W 1955 r. ponad 600 tysięcy kobiet porzuca swoje dotychczasowe życia, obowiązki i rodziny, by rozpostrzeć pokryte łuskami skrzydła, wzbić się w powietrze i… odlecieć. Chociaż zmienia się naprawdę DUŻO, patriarchalne, zardzewiałe społeczeństwo wypiera fakt masowego przesmoczenia, redukując smoczyce do kobiet upadłych, niegodnych, anomalii i tabu. Całą historię poznajemy z perspektywy kilkuletniej Alex, która dorastając dotkliwie doświadcza skutków wypierania przesmoczenia i życia w cieniu wiecznych tajemnic, niedopowiedzeń i wstydu.

Na spotkaniu klubowym zastanawiałyśmy się, o czym tak naprawdę jest jest powieść „Kiedy kobiety były smokami” i co symbolizuje przesmoczenie. Niektóre klubowiczki odebrały Smoki jako opowieść o gniewie, walce o swoje marzenia, prawa i akceptację. Dla innych to historia o przede wszystkim o samotności i potrzebie zrozumienia. Pojawiły się też głosy, że to powieść o miłości, sile i solidarności kobiet. Na koniec zgodziłyśmy się, że „Kiedy kobiety były smokami” niesie ważne przesłanie: gdy nie słuchamy siebie nawzajem i nie akceptujemy swoich potrzeb i pragnień, cierpią wszyscy.

Wydawnictwo Literackie

Artykuł Kiedy kobiety były smokami – Kelly Barnhill pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Trzy linie czasowe, trzy kobiety i dom ukrywający wiele tajemnic. Pisarka Maria po sukcesie powieści „Noc Mokosz” wraca do małej wioski w Górach Sowich, w której spędzała wakacje jako nastolatka i gdzie zaginęła na trzy dni, z których nic nie pamięta. Na miejscu ożywają wspomnienia i Maria musi zmierzyć się nie tylko z własną, ukrywającą coś strasznego pamięcią, ale też z trudną polsko-niemiecką historią Gór Sowich i bolesnymi doświadczeniami dwóch innych kobiet: Niemki Mareike, która urodziła się w tych okolicach i Polki Marianny przesiedlonej na Dolny Śląsk zza Buga.

Na spotkaniu część Klubowiczek uznała, że „Nocami krzyczą sarny” Katarzyny Zyskowskiej to jedna z najlepszych książek jakie czytały w tym roku. Podobały nam się wielowymiarowe i niejednoznaczne postacie, mroczny klimat Gór Sowich i to, że do napisania powieści zainspirowały autorkę opuszczone domy w tym regionie. Zgodziłyśmy się, że suche fakty, o których uczymy się na lekcjach historii nie oddają traumy i cierpienia pojedynczych osób i rodzin żyjących w czasie wojny.

Wydawnictwo Znak Literanova

Artykuł Nocami krzyczą sarny – Katarzyna Zyskowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Alice dorasta z kochającą matką i brutalnym ojcem na obrzeżach niewielkiego miasta. Gdy ma 9 lat rodzice i ukochany pies giną w pożarze. Dziewczynka trafia pod opiekę June, babci ze strony ojca, o której istnieniu nie miała pojęcia. Przeprowadza się na plantację Thornfield, gdzie June hoduje kwiaty i opiekuje się Kwiatami, czyli kobietami szukającymi pomocy i schronienia. Dziewczynka odnajduje tu spokój i uczy się mowy kwiatów, języka którym od lat posługuje się jej rodzina, żeby wyrażać swoje uczucia. Mija blisko 20 lat, gdy bańka pęka, a rozgoryczona i pełna złości Alice wyrusza w podróż, która na zawsze zmieni jej życie.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o June, babci Alice, i zastanawiałyśmy się, czy możemy zrozumieć jej motywy i zachowanie, i czy byłybyśmy w stanie jej wybaczyć. Zgodziłyśmy się, że najtrudniej jest rozmawiać i dzielić ciężkimi doświadczeniami z najbliższymi nam osobami. Zachwycił nas język kwiatów i przepiękna oprawa graficzna „Wszystkie kwiaty Alice Hart”.

Wydawnictwo Marginesy

tłumaczenie Ewa Penksyk-Kluczkowska

Artykuł Wszystkie kwiaty Alice Hart – Holly Ringland pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Yoli jest młodsza, trochę chaotyczna i roztargniona, pisze książki, jest rozwiedziona i wychowuje dwójkę nastolatków. Parę lat starsza od Yoli Elf, jest międzynarodowej sławy pianistką i wydaje się mieć wszystko – kochającego partnera, ustabilizowane, dobre życie i pasję, która przynosi jej pieniądze. Ale to właśnie ona podejmuje decyzję, że nie chce więcej żyć. Gdy do Yoli dociera, że nie jest w stanie powstrzymać siostry, musi odpowiedzieć sobie na najtrudniejsze pytanie: czy będzie w stanie spełnić prośbę Elf i pomóc jej odejść.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o emocjach jakie wywołała w nas „Wszystkie me daremne żale”: o decyzji Elf, o tym czy miała prawo prosić Yoli o pomoc i dlaczego to zrobiła. Dzieliłyśmy się przemyśleniami na temat eutanazji i postrzegania depresji i innych chorób psychicznych. Rozmawiałyśmy o tym jak trudno może być rodzinie i bliskim zrozumieć sytuację chorej osoby i jak można sobie w takiej sytuacji radzić.

