„Śluza” Zu Witkowskiej to kameralna opowieść o poszukiwaniu autentyczności oraz o cenie, jaką płaci się za życie według scenariusza, który piszą dla nas inni.
O czym jest książka „Śluza” Zu Witkowskiej?
Łucja jest naukowczynią związaną z Instytutem Biologii i Biomedycyny, która wyrusza w kilkumiesięczną delegacje. żeby koordynować potężny projekt badawczy. Ma nadzorować zbieranie ogromnej ilości roślin i przekazywanie ich do suszenia i ekstrakcji. To delikatny i ważny proces, pierwszy etap na drodze do stworzenia niemalże panaceum. Wszyscy na nią liczą.
Po dotarciu na miejsce Łucja zatrzymuje się w domu operatorki śluzy, dojrzałej, pewnej siebie kobiety, która nosi w sobie spokój. Śluzowa twierdzi, że życiowe wybory są zwykłymi przypadkami i że każda z nas ma własne, niezawisłe prawo do decydowania o istotności katastrof. Katastrof, które nagle spadają na Łucję jedna po drugiej, rujnując misterny plan zbierania i suszenia biomasy.
Obserwując Śluzową, Łucja – dążąca dotąd do planu, którego zwieńczeniem miało być coś »doniosłego i niepodważalnego«, jak dająca prestiż profesura – zaczyna powoli rozumieć, że można wieść też inne życie. Zajmujące mniej miejsca w społeczeństwie, ale autonomiczne, wolne i… szczęśliwsze.
“- A ty? Dlaczego poszłaś na biologię? – zgaduje Oliwia, biorąc drinka do ręki.
Od matury Łucja robiła wszystko, żeby nie odpowiadać sobie na to pytanie.
– Ja?… – Zmieszana opuszcza wzrok. – Bo mnie przestraszono.
– Przestraszono? Niby czym? – dopytuje koleżanka, pochylając się w jej kierunku.
– Nędznym życiem – odpowiada smutno bez zastanowienia.”
Czego się spodziewać po „Śluzie” Zu Witkowskiej?
Niedługiej powieści, którą co prawda pochłoniesz w dwa wieczory, ale nie będziesz o niej mogła przestać myśleć przez kolejny miesiąc.
Historii o samotności i pokoleniowym rozczarowaniu, ale też o trudnym spotkaniu z tą wersją siebie, którą kiedyś porzuciłyśmy, nie mając dość siły i wsparcia, żeby o nią zawalczyć.
Dlaczego wybrałam „Śluzę” Zu Witkowskiej?
Bo Zu pokazuje w “Śluzie”, jak łatwo jest zaplątać się w życie, którego same dla siebie nie wybrałyśmy i jakie druzgocące konsekwencje może mieć wybór takiego scenariusza.
Jeśli Ty też słyszałaś, że powinnaś iść na dobre studia i znaleźć dobrą pracę, historia Łucji uderzy w Twoje najwrażliwsze struny i skłoni do niewygodnych przemyśleń.
Sceny, które zapamiętam:
- rozmowę z Oliwią
- scenę z czerwonym telefonem
- zakończenie
O Autorce:
“Śluza” to prozatorski debiut poetki i naukowczyni Zu Witkowskiej, którą gościłyśmy w Klubie w lipcu 2026 r.
Na spotkaniu Zu opowiadała nam o swojej drodze do pisania, o chwili, gdy przyszła do niej postać Śluzowej, i o scenie z Apisem, która zmroziła mi krew w żyłach. Rozmawiałyśmy o wchodzeniu w dorosłość, o trudnych wyborach i o tym, jak ważne jest, żeby mieć swoją “wioskę”, która będzie pomagać nam wzrastać w zgodzie z naszą wrażliwością.
Klubowiczki o powieści „Śluza” Zu Witkowskiej na gorąco:
Mam mnóstwo pytań. Nigdy jeszcze nie miałam tak, że po przeczytaniu tak długo książka nie dawała mi spokoju.
Paulina
Bardzo ciekawa pozycja.. były takie momenty że przeglądałam się w niej jak w lustrze .. więc sporo przemyśleń
Kamila
Po zakończeniu w głowie kłębki się mnóstwo myśli i jakoś tak boli dusza.
Monika
Więcej recenzji na dole strony.
Spotkanie klubu książki i pytania do „Śluzy” Zu Witkowskiej
Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Śluzie” Zu Witkowskiej
- Jak interpretujesz zakończenie?
- Czy uważasz, że tytułowa śluza może być metaforą?
- Co myślisz o Śluzowej?
O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu napiszę już 1 pażdziernika!
Pobierz kartę „Sluzy” Zu Witkowskiej z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki
Jeśli spodobała Ci się „Śluza” Zu Witkowskiej przeczytaj również:
- „Ogród rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano – to na wskroś współczesna opowieść o pokoleniu 30-latków, którzy z pozoru mają wszystko. Jednocześnie zabawna i niepokojąca historia o kulturze pracy, która dyktuje rytm życia, o wypaleniu zawodowym i o przerażająco płytkich relacjach, jakie nawiązujemy w biurze.
