7-letni Luca został przyłapany na zrobieniu “czegoś” koleżance ze szkoły
(nie do końca wiadomo czego, chociaż między zdaniami łatwo się domyślić)

Ten incydent, chociaż może bardziej fakt, że Luca uparcie milczy i zaczyna się dziwnie zachowywać, rzuca cień na jego relację z matką, bo Pia jest naznaczona (jak my wszystkie) doświadczeniem, że dziewczynkom nikt nie wierzy.

“Przecież kobietom należy wierzyć – bez żadnych ale. Zbyt wiele z nich nie ma odwagi czegokolwiek powiedzieć ze strachu, że nikt im nie uwierzy. Dlatego trzeba zawsze wierzyć. Takie mam przekonanie.”

Zapętlając się w domysłach, co tak naprawdę mogło się wydarzyć, Pia wraca we wspomnieniach do własnego dzieciństwa i śmierci najmłodszej siostry, Lindy, która zginęła tragicznie w wieku czterech lat. Mała Linda utonęła w jeziorze niedaleko domu rodzinnego, ale nikt tak do końca nie wie, jak do tego szło, bo Lindzie towarzyszyła wtedy tylko trzecia z sióstr, adoptowana Romi.

Napięcie można kroić tasakiem

Jessica Lind stworzyła historię o rozliczaniu się z przeszłością, o nieprzepracowanej traumie rodzinnej, żałobie, niewłaściwie skierowanych oskarżeniach i toksycznych metodach wychowawczych. Napięcie i atmosfera niepokoju są wyczuwalne od samego początku, wszystko długo pozostaje niedopowiedziane, jedynie zarysowane, a przeszłość Pii powoli wyłania się z porozrzucanych kadrów pamięci. “Małe potwory” wciągają.

Kim są „Małe potwory”?

Recenzenci spierają się, czy tytułowe „Małe potwory” to dzieci, które też są po prostu ludźmi, wyparte traumatyczne wspomnienia, domagające się uwagi, czy może rodzice, którzy w swoim przytłoczeniu reagują nieadekwatnie. Dobra, umówmy się nie rodzice, a matki, bo ojcowie w “Potworach” są przedstawieni nad wyraz szlachetnie: (mąż Pii, Jacob, który nigdy nie wątpi i zawsze wspiera) i ojciec Pii, który ma “ciepłe, szorstkie dłonie” zabiera dzieci na spacer i jest siłą ogromnego spokoju.

I to chyba było dla mnie największe rozczarowanie, że autorka jednak zrzuca cały ciężar negatywnych reakcji na matki. To i powielanie mitów o nieokiełznanym dziecku adopcyjnym, mało zaskakujące.

Szkoda, bo zapowiadało się 5/5 a tak zostanę przy 3.

Wydawnictwo Filtry

Tłumaczenie Magdalena Biśta

Artykuł Małe potwory – Jessica Lind pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Po raz pierwszy w Klubie sięgamy po jeszcze ciepłą premierę (przekład Elżbiety Janoty wyszedł 28 października!), ale jako najbardziej opiniotwórczy klub w polskim Internecie musimy wyrobić sobie o niej zdanie :))) Bo o “Yesteryear” będzie zaraz huczał cały Bookstagram!

To najgorętsza książka 2026 r., która na amerykańskim rynku wzbudziła mnóstwo dyskusji i przyniosła autorce niesłychaną popularność. Prawa do jej ekranizacji wykupiła Anne Hathaway jeszcze ZANIM “Yesteryear” Caro Claire Burke ukazała się drukiem.

Czy trafi w gusta polskich Czytelniczek?

PS. Do wczucia się w vibe “Yesteryear” warto poczytać o trendzie tradwife i Hannie Neeleman, piszę o nich w dziale “Czego się spodziewać”.

O czym jest książka „Yesteryear” Caro Claire Burke?

Poznaj Natalie Heller Mills

W internecie Natalie Natalie Heller Mills to eteryczna matka piątki dzieci (z szóstym w drodze), zarządzająca wraz z mężem Calebem „uroczym małym ranczem” w Idaho. Miliony osób śledzą konto Natalie na Instagramie i idealne życie stylizowane na wzór „Domku na prerii”. Manosfera widzi w niej urzeczywistnienie „prawdziwego amerykańskiego snu”, a feministki, “Wściekłe Kobiety”, tak naprawdę “zżera zazdrość”.

Tymczasem Natalie offline nie mogłaby się bardziej różnić od swojego social mediowego wizerunku. Jej idealne, sielskie życie to efekt dokładnej reżyserii i manipulacji. Za kulisami kryją się zatrudnione nianie, profesjonalna produkcja, przemysłowy sprzęt kuchenny i miliony, miliony dolarów pompowane w ranczo przez bogatego teścia, który planuje kandydowanie w następnych wyborach prezydenckich.

Ale czego oczy (8 mln obserwujących) nie widzą, tego sercu nie żal, prawda?

A potem BUM!

Pewnego całkiem niepozornego poranka Natalie budzi się w życiu, które nie należy do niej. Chociaż dom, mąż i dzieci wydają się znajome, coś jest grubo nie tak. Nie ma prądu, kuchnię ogrzewa ogień, a Caleb zamienił się w mrukliwego i twardego rolnika. Zamiast dopieszczać zdjęcia domowej konfitury na Instagrama, Natalie musi przynosić drewno na opał i zdzierać dłonie do krwi, piorąc (ręcznie!) ubrania dla całej rodziny. Czy przeniosła się w czasie? A może uczestniczy w jakimś pokręconym reality show? Czy może sam bóg poddaje ją próbie? A może jednak szatan?

Uważaj, czego sobie życzysz, bo dokładnie to może się spełnić, droga Natalie!

„Yesteryear” Caro Claire Burke to powieść o władzy i o tym, do czego można się posunąć, żeby ją utrzymać.

Wciągająca i elektryzująca, równie zabawna, co przerażająca. Caro Claire Burke przygląda się współczesnemu macierzyństwu, opresyjnym oczekiwaniom wobec kobiet, sile mediów społecznościowych i procesowi kreowania własnego wizerunku.

Uważam, że jest to doskonała historia do dyskusji i chociaż jestem pewna, że nie polubimy Natalie Heller Mills, to myślę, że zgodzimy się, że jest magnetyzującą antybohaterką, o której wyborach można gadać GO-DZI-NAMI.

