Yesteryear – Caro Claire Burke

„Yesteryear” Caro Claire Burke to powieść o władzy i o tym, do czego można się posunąć, żeby ją utrzymać. Wciągająca i elektryzująca powieść, która jest równie zabawna, co przerażająca.

Po raz pierwszy w Klubie sięgamy po jeszcze ciepłą premierę (przekład Elżbiety Janoty wyszedł 28 października!), ale jako najbardziej opiniotwórczy klub w polskim Internecie musimy wyrobić sobie o niej zdanie :))) Bo o “Yesteryear” będzie zaraz huczał cały Bookstagram!

To najgorętsza książka 2026 r., która na amerykańskim rynku wzbudziła mnóstwo dyskusji i przyniosła autorce niesłychaną popularność. Prawa do jej ekranizacji wykupiła Anne Hathaway jeszcze ZANIM “Yesteryear” Caro Claire Burke ukazała się drukiem.

Czy trafi w gusta polskich Czytelniczek?

PS. Do wczucia się w vibe “Yesteryear” warto poczytać o trendzie tradwife i Hannie Neeleman, piszę o nich w dziale “Czego się spodziewać”.

O czym jest książka „Yesteryear” Caro Claire Burke?

Poznaj Natalie Heller Mills

W internecie Natalie Natalie Heller Mills to eteryczna matka piątki dzieci (z szóstym w drodze), zarządzająca wraz z mężem Calebem „uroczym małym ranczem” w Idaho. Miliony osób śledzą konto Natalie na Instagramie i idealne życie stylizowane na wzór „Domku na prerii”. Manosfera widzi w niej urzeczywistnienie „prawdziwego amerykańskiego snu”, a feministki, “Wściekłe Kobiety”, tak naprawdę “zżera zazdrość”.

Tymczasem Natalie offline nie mogłaby się bardziej różnić od swojego social mediowego wizerunku. Jej idealne, sielskie życie to efekt dokładnej reżyserii i manipulacji. Za kulisami kryją się zatrudnione nianie, profesjonalna produkcja, przemysłowy sprzęt kuchenny i miliony, miliony dolarów pompowane w ranczo przez bogatego teścia, który planuje kandydowanie w następnych wyborach prezydenckich.

Ale czego oczy (8 mln obserwujących) nie widzą, tego sercu nie żal, prawda?

A potem BUM!

Pewnego całkiem niepozornego poranka Natalie budzi się w życiu, które nie należy do niej. Chociaż dom, mąż i dzieci wydają się znajome, coś jest grubo nie tak. Nie ma prądu, kuchnię ogrzewa ogień, a Caleb zamienił się w mrukliwego i twardego rolnika. Zamiast dopieszczać zdjęcia domowej konfitury na Instagrama, Natalie musi przynosić drewno na opał i zdzierać dłonie do krwi, piorąc (ręcznie!) ubrania dla całej rodziny. Czy przeniosła się w czasie? A może uczestniczy w jakimś pokręconym reality show? Czy może sam bóg poddaje ją próbie? A może jednak szatan?

Uważaj, czego sobie życzysz, bo dokładnie to może się spełnić, droga Natalie!

„Yesteryear” Caro Claire Burke to powieść o władzy i o tym, do czego można się posunąć, żeby ją utrzymać.

Wciągająca i elektryzująca, równie zabawna, co przerażająca. Caro Claire Burke przygląda się współczesnemu macierzyństwu, opresyjnym oczekiwaniom wobec kobiet, sile mediów społecznościowych i procesowi kreowania własnego wizerunku.

Uważam, że jest to doskonała historia do dyskusji i chociaż jestem pewna, że nie polubimy Natalie Heller Mills, to myślę, że zgodzimy się, że jest magnetyzującą antybohaterką, o której wyborach można gadać GO-DZI-NAMI.

Czego się spodziewać po „Yesteryear” Caro Claire Burke?

Trzymającego w napięciu thrillera psychologicznego z elementami satyry, niejednoznacznej, wręcz antypatycznej bohaterki i historii, która z każdym kolejnym rozdziałem budzi więcej pytań.
Natalie to postać skomplikowana, bezwzględna, pełna wyższości i obsesyjnie kontrolująca swój wizerunek w sieci, a obserwowanie, jak jej fasada pęka i rozkminianie, co tak naprawdę się stało, że wylądowała w przeszłości, czyni “Yesteryear” nieodkładalną.

Dlaczego wybrałam „Yesteryear” Caro Claire Burke?

O co chodzi z trendem „tradwife”?

