sięgnięcia po „Antidotum” skłoniły mnie: intrygujący opis, zachwycająca okładka, przepiękne, cieszące oko wydanie (zające! zdjęcia!),  jednak przystępując do lektury, zupełnie nie wiedziałam, czego się po niej spodziewać. Ale teraz już wiem. Wszystkiego. Absolutnie wszystkiego. To gęsta, mięsista powieść, niezwykle pojemna (tyle treści, wątków, bohaterów, tematów do refleksji!); wymagająca, ale wdzięczna –  trochę jak puzzle, których pozornie nie da się ułożyć, a potem nagle, nie wiadomo kiedy, składają się w zachwycającą, satysfakcjonującą całość. 

Karen Russell napisała historię o pamięci i wypieraniu wspomnień (na własne życzenie lub za czyjąś sprawą), o uprzedzeniach, niesprawiedliwości i złu („Lepiej ty niż ja”, s. 274), samotności („Cudze szczęście, kiedy ciebie nie dotyczy, potrafi parzyć jak pokrzywy”, s. 310), sile wspólnoty, relacjach („Jak to miło, że z dołu dochodzi śmiech”, s 387), tęsknocie, żałobie, naturze, o sporcie wreszcie i pasji,  w niezwykły sposób łącząc, zdawałoby się, niemożliwe do połączenia: historie Indian i Polaków, losy preriowej wiedźmy, przyjezdnej fotografki, samotnego farmera i nastoletniej koszykarki, stracha na wróble i rudej kotki, którym oddaje głos (!) na kartach swojej powieści. 

„Lecz wątpliwe nie znaczy niemożliwe.

Wątpliwe oznacza uchylone drzwi”.

(s.253)

Fikcyjne miasteczko Uz, którego  mieszkańcy powierzają swoje sekrety Antidotum -preriowej wiedźmie- i natychmiast o nich zapominają; kryminalna zagadka; tajemniczy strach na wróble, największa w historii Ameryki burza piaskowa, która niszczy nie tylko plony, ale i wspomnienia innych ludzi, przechowywane przez wiedźmę, wywołując zamęt – wszystko to sprawia, że „Antidotum” jest powieścią niebanalną, niezwykłą, świeżą.

Artykuł Antidotum – Karen Russel pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Korespondentka” Virginii Evans?

Stany Zjednoczone, czasy współczesne.

Główna bohaterka „Korespondentki”, Sybil Van Antwerp, ma ponad 70 lat, jest emerytowaną asystentką sędziego, matką i rozwódką. Jej życie – na pozór spokojne i uporządkowane – kryje w sobie głębokie blizny po utracie ukochanego syna. Od lat Sybil radzi sobie ze światem w jeden sprawdzony sposób: każdego ranka zasiada do biurka i pisze listy. Pisze do bliskich, przyjaciół, wrogów, urzędników, a nawet do pisarzy i pisarek, których książki przeczytała. Przelewa na papier myśli i emocje, których nie potrafi wypowiedzieć na głos, tworząc swoistą mapę swojego życia.

Choć jej codzienność wydaje się stabilna, to jedynie starannie wypracowana fasada. Syb nosi w sobie tajemnicę, która zmieniła ją i naznaczyła ją na lata. Nie potrafi zbudować relacji ze swoimi dorosłymi dziećmi i brakuje jej empatii. Gdy okazuje się, że zaczyna powoli tracić wzrok dogania ją trudna przeszłość. Aby zamknąć bolesny rozdział, będzie musiała wreszcie skonfrontować się ze wspomnieniami przed którymi uciekała i odnaleźć w sobie siłę na to, by wybaczyć sobie i naprawić relacje z bliskimi osobami.

Nasza Książka Kwietnia 2026 przełamuje stereotypy oddając głos dojrzałej kobiecie. To opowieść, która wymyka się schematom: pokazuje Sybil nie jako stateczną postać, lecz osobę z krwi i kości, dynamiczną, irracjonalnie upartą i do bólu szczerą.

Czego się spodziewać po „Korespondentce”?

Poruszającej historii o samotności, tajemnicach i konfrontowaniu się z trudnymi emocjami, które na przestrzeni lat domagają się nazwania.

Ale również: ciepłej, pełnej humoru i czułej autoironii opowieści, która udowadnia, że relacje międzyludzkie są tym, co naprawdę się liczy, a tradycyjne, pisane bez pośpiechu listy mają niezwykłą wartość terapeutyczną.