Czego się spodziewać po „Yesteryear” Caro Claire Burke?

Trzymającego w napięciu thrillera psychologicznego z elementami satyry, niejednoznacznej, wręcz antypatycznej bohaterki i historii, która z każdym kolejnym rozdziałem budzi więcej pytań.
Natalie to postać skomplikowana, bezwzględna, pełna wyższości i obsesyjnie kontrolująca swój wizerunek w sieci, a obserwowanie, jak jej fasada pęka i rozkminianie, co tak naprawdę się stało, że wylądowała w przeszłości, czyni “Yesteryear” nieodkładalną.

Dlaczego wybrałam „Yesteryear” Caro Claire Burke?

O co chodzi z trendem „tradwife”?

Zanim przeczytałam “Yesteryear”, trafiłam w “Gurdianie” na wywiad z Caro Claire Bruke, w którym mówi:

„Uznałam, że skoro nie potrafię obalić samego wizerunku tradwife, to przynajmniej zburzę jej świat i zobaczę, jak szybko zacznie krzyczeć.”

Do tej pory ten social mediowy trend (zjawisko?) nie przewijał się przez mój feed, ale wywiad z Caro mnie zaintrygował i zaczęłam grzebać. W ten sposób trafiłam na historię Hannah Neeleman i Ballerina Farm. 

Hannah to amerykańska influencerka i była baletnica (absolwentka prestiżowej uczelni Juilliard) oraz zdobywczyni tytułu Mrs. American (to konkurs dla mężatek, nie mylić z Miss America), która razem z bajecznie bogatym mężem prowadzi ogromne gospodarstwo w stanie Utah i wychowuje ósemkę dzieci.

Jest nieoficjalną twarzą trendu „tradwife” (od traditional wife), promującego sielankowy obraz „tradycyjnego” podziału ról w związku (nawiązującego do lat 50. w Stanach) oraz poświęcenia Bogu i rodzinie.

Zawsze w estetycznych kadrach, z uśmiechem i w otoczeniu gromadki dzieci.

Używam słowa “trend”, ale Caro Claire Burke mówi w tym samym wywiadzie: 

„Tradwife, podobnie jak gospodyni domowa z lat 50., nie jest prawdziwą osobą. Nie jest trendem ani kulturową obsesją. Jest reklamą, wyreżyserowanym spektaklem kobiecości z linkiem do zakupów w biogramie. Pojawiła się – niczym reklama z lat 50., by przypomnieć kobietom o ich prawdziwym przeznaczeniu: usługiwać, uśmiechać się, rodzić dzieci i kupować.”

Tradwife vs Matka Polka

W Polsce zjawisko “tradwife” nie jest popularne, co wynika z zupełnie innej historii i realiów ekonomicznych. W Stanach lat 50, to mąż w garniaku zarabiający w korpo na utrzymanie rodziny i żona doglądająca domu na przedmieściach (patrz Betty Draper z “Mad Man’a”). Współczesne influencerki czerpią z tej estetyki

U nas wyniszczona wojną gospodarka potrzebowała rąk do roboty, więc kobiety masowo wchodziły na rynek pracy w fabrykach, rolnictwie, handlu i administracji. Symbolem epoki stał się słynny plakat i hasło: “Kobiety na traktory”.  Mało glamour. Nie ma za bardzo do czego wracać z sentymentem

W Polsce bardziej szkodliwy (wciąż!) pozostaje archetyp Matki Polki, kobiety zmęczonej, ale silnej, zaradnej, łączącej etat z pracą w domu i  opieką nad dziećmi, ogarniająca całą logistykę rodzinną bez narzekania i pomocy. 

Do tego wiejskie życie nie kojarzy się u nas z nową ekranizacją “Domku na prerii”, estetyką countrycore, lekkością i samowystarczalnością, a z ciężką harówką i wyrzeczeniami. Romantyzowanie wsi na Instagramie dopiero niedawno stało się modne. Póki co, jedynie w kontekście sielskiego lata spędzanego w odpicowanych drewnianych domach, pozowania do zdjęć na belach siana i w środku rzepakowych pól.

Dlatego właśnie “Yesteryear” wydała mi się egzotyczna i intrygująca.

A potem na amerykańskim bookstagramie wybuchła wokół niej prawdziwa medialna burza i pomyślałam, że będziemy musiały ją w Klubie sprawdzić.

Jestem bardzo ciekawa, z jakim przyjęciem spotka się w Klubie (i generalnie pośród polskich czytelniczek i czytelników) i o czym porozmawiamy już 24 listopada na spotkaniu klubowym.

Sceny, które zapamiętam:

• współczesną wersję związku Natalie z Calebem
• wewnętrzne dialogi i cięte riposty Natalie
• zakończenie

Klubowiczki o powieści „Yesteryear” Caro Claire Burke na gorąco:

Już wkrotce.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Yesteryear” Caro Claire Burke

Już wkrótce.

Pobierz kartę „Yesteryear” z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobało Ci się „Yesteryear” przeczytaj również:

• „Yellowface” – Rebecca F. Kuang – to pokręcona i pełna dram historia o ciemnej stronie wydawania książek, inbach w social mediach i obsesyjnym dążeniu do sukcesu.
• „Kiedy kobiety były smokami” – Kelly Barnhill – potężna girl-power story z elementami fantasy o kobiecej sile, determinacji i walce o prawo do spełniania się i życia na własnych zasadach.
• „Ogród rozpaczy ziemskich” – Beatriz Serrano – na wskroś współczesna opowieść o pokoleniu 30-latków, którzy z pozoru mają wszystko.

Wydawnictwo Poznańskie

Tłumaczenie Elżbieta Janota

Artykuł Yesteryear – Caro Claire Burke pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest książka „Pieśń…” Thrity Umrigar?

„Pieśń zbuntowanych serc” nie jest łatwą lekturą. To poruszająca, bolesna historia ukazująca Indie odarte z turystycznej iluzji. Łączy ze sobą dwa światy: amerykańskiej dziennikarki o indyjskich korzeniach i młodej Hinduski z prowincji, która za odwagę i sprzeciw braciom zapłaciła najwyższą cenę.