- „Yellowface” – Rebecca F. Kuang – to pokręcona i pełna dram historia o ciemnej stronie wydawania książek, inbach w social mediach i obsesyjnym dążeniu do sukcesu.
- „Złodziejka matek” Magdalena Genow – to nieoczywista historia o stawaniu się matką opowiedziana z perspektywy kobiety, która nie doświadczyła macierzyńskiego wsparcia i ciepła. To również nie przesłodzona historia o dorastaniu w latach ‘90-tych, o awansie społecznym i skomplikowanych relacjach między kobietami na różnych etapach życia.
Wydawnictwo Znak Literanova
2 komentarze
Karolina Sawka · paź 2026 o 7:41 am
„(…) młodość przemija w mgnieniu oka, a starym jest się całą wieczność.”
—
Łucja wyjeżdża do małej miejscowości, żeby doprowadzić projekt badawczy swojej firmy do końca. Na miejscu jednak wszystko idzie nie tak, co stawia kobietę kolejny raz przed pytaniem, czy to jest to, co chce robić w życiu.
—
Zdaje sobie sprawę, że mój krótki opis fabuły „Śluzy” (10/10) brzmi jak wiele opisów, które już wszyscy znamy.
Nic bardziej mylnego.
Rozterki Łucji może są powszechne dla młodych (i nie tylko) ludzi w kryzysie zawodowym, ale wszystko co dzieje się dookoła tych rozważań jest czymś, czego dawno (o ile w ogóle) nie czytałam.
Ta krótka książka ma w sobie ogrom treści. Ma też barwnych i charakterystycznych bohaterów: od pieska i motelarza począwszy, przez rezolutnego Pawełka i pana od pizzy, a skończywszy na gwieździe tej historii – Pani Śluzowej. Każda z tych postaci jest inna, każda wnosi swoją część emocji do fabuły i życia Łucji. Moje serce bije najbardziej dla Pani Śluzowej i jej specyficznej narracji, która pojawia się między rozdziałami, ale o każdym bohaterze i bohaterce myślę po jakimś czasie od przeczytania, z dużym sentymentem.
Jednak to, co najbardziej ujęło mnie w prozie Zu Witkowskiej, to coś… o czym nie mogę Wam powiedzieć, bo będzie to za duży spojler 😅🙈 Jest tu w każdym razie pewien temat, do którego Autorka podeszła z niezwykłą czułością i delikatnością, za co bardzo jestem Jej wdzięczna ❤️
„Śluza” to wspaniały debiut prozatorski naszej rodzimej poetki, który przeczytałam z ogromną przyjemnością i z wypiekami na twarzy. Książka ląduje w moim top tego roku i jestem niesamowicie szczęśliwa, że mogłam ją przeczytać 😍
Dziękuję za to oczywiście Klubowi Czułej Czytelniczki, bo była to nasza książka września – kolejna rewelacyjna pozycja 😁❤️
Agnieszka Płuciennik · paź 2026 o 4:14 pm
„Wilgoć powoli zaczyna parować, wnętrze lasu poprzecinane jest słupami światła. Łucja rozgląda się uważnie. Byłyby z tego piękne zdjęcia – myśli i żałuje, że nie potrafi patrzeć na wyrastające z ziemi rośliny, jakby nie wiedziała, czym jest półnaturalna hodowla czy model surowcowy. O ile lepiej byłoby po prostu wstać rano i iść do zarośniętego rzęsą leśnego jeziora, bezinteresownie.”
„Śluza” to debiut prozatorski Zu Witkowskiej, książka opowiada o biolożce Łucji, która planuje profesurę na uczelni i zajmuje się projektem badawczym. Zostaje wysłana w delegację, podczas której zaczynają nawarstwiać się problemy, które prowadzą do serii niefortunnych zdarzeń. Łucja zaczyna zadawać sobie pytania o swoją pozycję w zespole oraz dalsze życiowe plany.
Dla mnie książka pokazuje współczesny świat, który goni za prestiżem, statusem społecznym i pokazuje jak łatwo można zgubić w nim samego siebie.
Moją sympatię zyskała postać Śluzowej. Jest to kobieta niezachwiana w swoich przekonaniach, często stawia główną bohaterkę do pionu. Była ona w moim przekonaniu metaforą kobiety-skały. Łucja z pozoru jest jej przeciwieństwem, choć z bliska można odczytać w obu bohaterkach wiele podobieństw. „Łucja milknie i spogląda uważnie na krzepką, pewną siebie kobietę stojącą przed nią jak góra. Spokojną, nieruchomą, ale pełną życia – życia jakiegoś innego rodzaju, Łucji niedostępnego, w którym ma własne, niezawisłe prawo do decydowania o istotności katastrof.”.
Książkę czyta się szybko, jest ona stosunkowo krótka. Bardzo mi się też podobały krótkie wstępy przed rozdziałami z życiowymi przemyśleniami Śluzowej.
Jeśli szukasz książki na wieczór i chcesz poznać debiut polskiej autorki – polecam. 😊