Dlaczego wybrałam „Korespondentkę” do Klubu?

Bo w dobie przebodźcowania i natychmiastowych wiadomości, powolny rytm życia Sybil zmusza do zatrzymania się i wzięcia głębokiego oddechu. Oraz: bo TAK BARDZO nakręca na pisanie listów!

OFICJALNIE ROZPOCZĘŁYŚMY W KLUBIE AKCJĘ WYMIANĘ LIŚTÓW!

Sceny, które zapamiętam:

• poranny, celebrowany bez pośpiechu rytuał dobierania odpowiedniego papieru i pisania listów
• bardzo trafne listy Sybil do pisarek i pisarzy, w których naprawdę fajnie recenzuje książki
• relacje Sybil z Harrym

Klubowiczki o „Korespondentce” na gorąco:

Pzyłączam się do zachwytów. Świetna lektura! Bardzo podobała mi się główna bohaterka – Sybil. Nietuzinkowa osoba z mocnym charakterem. Wzruszyłam się w trakcie lektury nie raz. Zdecydowana topka tego roku.

Monika

Ogromnie mi się podoba to, że powieść jest w formie listów, na początku też trochę się gubiłam wśród wszystkich adresatów, ale szybko się w to wgryzłam i wielką ciekawość sprawiało mi czytanie tych listów To książka z tych, które zostaną ze mną na długo. Skończyłam już czytać, a historia wciąż we mnie pracuje.

Marzena

Pierwsze strony trochę ciężko i też miałam problem z ilością bohaterów, ale potem połknęłam w dwa dni Zgadzam się z Beatą, że klimat wspaniały. Czułam mnóstwo ciepła czytając kolejne listy i przypomniało mi się jak sama je pisałam przed erą komórek i książka jedna z top w tym roku na pewno.

Ania

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Korespondentki”

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o książce „Korespondentka”:

• W jaki sposób epistolarna forma „Korespondentki” ukształtowała Twój odbiór tej opowieści? Czy sprawiła, że Sybil wydała Ci się bardziej autentyczna, czy może wręcz przeciwnie, odniosłaś wrażenie, że starannie kreuje swój wizerunek?

• Jak zmieniał się Twój stosunek do Sybil wraz z odkrywaniem jej historii? Czy wiek Sybil wpłynął na to, jak ją postrzegałaś?

• Które wątki korespondencyjne najbardziej z Tobą rezonowały?

Pobierz kartę „Korespondentki” Virginii Evans z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Korespondentka” przeczytaj również:

• „Grzybiarkę” Viktorie Hanišovej, którą czytałyśmy w październiku 2024. To bolesna i melancholijna historia podejmująca z wyczuciem jeden z najtrudniejszych tematów. Opowieść o ogromnej samotności i potrzebie wsparcia, o rodzicach, którzy nie powinni mieć dzieci i krzywdzie, której nie da się wybaczyć.
• „Zanim dojrzeją granaty” Rene Karabasz, którą czytałyśmy w maju 2023. To napisana w formie strumienia świadomości przejmująca historia Beki, młodej kobiety dorastającej u podnóża Gór Przeklętych, gdzie wciąż obowiązują krwawe zasady XV-wiecznego Kanunu, albańskiego kodeksu prawa zwyczajowego.

Wydawnictwo Fila

Tłumaczenie: Katarzyna Bażyńska-Chojnacka

Artykuł Korespondentka – Virginia Evans pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z Wydawnictwem Axis Mundi

Klubowa recenzentka: Barbara Mytnik (Instagram: pomiedzy_zdaniami)

Rozpoczynając lekturę „Szklanej jabłoni” Katarzyny Klein spodziewałam się dobrej, poruszającej sagi rodzinnej. Wszak matronat Klubu Czułej Czytelniczki to sygnatura najwyższej jakości. Czy powieść taką przeczytałam? Nie. Przeczytałam prozę nie dobrą, a rewelacyjną. Znakomitą. Doskonałą!