Smita Agarwal, amerykańska dziennikarka pochodząca z indyjskiej rodziny, wraca do Bombaju, z którym łączą ją bolesne wspomnienia. W zastępstwie koleżanki ma napisać reportaż o Meenie, młodej Hindusce z niewielkiej wioski, która w oczach swojej społeczności popełniła niewybaczalny błąd: z miłości wyszła za mąż za muzułmanina. Za tę zniewagę bracia Meeny, w ramach „obrony honoru rodziny”, brutalnie zamordowali jej męża, a ją samą trwale okaleczyli. Teraz, wbrew groźbom, ostracyzmowi i naciskom całej wioski, Meena z pomocą zaangażowanej prawniczki domaga się sprawiedliwości w sądzie.

Żeby zebrać materiał do artykułu Smita opuszcza zatłoczony, kosmopolityczny Bombaj i wyrusza do Birdwardu, wioski, z której pochodzi Meena. W podróży towarzyszy jej Mohan, zamożny i postępowy Hindus, który wierzy w lepsze oblicze swojego kraju. 

Odkrywanie dramatycznych kulisów historii Meeny i Abdula zmusza Smitę do konfrontacji z własną, bolesną przeszłością.

Czego się spodziewać?

Wciągającej i poruszającej historii o poszukiwaniu sprawiedliwości, odwadze i miłości osadzonej we współczesnych, pełnych kontrastów Indiach. Thirty Umrigar pokazuje państwo trawione przez kulturowy konserwatyzm, ubóstwo, przemoc na tle religijnym, hierarchię kastową i mizoginię. To nie są kolorowe, pachnące przyprawami Indie z relacji influencerów i kolorowych serwisów podróżniczych

Oraz: rozkmin o etyce dziennikarskiej i prawniczej. Podczas czytania pojawiają się pytania, m.in. o to, co tak naprawdę motywuje Anjali, prawniczkę Meeny i Shannon, dziennikarkę, która początkowo miała opisać tę historię.

Dlaczego wybrałam „Pieśń zbuntowanych serc” Thrity Umrigar?

Bo od bardzo dawna czekałam na jej tłumaczenie! “Honor” przeczytałam od razu po premierze, w 2022 r., i wiedziałam, że musi trafić do Klubu.

To jedna z tych powieści, od których nie możesz się oderwać: wspaniale skonstruowana fikcyjna historia poruszająca ważny i trudny społecznie temat. Bolesna i wkurzająca, ale jednocześnie wzruszająca i nie pozbawiona nadziei na lepsze jutro. Poszerza nasze spojrzenie na świat, skłania do myślenia, zadaje pytania i zostaje pod skórą jak drzazga.

Sceny, które zapamiętam:

• pierwszą rozmowę z Meeną w domu teściowej 
• spotkanie Smity z Rupalem
• zakończenie procesu i wszystko, co działo się później

O Autorce:

Thirty Umrigar to pisarka i dziennikarka, pochodzenia indyjskiego. Urodziła się w zamożnej i wysoko postawionej rodzinie w Bombaju, ale w wieku 21 lat wyjechała z Indii i przeprowadziła się do Stanów. W Polsce ukazała się jej dwie powieści: “Odnaleziony świat. Opowieść z tajemniczego Bombaju” w 2013 i “Przepaść między nami” w 2008.

W wywiadach mówi, że Mohan jest postacią, która najbardziej ją przypomina. 

Do napisania “Honoru”, przepraszam “Pieśńi”, zainspirowałą ją seria artykułów autorstwa Ellen Barry z New York Times’a. Znalazłam je!

Klubowiczki o powieści „Pieśń zbuntowanych serc” Thirity Umrigar na gorąco:

Jestem na końcówce. Musiałam zrobić przerwę. Wjechała na prowadzenie na książkę roku! Dzięki Aleks że ją wybrałaś!

Domi

Wspaniała książka, bardzo dająca do myślenia. Szkoda mi ciągle tego tytułu i podkreślenia romansu na tylnej okładce, bardzo myli. Ale dużo scen zostanie we mnie na zawsze

Oluczka

Ja się nie mogę oderwać, co to jest za książka

Marzena

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Pieśni zbuntowanych serc” Thirty Umrigar

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Pieśni zbuntowanych serc”:

• Jak myślisz, co skłoniło Anjali do zajęcia się sprawą Meeny, a Shannon i później Smitę do zrelacjonowania tej historii?
• Czym różnią się od siebie Indie Smity, Meeny i Mohana?
• Co myślisz o bollywoodzkim zakończeniu?

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu napiszę już 1 listopada!

Pobierz kartę „Pieśni” z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Pieśń zbuntowanych serc” przeczytaj również:

• „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawa – poruszająca i bardzo aktualna historia o przetrwaniu, radykalizacji i miłości, która rodzi się w cieniu brutalnej okupacji, opowiedziana głosem Palestynki odbywającej wyrok w izraelskim więzieniu.
• „Życie, które nam pozostało” Roberta Recchia – opowieść o rodzinie dotkniętej największą stratą, o radzeniu sobie z traumą i o tym jak ogromne szkody mogą wyrządzić patriarchalne przekonania o roli i zachowaniu kobiet w społeczeństwie.
• „Portret Lucrezii” Maggie O’Farrell – mroczna powieść historyczna o władzy, namiętności i walce młodej kobiety o przetrwanie.

Wydawnictwo Znak JednymSłowem

Artykuł Pieśń zbuntowanych serc – Thrity Umrigar pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Rebeccę F. Kuang poznałam przy okazji „Yellowface”, którą czytałyśmy w Klubie Czułej Czytelniczki w styczniu 2024. To pokręcona i pełna dram historia o światku wydawniczym, bez cenzury i dorabiania patosu. Bardzo odświeżająca.

“Zapiski z Tajpej”, najnowsza powieść Rebecci, wychodzi w polskim przekładzie Grzegorza Komerskiego 21 października, niecałe dwa miesiące po amerykańskiej premierze.

W porównaniu do “Yellowface” jest spokojniejsza i mniej absurdalna.