Zanim przeczytałam “Yesteryear”, trafiłam w “Gurdianie” na wywiad z Caro Claire Bruke, w którym mówi:

„Uznałam, że skoro nie potrafię obalić samego wizerunku tradwife, to przynajmniej zburzę jej świat i zobaczę, jak szybko zacznie krzyczeć.”

Do tej pory ten social mediowy trend (zjawisko?) nie przewijał się przez mój feed, ale wywiad z Caro mnie zaintrygował i zaczęłam grzebać. W ten sposób trafiłam na historię Hannah Neeleman i Ballerina Farm. 

Hannah to amerykańska influencerka i była baletnica (absolwentka prestiżowej uczelni Juilliard) oraz zdobywczyni tytułu Mrs. American (to konkurs dla mężatek, nie mylić z Miss America), która razem z bajecznie bogatym mężem prowadzi ogromne gospodarstwo w stanie Utah i wychowuje ósemkę dzieci.

Jest nieoficjalną twarzą trendu „tradwife” (od traditional wife), promującego sielankowy obraz tradycyjnego podziału ról w związku (nawiązującego do lat 50. w Stanach) oraz poświęcenia Bogu i rodzinie.

Zawsze w estetycznych kadrach, z uśmiechem i w otoczeniu gromadki dzieci.

Używam słowa “trend”, ale Caro Claire Burke mówi w tym samym wywiadzie: 

„Tradwife, podobnie jak gospodyni domowa z lat 50., nie jest prawdziwą osobą. Nie jest trendem ani kulturową obsesją. Jest reklamą, wyreżyserowanym spektaklem kobiecości z linkiem do zakupów w biogramie. Pojawiła się – niczym reklama z lat 50., by przypomnieć kobietom o ich prawdziwym przeznaczeniu: usługiwać, uśmiechać się, rodzić dzieci i kupować.”

Tradwife vs Matka Polka

W Polsce zjawisko “tradwife” nie jest popularne, co wynika z zupełnie innej historii i realiów ekonomicznych. W Stanach lat 50, to mąż w garniaku zarabiający w korpo na utrzymanie rodziny i żona doglądająca domu na przedmieściach (patrz Betty Draper z “Mad Man’a”).

U nas wyniszczona wojną gospodarka potrzebowała rąk do roboty, więc kobiety masowo wchodziły na rynek pracy w fabrykach, rolnictwie, handlu i administracji. Symbolem epoki stał się słynny plakat i hasło: “Kobiety na traktory”.  

W Polsce bardziej szkodliwy (wciąż!) pozostaje archetyp Matki Polki, kobiety zmęczonej, ale silnej, zaradnej, łączącej etat z pracą w domu i  opieką nad dziećmi, ogarniająca całą logistykę rodzinną bez narzekania i pomocy. 

Do tego wiejskie życie nie kojarzy się u nas z nową ekranizacją “Domku na prerii”, estetyką countrycore, lekkością i samowystarczalnością, a z ciężką harówką i wyrzeczeniami. Romantyzowanie wsi dopiero niedawno stało się modne. Póki co, jedynie w kontekście sielskiego lata spędzanego w odpicowanych drewnianych domach, pozowania do zdjęć na belach siana i w środku rzepakowych pól.

Dlatego właśnie “Yesteryear” wydała mi się egzotyczna i intrygująca.

A potem na amerykańskim bookstagramie wybuchła wokół niej prawdziwa medialna burza i pomyślałam, że będziemy musiały ją w Klubie sprawdzić.

Jestem bardzo ciekawa, z jakim przyjęciem spotka się w Klubie (i generalnie pośród polskich czytelniczek i czytelników) i o czym porozmawiamy już 24 listopada na spotkaniu klubowym.

Sceny, które zapamiętam:

• współczesną wersję związku Natalie z Calebem
• wewnętrzne dialogi i cięte riposty Natalie
• zakończenie

Klubowiczki o powieści „Yesteryear” Caro Claire Burke na gorąco:

Już wkrotce.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Yesteryear” Caro Claire Burke

Już wkrótce.

Pobierz kartę „Yesteryear” z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobało Ci się „Yesteryear” przeczytaj również:

• „Yellowface” – Rebecca F. Kuang – to pokręcona i pełna dram historia o ciemnej stronie wydawania książek, inbach w social mediach i obsesyjnym dążeniu do sukcesu.
• „Kiedy kobiety były smokami” – Kelly Barnhill – potężna girl-power story z elementami fantasy o kobiecej sile, determinacji i walce o prawo do spełniania się i życia na własnych zasadach.
• „Ogród rozpaczy ziemskich” – Beatriz Serrano – na wskroś współczesna opowieść o pokoleniu 30-latków, którzy z pozoru mają wszystko.

Wydawnictwo Poznańskie

Tłumaczenie Elżbieta Janota