Ale od początku…


„Szklana jabłoń” rzeczywiście może być określana mianem sagi, opowiada bowiem o losach kilku pokoleń kobiet z jednej rodziny – spokrewnionych i spowinowaconych. Ramą powieści jest historia najmłodszej z bohaterek, Jagody Skalskiej, która po śmierci babci otrzymuje nie tylko jej mieszkanie, do którego się wprowadza, ale i stare zdjęcia, zapiski, rysunki architektoniczne, dokumenty, skrzynkę bez klucza i cały worek tajemnic. Jest to dla niej sytuacja graniczna, która zmieni jej życie.


W trakcie lektury podążamy za rozsypanymi przez autorkę mikro tropami, co sprawia, że wraz z Jagodą, trochę się domyślamy rozwiązania poszczególnych rodzinnych sekretów, a trochę dajemy się zaskoczyć. Zachowany jest tu idealny balans, oś fabularna poprowadzona jest z wielką przyjemnością dla czytelnika. Daje satysfakcję z odkrywania kolejnych elementów układanki, a jednocześnie sprawia, że powieść nie jest przewidywalna.


Narracja toczy się kilkutorowo – wiodąca oś przeplatana jest nitkami retrospekcji dotyczącymi pozostałych bohaterek – Róży, Nuszki, Magdy, Mirki i Renaty. Każda z nich jest prawdziwa, niestereotypowa, można się z nimi utożsamiać. Pomimo, że bardzo się od siebie różnią, łączy je siła oraz to, że wybrały milczenie.

Z każdym kolejnym fragmentem układanki poznajemy dramatyczne doświadczenia przodkiń Jagody i jej samej. Katarzyna Klein porusza tematy wojny, trudnego i niechcianego macierzyństwa, skomplikowanej relacji matka-córka, przemocy i straty.



Autorka przeprowadza nas przez wydarzenia z przeszłości, od lat tuż przed wojną, przez II wojnę światową, odbudowę zniszczonego wojną kraju, czasy PRL, lata 90., aż po rok 2005. Widać tu dużą pracę nad źródłami, szczególnie w scenach z czasów powojennych, kiedy zasiedlano tereny Dolnego Śląska, a wysiedlano dotychczasowych mieszkańców tego terenu. 
Pięknie i przejmująco ukazany jest również pogruchotany wojenną zawieruchą Wrocław – kamienice z wydartymi sercami i rozdartymi duszami. Na miasto patrzymy jednak oczami Magdy, która stara się widzieć w nim przede wszystkim przestrzeń na nowe życie.


Małym mrugnięciem do czytelnika jest tu wspomnienie kobiety, która prowadzi na postronku świnię – jest to kadr ze zdjęcia uwieczniającego tę szczególną kompanię pod budynkiem dzisiejszego centrum handlowego Renoma pod koniec lat 40.

Katarzyna Klein nie czerpie jednak tylko z fotografii. Powieść nasycona jest odniesieniami do innych dziedzin sztuki – od malarstwa i architektury, po unikatowe wyroby ze szkła artystycznego i użytkowego. W pamięć szczególnie zapada piękna scena ze szklaną instalacją Renaty, będącą połączeniem obrazu Moneta, muzyki i szkła, a stanowiącą niesamowity wręcz wyraz prawdziwej osobowości bohaterki.

Ktoś mógłby zapytać, jak tak bogata treść zmieściła się w niepozornej objętościowo książce. Spieszę z odpowiedzią!

Nie ma tu ani jednego zbędnego zdania. Każde trafia albo do wyobraźni, budując świat przedstawiony, albo do serca, tworząc skomplikowaną mozaikę emocji, albo skłania do refleksji i rezonuje w myślach jeszcze długo po odłożeniu książki. Jednym z takich fragmentów, który zostanie ze mną na długo, jeśli nie na zawsze jest:

„
(…) w rzeczywistości nie wiemy o sobie nawzajem zbyt wiele. To, w jaki sposób zadajemy innym pytania, wpływa na to, jakie historie od nich usłyszymy. Jeśli w ogóle.”

Język powieści jest celny, konkretny, ale jednocześnie często niemal poetycki, co tworzy wspaniałą prozę. Jako przykład pozwolę sobie przytoczyć jeszcze jeden fragment, opisujący Renatę:


„W niektóre dni Renata była twarda, lśniąca, przejrzysta w swoich słowach i czynach. A czasem matowiała tajemnicą. Była przeszkleniem między przeszłością a teraz. Raz przyciągała żarem, a innym razem odpychała, zastygła i zimna. Jak okienna szyba jednocześnie łączyła i dzieliła to, co w środku, i to, co na zewnątrz. Jak szkło rozpalała się wewnątrz do czerwoności, a potem pozwalała, aby emocje zastygały w niej na zawsze szklanymi paciorkami.”