Powieść uniwersytecka rozgrywająca się jednego lata na Tajwanie

Lily Chen, studentka Yale od dziecka wychowywana w Bostonie, przylatuje do Tajpej, żeby wziąć udział w intensywnym programie nauki chińskiego. To zdystansowana, ironicznie zabawna prymuska i (zdecydowanie!) over-thinkerka, która nazywa tę wyprawę „podróżą do korzeni i poszukiwaniem własnej tożsamości” (ten i kolejne cytaty to moje “robocze” tłumaczenia, “Taipei story” czytałam po angielsku). Rodzina Lily pochodzi z Chin kontynentalnych, z prowincji Guangdong, w której wciąż mieszkają jej dziadkowie, ale…. Lily nie może ich odwiedzić, bo nie zadała sobie trudu, żeby wyrobić wizę. “Podróż do korzeni” obejmująca Tajwan był łatwiejszym wyborem, bo wymagała mniej zachodu. Życie.

Początek “Zapisków z Tajpej” przypomina oldskulowego bloga podróżniczego

Lily relacjonuje swoje emocje i doświadczenia: wynajmuje (zdecydowanie za małe) mieszkanie z koleżanką, uczy się wyrzucać zużyty papier toaletowy do kosza zamiast do muszli klozetowej, chodzi na zajęcia, zawiera nowe znajomości, odwiedza bary polecane na yelpie i próbuje lokalnych dań (kosmicznych smaków puddingu z tofu!).

Niemiłosiernie się poci, walczy z obezwładniającym upałem, komarami i wilgocią.

I odkrywa, że jej pilność i nerdowskie podejście do nauki przegrywają w starciu ze skomplikowanym językiem chińskim. Na zajęciach idzie jej średnio, a próba rozszyfrowania napisów na bilbordach, czy bardziej skomplikowane zamówienie w restauracji przyprawiają o ból głowy Przed wyjazdem naiwnie zakładała, że chiński vibe ma we krwi, „niczym przeciwciała, które niemowlęta dziedziczą po matkach” ale zderzenie z rzeczywistością okazało się przytłaczające.

A potem dochodzi do przykrego incydentu w wannie

(który Rebecca potraktowała zdecydowanie za lekko, ale w sumie też bardzo prawdopodobnie)

Lily ląduje na społecznym marginesie, a na dokładkę dostaje smutną wiadomość z domu rodzinnego. Dalszą część powieści spędza samotnie, odkrywając Tajpej na własną rękę. Włóczy się po kawiarniach, zapisuje na wycieczki z przewodnikiem i uczestniczy w koncertach fortepianowych. Unika rówieśników i swojej współlokatorki.

Samotność daje Lily przestrzeń do rozmyślań, w których razem z nią przepływamy od ważnych spraw, do zupełnych błahostek, aż do egzaminów końcowych i ważnego pytania, a w zasadzie kilkunastu, które wypełniają jeden z ostatnich rozdziałów. Warto się przy nich zatrzymać.

Podeszłam do “Zapisków” bez oczekiwań i wciągnęłam się, tym bardziej, że historia Chin i język nigdy do tej pory mnie zajmowały, więc też sporo się nauczyłam. 5/5.

Artykuł Zapiski z Tajpej – Rebecca F. Kuang pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z wydawnictwem Dwie Siostry

Klubowa recenzentka: Kasia Klein

kasiaklein_autorka

“Całe to bycie, to działanie, bujne, lśniące, dźwięczne, wyparowywało; i człowiek z powagą kurczył się we własną jaźń, w klinowaty rdzeń ciemności, coś czego inni nie widzą. (…) Pod spodem wszystko jest ciemne, rozległe, niepomiernie głębokie; ale od czasu do czasu wypływamy na powierzchnię i tak nas właśnie postrzegają.”

Pani Ramsay w ciągu dnia świeci nieustannie. Swoim pięknem, czułością do dzieci (ma ich ośmioro), wyrozumiałością dla nieco próżnego męża, potrzebą swatania swoich gości i dbania o tych, którzy spędzają czas w jej letnim domu na wyspie Skye. Kiedy zadba już o nich wszystkich, zdejmuje z siebie powinności matki i żony. Porzuca powierzchowne “ja” i zatapia się w niewidzialną ciemność – jedyne miejsce autentycznego spotkania ze sobą. I zdaje się, że tylko Lily Briscoe, malarka próbująca uchwycić portret gospodyni, widzi także ten cień.

“Do latarni morskiej” jest jedną z tych powieści, w której pozornie nie dzieje się prawie nic, a pod powierzchnią dzieje się w niej wszystko. To historia o rodzinie, domu i o tym, jak czas bezlitośnie zmienia scenerię. O małych, efemerycznych momentach, które niezauważenie stają się czymś trwałym. Bo prawdziwa istota tkwi w ciemnej sile, dzięki której wciąż odczuwamy obecność tych, których już z nami nie ma.

Można streścić tę historię jednym zdaniem i jednocześnie rozmawiać o niej godzinami: o splataniu się ciemności z jasnością, samotności z miłością, przemijania z trwaniem. O symbolice, strukturze i  języku.

Jak snop światła latarni morskiej, proza Woolf omiata strumienie świadomości bohaterów, łącząc ich myśli i perspektywy płynnym, migotliwym światłocieniem. Płyniemy ze świadomości do świadomości, a gęste, wielokrotnie złożone zdania czyta się jednym tchem, schodząc coraz głębiej.

Niewątpliwa jest tu zasługa tłumaczek, które zachowały wierność oryginałowi. Przekład rozpoczęty przez Barbarę Kopeć-Umiastowską dokończyła po jej śmierci Magda Heydel.

Gdybym miała określić to wydanie Wydawnictwa Dwie Siostry jednym słowem, byłoby to: kompletne. Błękitny druk i  ilustracje Zosi Frankowskiej wykonane techniką cyjanotypii (która wykorzystuje przecież światłoczułość!) idealnie współgrają z narracją Woolf. Prace Zosi czasem dopowiadają tekst wprost – jak motyw stołu, czasem są puszczeniem oka do czytelnika – jak wyklejka we wzór jajek siewki (dokładnie taki, jaki widniał na książce pana Ramsay’a), a czasem są czystą abstrakcją.

Zachwyciło mnie też wydzielenie drugiej, najkrótszej, a zarazem najbardziej bolesnej części powieści barwionym papierem.