Jest to proza, która szanuje czytelnika – pozwala mu i na głębokie przeżycia i na zadumę.



Zakończenie powieści jest klamrowe i to w sposób podwójny. Jagoda pozornie wraca do początku – ponownie wprowadza się do mieszkania po dziadkach, tym razem jednak na swoich warunkach. Jest już inną osobą, która otwiera się na nowe możliwości i relacje – prawda ją wyzwoliła.

Druga klamra jest bardziej poetycka, związana ze wspomnianymi w jednej z pierwszych scen matrioszkami – znanymi większości z nas, drewnianymi babami, które symbolizują nasze bohaterki. W klasycznym układzie jedna baba “ginie” w drugiej. Pozornie ta większa osłania mniejszą, chroni ją, ale jednocześnie – parafrazując autorkę – chowa głęboko i czasem zapomina, że ta mniejsza tam w środku jest. Zakończenie jest bardzo wymowne. Jagoda otrzymuje matrioszki wykonane ze szkła:


„Mimo, że każda kolejna patrzy na świat przez pryzmat tej większej, to jednak widzi też świat swoimi oczami i nimi nadaje znaczenie.”

Jagoda może wreszcie przeżywać świat po swojemu, nie odcinając się od korzeni, ale też rezygnując z bagażu rodowych traum.


„Szklana jabłoń” jest to powieść o ogromnym ładunku emocjonalnym. Jest to historia o kobietach, ale w istocie opowiada dużo więcej – o radzeniu sobie z przeszłością, o traumie i wydarzeniach, które wdzierają się w życie bohaterek i zmieniają je. O tym, ile zła powodują i jak daleko sięgają. O przemocy ukrytej pod pancerzem milczenia, codziennych wyborów i zmagań. Ale też jest to powieść o nowych początkach, dająca nadzieję na zmianę.

Gorąco polecam!

Artykuł Szklana jabłoń – Katarzyna Klein pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

„Faworyci” Layne Fargo to na maksa wciągający retelling „Wichrowych Wzgórz”, osadzony w środowisku łyżwiarstwa figurowego.

Nastoletnia Katarina Shaw chce zdobyć olimpijskie złoto. Odkąd zaczęła jeździć na łyżwach, to jej jedyne marzenie, cel i obsesja. Ale Kat nie ma ani bogatej rodziny, ani znanego w branży nazwiska, które ułatwiłyby jej starty i pracę z cenionymi trenerami. Ma za to tajną broń: przyjaciela z dzieciństwa, uratowanego z pieczy zastępczej Heatha Rocha, który zrobi wszystko, żeby pomóc jej spełnić największe marzenie.

Razem dorastają, razem ćwiczą, razem stawiają czoło brutalnemu bratu Katariny i zbierają pieniądze, żeby opuścić dziurę, w której się wychowali. W końcu ich determinacja i pasja zostają zauważone – trafiają do elitarnej placówki dla najlepszych łyżwiarzy, aby szlifować swój talent.

A potem wszystko się sypie.

Dziesięć lat później nieautoryzowany dokument ujawnia kulisy dramy sprzed lat, a Kat decyduje się zabrać głos, żeby ukrócić plotki i opowiedzieć, co tak naprawdę się wydarzyło.

„Faworyci” idealnie sprawdzą się na czytelniczy zastój – porwali mnie nawet bardziej niż oryginał!

Artykuł Faworyci – Layne Fargo pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Christina Applegate w każdej tej produkcji jest zabawna i charyzmatyczna, uwielbiam ją oglądać. Z doniesień online wiem, że dużo w życiu przeszła, a w „You with the sad eyes” miałam okazję przeczytać, jak o tym sama opowiada .

Memuar Christiny jest napisany od serducha, emocjonalnie, ale też z dystansem do siebie. Nie ma tu wybielania i tworzenia własnej legendy (jak u Lisy Marie Presley czy księcia Harry’ego), jest szczera opowieść kobiety, która choć w wielu aspektach wiodła uprzywilejowanie życie, bardzo dużo przeszła.

Artykuł You with the sad eyes – Christina Applegate pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.