Dla mnie to książka o migotaniu codzienności i relacji międzyludzkich. I tak jak Lily Briscoe, myślę, że chodzi o te “drobne codzienne cuda, olśnienia, zapałki nieoczekiwanie rozbłyskujące w mroku (…)”

Artykuł Do latarni morskiej – Virginia Woolf pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest książka „Śluza” Zu Witkowskiej?

Łucja jest naukowczynią związaną z Instytutem Biologii i Biomedycyny, która wyrusza w kilkumiesięczną delegacje. żeby koordynować potężny projekt badawczy. Ma nadzorować zbieranie ogromnej ilości roślin i przekazywanie ich do suszenia i ekstrakcji. To delikatny i ważny proces, pierwszy etap na drodze do stworzenia niemalże panaceum. Wszyscy na nią liczą.

Po dotarciu na miejsce Łucja zatrzymuje się w domu operatorki śluzy, dojrzałej, pewnej siebie kobiety, która nosi w sobie spokój. Śluzowa twierdzi, że życiowe wybory są zwykłymi przypadkami i że każda z nas ma własne, niezawisłe prawo do decydowania o istotności katastrof. Katastrof, które nagle spadają na Łucję jedna po drugiej, rujnując misterny plan zbierania i suszenia biomasy.

Obserwując Śluzową, Łucja – dążąca dotąd do planu, którego zwieńczeniem miało być coś »doniosłego i niepodważalnego«, jak dająca prestiż profesura – zaczyna powoli rozumieć, że można wieść też inne życie. Zajmujące mniej miejsca w społeczeństwie, ale autonomiczne, wolne i… szczęśliwsze.

“- A ty? Dlaczego poszłaś na biologię? – zgaduje Oliwia, biorąc drinka do ręki.

Od matury Łucja robiła wszystko, żeby nie odpowiadać sobie na to pytanie.

– Ja?… – Zmieszana opuszcza wzrok. – Bo mnie przestraszono.

– Przestraszono? Niby czym? – dopytuje koleżanka, pochylając się w jej kierunku.

– Nędznym życiem – odpowiada smutno bez zastanowienia.”

Czego się spodziewać po „Śluzie” Zu Witkowskiej?

Niedługiej powieści, którą co prawda pochłoniesz w dwa wieczory, ale nie będziesz o niej mogła przestać myśleć przez kolejny miesiąc.

Historii o samotności i pokoleniowym rozczarowaniu, ale też o trudnym spotkaniu z tą wersją siebie, którą kiedyś porzuciłyśmy, nie mając dość siły i wsparcia, żeby o nią zawalczyć.

Dlaczego wybrałam „Śluzę” Zu Witkowskiej?

Bo Zu pokazuje w “Śluzie”, jak łatwo jest zaplątać się w życie, którego same dla siebie nie wybrałyśmy i jakie druzgocące konsekwencje może mieć wybór takiego scenariusza. 

Jeśli Ty też słyszałaś, że powinnaś iść na dobre studia i znaleźć dobrą pracę, historia Łucji uderzy w Twoje najwrażliwsze struny i skłoni do niewygodnych przemyśleń.

Sceny, które zapamiętam:

• rozmowę z Oliwią 
• scenę z czerwonym telefonem
• zakończenie

O Autorce:

“Śluza” to prozatorski debiut poetki i naukowczyni Zu Witkowskiej, którą gościłyśmy w Klubie w lipcu 2026 r. 

Na spotkaniu Zu opowiadała nam o swojej drodze do pisania, o chwili, gdy przyszła do niej postać Śluzowej, i o scenie z Apisem, która zmroziła mi krew w żyłach. Rozmawiałyśmy o wchodzeniu w dorosłość, o trudnych wyborach i o tym, jak ważne jest, żeby mieć swoją “wioskę”, która będzie pomagać nam wzrastać w zgodzie z naszą wrażliwością.

Klubowiczki o powieści „Śluza” Zu Witkowskiej na gorąco:

Mam mnóstwo pytań. Nigdy jeszcze nie miałam tak, że po przeczytaniu tak długo książka nie dawała mi spokoju.

Paulina

Bardzo ciekawa pozycja.. były takie momenty że przeglądałam się w niej jak w lustrze .. więc sporo przemyśleń

Kamila

Po zakończeniu w głowie kłębki się mnóstwo myśli i jakoś tak boli dusza.

Monika

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Śluzy” Zu Witkowskiej

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Śluzie” Zu Witkowskiej

• Jak interpretujesz zakończenie?

• Czy uważasz, że tytułowa śluza może być metaforą?

• Co myślisz o Śluzowej?

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu napiszę już 1 pażdziernika!

Pobierz kartę „Sluzy” Zu Witkowskiej z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Śluza” Zu Witkowskiej przeczytaj również:

• „Ogród rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano – to na wskroś współczesna opowieść o pokoleniu 30-latków, którzy z pozoru mają wszystko. Jednocześnie zabawna i niepokojąca historia o kulturze pracy, która dyktuje rytm życia, o wypaleniu zawodowym i o przerażająco płytkich relacjach, jakie nawiązujemy w biurze.
• „Yellowface” – Rebecca F. Kuang – to pokręcona i pełna dram historia o ciemnej stronie wydawania książek, inbach w social mediach i obsesyjnym dążeniu do sukcesu.
• „Złodziejka matek” Magdalena Genow – to nieoczywista historia o stawaniu się matką opowiedziana z perspektywy kobiety, która nie doświadczyła macierzyńskiego wsparcia i ciepła. To również nie przesłodzona historia o dorastaniu w latach ‘90-tych, o awansie społecznym i skomplikowanych relacjach między kobietami na różnych etapach życia.

Wydawnictwo Znak Literanova

Artykuł Śluza – Zu Witkowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z autorką

Klubowa recenzentka: Beata Banaszczyk

makemereading91

Niespełna 30-letnia Lila rzuca pracę w Krakowie i wyjeżdża do Paryża, żeby zająć się dzieckiem jako au pair.

Dziewczyna ma dość swojego  rozczarowującego życia i wierzy, że w innym kraju los w końcu się do niej uśmiechnie. 

Mimo niezbyt satysfakcjonującej pracy stara się żyć pełnią życia, korzystając ze wszystkich uroków, jakie ma do zaoferowania Paryż. Na swojej drodze spotyka przelotne znajomości, które mogą skończyć się naprawdę źle, ale również takie, które wydają się dawać nadzieję na coś więcej. Tylko… czy aby na pewno?

To historia o ucieczce, szukaniu szczęścia, pozornym spełnieniu i poznawaniu siebie na nowo. A wszystko to w przepięknych okolicznościach Paryża, który nie zawsze jest tak romantyczny i idealny, jak mogłoby się wydawać.

Czytając, miałam momentami wrażenie, że oglądam „Emily w Paryżu” — tylko bez drogich ciuchów i idealnego życia.  A jednak ostatecznie ta historia zostawiła mnie z czymś znacznie więcej — z głębokim przemyśleniem tego, czym właściwie jest szczęście i jak łatwo pomylić je z iluzoryczną radością.

Każda z postaci drugoplanowych wzbudziła we mnie jakieś emocje, ale bardzo zastanawiałam się też, jak potoczy się przyjaźń Lily i Ruby. I w zasadzie to właśnie tej relacji kibicowałam najbardziej. 

Tę powieść przeczytałam naprawdę bardzo szybko i szczerze mówiąc — mam ogromną nadzieję na dalszą część! Tym bardziej że książka została napisana na podstawie prawdziwych wydarzeń. Chcę wierzyć, że autorka nie postawiła jeszcze kropki nad historią Lily. 

Bo mam wrażenie, że jej paryska historia może mieć jeszcze niejeden rozdział…

Artykuł Błogostan – Martyna Gabała pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest książka „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy?

Czas i miejsce akcji: Kuwejt, Jordania, Palestyna i nowoczesne, izraelskie więzienie, od lat 70. XX wieku po współczesność.

Nahr odsiaduje wyrok za terroryzm w „Norze”, sterylnym, zaawansowanym technologicznie izraelskim więzieniu o zaostrzonym rygorze. Z tego miejsce opowiada nam historię swojego życia.

Urodzona w Kuwejcie jako córka palestyńskich uchodźców, początkowo pragnie tylko stabilizacji i normalności. Kocha tańczyć, a jej marzeniem jest założenie własnego salonu kosmetycznego. Kiedy wybucha wojna w Zatoce Perskiej (inwazja Iraku na Kuwejt), jej świat się rozpada.

Zmuszona do ucieczki, podejmuje moralnie trudne decyzje, by utrzymać rodzinę, a z czasem trafia na terytoria okupowanej Palestyny. To tam, na ziemi przodków, której nigdy wcześniej nie widziała, wreszcie odnajduje swoje korzenie. I poznaje Bilala, który otwiera jej oczy na polityczną rzeczywistość i uczy, co to znaczy kochać na przekór wszystkiemu. Zderzenie z brutalnością okupacji zmusza Nahr do porzucenia dawnej bierności i obudzenia w sobie niezwykłej siły.

Nasza Książka Miesiąca uświadamia, jak wielka polityka niszczy codzienność ludzi takich jak my same, jednocześnie pokazując, jak wielką siłę ma pragnienie zwykłego, dobrego życia.

Czego się spodziewać po „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy?

Opowieści o dramacie wysiedlenia, rasizmie, systemowej przemocy i życiu pod ciągłym ostrzałem. Ale również: przepięknego studium palestyńskiej kultury, zapachu oliwek i chleba oraz głębokiej, dojrzałej historii miłosnej. Historii o tym, jak żyje się na przekór światu, w którym brakuje miłości.

Dlaczego wybrałam „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy?

Bo bardzo łatwo jest redukować konflikty zbrojne do suchych nagłówków i statystyk. Ta książka nadaje konfliktowi bliskowschodniemu ludzką twarz, pokazując go przez pryzmat doświadczeń jednej wyrazistej, nieidealnej, lecz niezwykle odważnej kobiety

Susan Abulhawa zadaje trudne pytania o granice wytrzymałości, o to, kto ma prawo do obrony własnego domu i czym właściwie różni się walka o wolność od terroryzmu.

Mimo brutalnego tła, jest to opowieść napisana poetyckim, zmysłowym językiem. To lektura, która boli, złości, ale ostatecznie zostawia w sercu dużo światła.

Sceny, które zapamiętam:

• klaustrofobiczne opisy Nory, w której nawet prysznic jest kontrolowany z zewnątrz
• pierwsze zbiory oliwek, podczas których Nahr wreszcie czuje fizyczną więź z palestyńską ziemią
• sceny z Umm Burak i jej skomplikowaną relację z Nahr

Klubowiczki o powieści „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy na gorąco:

Myślę, że sama bym po tę książkę nie sięgnęła, raczej powieści z tłem geopolitycznym to nie moja bajka, aleeeee… Jestem już na 200 stronie i mimo że to nie jest to łatwa książka to nie mogę przestać!

Sylwia

Na początku myślałam, że nie będzie mi się dobrze czytało. A teraz? Nie mogę się oderwać, ciągle o tym myślę i chcę czytać dalej. Czytając przeżywam różne emocje, gdy odrywam się od książki, potrzebuje chwili aby dość do siebie i osądzić się w naszej rzeczywiści. Sama bym po nią nie sięgnęła, i zrobiłabym ogromny błąd. Jest niezwykle przejmująca, wciągająca i nie chce dać chwili alby od niej się oderwać

Weronika

Wciąga od razu i bardzo doceniam to, że muszę doczytać, sprawdzić kilka kwestii poruszanych w książce; dzięki temu mam poczucie, że zyskuję wiedzę i zupełnie nową perspektywę – m.in. geopolityczną.

Magdalena

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy

• Czy potrafisz zrozumieć wybory Nahr?

• Jak dorastanie na uchodźctwie wpłynęło na Nahr? Czy jest dla niej dom?

• Jak interpretujesz tytuł „Na przekór światu bez miłości”?

„Gdyby nie Klub, pewnie bym po nią nie sięgnęła, a okazała się lekturą 10/10″ – mówiły Klubowiczki To była zupełnie inna książka. Spoza naszego kręgu kulturowego, ważna geopolitycznie, z bohaterką, która może wywołać kontrowersje. A jednak trafiła do Klubowiczek, wywołała dużo emocji, skłoniła do poszerzenie wiedzy i horyzontów. Pokazała, że bardzo łatwo jest redukować konflikty zbrojne do suchych nagłówków i statystyk.

Przy pierwszym pytaniu Klubowiczki były zgodne: „tyle o sobie wiemy, ile nas sprawdzono.” Nawet, jeśli niektóre z wyborów Nahr mogły się nam wydawać niezrozumiałe, czy kontrowersyjne, nie możemy ich oceniać z poziomu wygodnej kanapy i naszych bezpiecznych domów. Historia Nahr pokazuje, jak dużo można poświęcić próbując dopasować swoje cele i marzenia do rzeczywistości, w której przyszło nam żyć.

Przy drugim pytaniu zgodziłyśmy się, że dla Nahr dom to ludzie, których kocha. Życie na uchodźctwie nauczyło ją, że nic nie jest na stałe, że nie warto się przywiązywać do miejsc i że umiejętność szybkiego dostosowania się do panujących okoliczności pomaga w stabilizacji. Tak naprawdę Nahr dopiero w Palestynie poczuła, że gdzieś przynależy. Bardzo emocjonalnie przeżyła wizytę w domu rodzinnym matki, który zajęli osadnicy, zakochała się w gaju oliwnym Bilala. Ale i tak zawsze najważniejszy byli dla niej ludzie

Na zako nczenie stwierdziłyśmy, że tytuł wspaniale pokazuje, jak wielką siłę ma pragnienie zwykłego, dobrego życia w świecie, w którym wielka polityka niszczy marzenia o miłości, przynależności i poczuciu bezpieczeństwa.

Pobierz kartę „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Na przekór światu bez miłości” Susan Abulhawy przeczytaj również:

• „Dopóki rosną cytrynowe drzewa” Zolfy Katouh – osadzona w dramatycznych realiach syryjskiej wojny domowej opowieść o pogrzebanych marzeniach, odwadze i najtrudniejszych decyzjach.
• „Nasze winy” Louise Kennedy – poruszająca opowieść o miłości, winie i życiu pozbawionym perspektyw osadzona w latach 70-tych w realiach konfliktu w Irlandii Północnej
• „Kradzież” Ann-Helen Laestadius – surowa i mroczna powieść, która pokazuje mało znane oblicze Szwecji i dotyka trudnych tematów: uprzedzeń wobec mniejszości narodowych, szykanowania i nienawiści, depresji, przemocy wobec zwierząt i zmian klimatycznych.

Wydawnictwo Sonia Draga

Tłumaczenie: Urszula Ruzik-Kulińska

Artykuł Na przekór światu bez miłości – Susan Abulhawa pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: To moja pierwsza Elizabeth Strout. Poruszająca, ale nie porywająca. Zastanawiam się, czy jej inne powieści są podobnie mocno zaszczepione w amerykańskości, czy jednak bardziej uniwersalne.

Akcja powieści “To o czym nie mówimy” rozgrywa się w nienazwanym nadmorskim miasteczku w stanie Massachusetts latem i jesienią 2024 roku, w okresie poprzedzającym wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych. Artie Dam to 57-letni nauczyciel historii w liceum. Ma żonę Evie, z którą wydaje się być blisko, dorosłego syna Roba, który chociaż zamknięty w sobie, wciąż jest obecny w życiu rodziców, grono znajomych i jedną, trochę ekscentryczną, starszą przyjaciółkę. Mimo, że Artie jest ogólnie lubiany, nikt nie wie, że tak naprawdę zmaga się z poczuciem osamotnienia i wyobcowania, że jest przytłoczony klimatem politycznym, który uważa za niepokojący i niezrozumiały, i że w tajemnicy przed wszystkimi rozważa samobójstwo.

“Rozważa” to w tym przypadku słowo klucz, bo gdy Artie Dam omal nie tonie po tym, jak poślizguje się podczas przechodzenia z pontonu na żaglówkę, tymczasowo budzi się w nim na nowo chęć do życia.

Do czasu gdy:

• Rob wyjawia sekret dotyczący Evie, który zmusza Artiego do przewartościowania całego swojego spojrzenia na małżeństwo i rodzinę

oraz gdy:

• zaczynają spływać wyniki wyborów prezydenckich, a zbulwersowany ich rezultatem Artie doświadcza jeszcze głębszego załamania.

“To o czym nie mówimy” Elizabeth Strout porusza bardzo poczytny aktualnie temat męskiej samotności, trudności w nawiązywaniu prawdziwych, wartościowych relacji oraz niszczącej natury tajemnic. 

Esencję tej historii wspaniale oddaje cytat z Junga zamieszczony na początku: „Samotność nie wynika z tego, że nie ma wokół nas ludzi, ale z niemożności zakomunikowania tego, co wydaje nam się ważne, lub z posiadania pewnych poglądów, które inni uważają za niedopuszczalne”.

To co mi przeszkadzało w emocjonalnym zaangażowaniu się w historię Artiego, to tło i rozkminy polityczne, na które nie byłam przygotowana sięgając po powieść Elizabeth Strout. 

Wiem, że to “niezależna” powieść i że poprzednie książki Elizabeth łączyło wspólne miejsce akcji i przeplatający się bohaterowie, dlatego na pewno sięgnę jeszcze po jej twórczość, bo ma wrażenie, że “To o czym nie mówimy” nie pozwoliło mi w pełni poznać jej pisarskiego vibu.

Fun-fact: przeczytałam, że pomysł na postać Artiego Dama zrodził się, gdy przyjaciółka przysłała Elizabeth stronę z nekrologami. Pisarka zwróciła uwagę na intrygujące zdjęcie mężczyzny o zwyczajnej twarzy, noszącego okulary w drucianych oprawkach. Następnie połączyła ten obraz ze wspomnieniem zasłyszanej wcześniej historii o mężczyźnie, którego znaleziono unoszącego się na wodzie u wybrzeży Massachusetts – historii, która nie dawała jej spokoju. Aby zebrać materiały dotyczące miejsca akcji, Strout i jej mąż przez kilka dni jeździli wzdłuż wybrzeża Massachusetts, poszukując wizualnych detali.

Artykuł To o czym nie mówimy – Elizabeth Strout pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest książka „Szukając Jane” Heather Marshall?

Tym razem fabuła naszej Książki Miesiąca składa się z historii trzech kobiet, a jej osią jest jeden, zagubiony przez dekady list, który łączy je niczym niewidzialna nitka.

Toronto, Kanada.

Rok 2017. Angela zmaga się z kryzysem po kolejnych, nieudanych próbach zajścia w ciążę. Podczas porządków w antykwariacie, który prowadzi, natrafia na niedoręczony list z 1971 roku. Żeby oderwać myśli od swojej sytuacji, postanawia za wszelką cenę odnaleźć tajemniczą adresatkę. To prywatne śledztwo nadaje jej życiu nowy cel, a nas zabiera w podróż w przeszłość.

Lata 60-te. Nastoletnia Evelyn trafia do Domu Świętej Agnieszki, katolickiego ośrodka dla niezamężnych matek, gdzie w młode kobiety w koszmarnych warunkach oczekują na rozwiązane, a po porodzie są zmuszane do oddania dzieci do adopcji. Trauma tego miejsca zdeterminuje całe dorosłe życie Evelyn i pchnie ją do niebezpiecznej, konspiracyjnej działalności.

Latach 80. Nancy odkrywa szokujący rodzinny sekret. Jednocześnie sama staje w obliczu trudnej decyzji o niechcianej ciąży, która wydaje się być pułapką bez wyjścia. Zdesperowana i pozbawiona wsparcia, trafia na ślad tajnej, podziemnej siatki kobiet. Dowiaduje się, że wystarczy wykręcić wskazany numer i zadać jedno pytanie o „Jane”, by uzyskać pomoc.

Nasza Książka Miesiąca to poruszająca opowieść o potędze siostrzeństwa i wzajemnym wsparciu w obliczu opresyjnego systemu oraz o tym, jak bardzo skomplikowane i wielowymiarowe potrafi być doświadczenie macierzyństwa.

Czego się spodziewać po „Szukając Jane” Heather Marshall?

Trzymającej w napięciu, wciągającej historii, która z jednej strony obnaża mroczne karty kanadyjskiej historii (przymusowe adopcje), a z drugiej opowiada o siostrzeństwa w działaniu i pokazuje, jak ważne jest kobiece zrozumienie i wsparcie.
To również wnikliwe spojrzenia na pełne spektrum macierzyństwa – od rozpaczy matek, którym siłą odebrano dzieci, przez doświadczenie tych, które zmagają się z zajściem w ciążę, aż po kobiet, dla których ciąża staje się pułapką bez wyjścia.

Dlaczego wybrałam „Szukając Jane” Heather Marshall?

Bo to książka, która niezwykle mocno rezonuje z naszą rzeczywistością i debatami o prawach kobiet. Autorka nie ocenia swoich bohaterek, lecz z empatią pokazuje, jak dalece nasze osobiste decyzje są uwikłane w czas, prawo i społeczeństwo, w którym żyjemy.

Chociaż Heather Marshall podejmuje tematy kontrowersyjne i bolesn, jak przymusowe adopcje, nielegalne aborcje czy bezpłodność, robi to w sposób subtelny. To lektura, która wciąga, a jednocześnie zmusza do głębokich refleksji i zostawia nas z gulą w gardle.

Sceny, które zapamiętam:

• fragment historii o Nancy i jej kuzynce, szczególnie scenę w metrze
• okrutne realia Domu Świętej Agnieszki
• nalot policji w gabinecie Evelyn

Klubowiczki o powieści „Szukając Jance” Heather Marshall na gorąco:

Wciągająca od pierwszej strony, na początku wielkie wkurzenie, ale teraz też inspiracja, że kobiety potrafią się tak zorganizować.

Kasia

Świetny opis aktywizmu, polubiłam bardzo Evelyn, ekstra plot twist – no bajeczna lektura!

Natalia

Właśnie dzisiaj skończyłam. 10/10! Plottwist nastąpił jak wracałam z Rossmana, prawie zakupy wypuściłam z rąk…! Ale i pomijając to, nie dostrzegam żadnych wad w tej opowieści, jest świetna, ważna, wciągająca, idę ją kupić w papierze.

Natalia

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Szukając Jane” Heather Marshall

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Szukając Jane” Heather Marshall

• Czy uważasz, że Angela miała prawo szukać Nancy, żeby przekazać jej informacje o biologicznej matce?

• Jak myślisz, dlaczego Nancy nie podzieliła się swoją przeszłością z mężem?

• Z jakimi przemyśleniami zostawiła Cię lektura „Szukając Jane”? O czym dla Ciebie jest ta historia?

Obawiałam się tego spotkania, bo aborcja to temat, który zawsze wywołuje gorącą dyskusję, a w „Szukając Jane” jest bardzo ważnym motywem. Ale po raz kolejny okazało się, że w Klubie naprawdę możemy rozmawiać O WSZYSTKIM, z szacunkiem i empatią, bez obawy, że nasze emocje zostaną przez kogoś skrytykowane

Autorka cudownie pisze w posłowiu, że to jest historia o pragnieniu bycia matką, o niechęci do bycia matką i o wszystkich odcieniach szarości między jednym a drugim. Ale również o cienkiej jak ostrze brzytwy krawędzi, gdy kobiety docierają do pewnego momentu w życiu, gdzieś pomiędzy strachem przed przypadkową ciążą a przerażeniem, że nie zajdą w ciążę kiedy będą tego pragnęły.

Na spotkaniu zgodziłyśmy się, że to również powieść o siostrzeństwie i wsparciu, bo są sytuacje, w których nikt nas nie zrouzumie tak, jak druga kobieta!

Pobierz kartę „Szukając Jane” Heather Marshall z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Szukając Jane” Heather Marshall przeczytaj również:

• Koronczarki – Angélici Lopes – osadzona na początku XX wieku w Brazylii saga łącząca siedem pokoleń kobiet nicią delikatnej koronki i historią zaszytą we wzorze ślubnej mantylki. Opowieść o sile kobiecej przyjaźni i walce o prawa kobiet w czasach, gdy każda forma sprzeciwu była aktem wielkiej odwagi.
• Dziewczynka – Camille Laurens – francuska powieść o byciu nie-chłopcem w rodzinie, w której miał się urodzić syn. Gorzka historia dotykająca różnic w traktowaniu płci, mizoginii, podwójnych standardów i trudności z jakimi musiały (i często wciąż muszą) się mierzyć kobiety w każdym wieku.

Wydawnictwo Albatros

Tłumaczenie: Anna Dobrzańska

Artykuł Szukając Jane – Heather Marshall pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.