Wydawnictwo Czarne

tłumaczenie Mariusz Gądek

Artykuł Wszystkie me daremne żale – Miriam Toews pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Rok 1975, Irlandia Północna.

Cushla ma 24 lata, pracuje w parafialnej szkole i dorabia w rodzinnym barze, do którego wpadają na piwo katolicy, protestanci i żołnierze brytyjscy.

To właśnie tutaj poznaje Michaela, żonatego protestanta koło 50-tki, adwokata, który specjalizuje się w obronie młodych mężczyzn walczących w IRA.

Ich znajomość nie ma szans na przyszłość, ale czy można w ogóle mówić o przyszłości, gdy w śmietnikach wybuchają bomby, samochody są wysadzane w powietrze, a ulice patrolują podejrzliwi, uzbrojeni po zęby żołnierze?

Fabuła dodatkowo zagęszcza się, gdy ojciec jednego z uczniów Cushli zostaje pobity, a ona decyduje się zaangażować w pomoc jego rodzinie.

Na spotkaniu rozmawiałyśmy o Cushli i o tym jak potrzeba bycia zauważoną i kochaną pchnęła ją w ramiona nieodpowiedniego mężczyzny. Rozmawiałyśmy o kontekście historycznym „Naszych win”, i o tym, gdzie szukać informacji, jeśli chciałybyśmy dowiedzieć się czegoś więcej o konflikcie północnoirlandzkim. Poruszyłyśmy też temat sytuacji kobiet w latach ’70-tych, tego, że jak były spychane na margines rodziny i społeczeństwa i postrzegane jako potrzebujące męskiego przewodnictwa.

Wydawnictwo Poznańskie

tłumaczenie Kaja Gucio

Artykuł Nasze winy – Louise Kennedy pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Marian Graves, fikcyjna pilotka, ginie w 1950r. w trakcie próby okrążenie Ziemi. I nie jest to spoiler, bo tej tragedii owianej tajemnicą dowiadujemy się już na początku książki. W kolejnych rozdziałach cofamy się w czasie i poznajemy historię Marian od chwili, gdy jako niemowlę została uratowana (spektakularnie!) z tonącego statku, przez dorastanie w Montanie u wuja (niespełnionego artysty tonącego w długach), aż po dorosłość i szereg trudnych i nie zawsze rozsądnych wyborów, które ukształtowały jej życie. Życie nakręcane niezwykłą pasją do latania, którą odkryła w sobie, gdy po raz pierwszy wsiadła na pokład maszyny Curtiss Jenny.

Historia Marian przeplata się ze współczesną opowieścią o Hadley, młodej aktorce, która ma zagrać Marian w filmowej adaptacji zaginięcia pilotki. Rola, której założeniem było uratowanie reputacji Hadley i zapewnienie jej uznanie krytyków z czasem staje się dla niej dużo większym wyzwaniem, inspiracją i szansą na dotarcie do prawdy o życiu Marian.

Na klubowym spotkaniu zgodziłyśmy się, że najmocniejszą stroną „Wielkiego kręgu” Maggie Shipstead są autentyczne, wyraziste i wielowymiarowe postacie (nie tylko pierwszoplanowe). Najwięcej rozmawiałyśmy o samej Marian i o tym, że potrzebujemy w powieściach kobiecych bohaterek, które nie obawiają się iść pod prąd, oddychać i żyć swoją pasją oraz otwarcie mówić o bezdzietności z wyboru i bronić swoich decyzji.

Idealna książka-prezent dla bliskiej kobiety.

Wydawnictwo Znak

tłumaczenie Justyn Hunia

Artykuł Wielki krąg – Maggie Shipstead pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Marina kończy studia w Sztokholmie, ma chłopaka, z którym niewiele ją łączy i niesprecyzowany plan na dalsze życie. Stella, jest w związku z dojrzałym Gabrielem, pisarzem w kryzysie twórczym, dla którego przeprowadziła się na wieś. Pracuje w urzędzie doglądając miejskiej roślinności i wydaje się wieść uporządkowane i szczęśliwe życie. Siostry poznajemy w chwili, gdy Marina przejeżdża odwiedzić Stellę i Gabriela, i od samego początku czuć, że to nie będzie przyjemna wizyta. 

W powietrzu ciężkim i dusznym od upałów COŚ wisi. 

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o młodszej z sióstr, Marinie, i zastanawiałyśmy nad motywami jej zachowania. Duże wrażenie zrobił na nas również powieściowy dom i zmieniający się wraz z porami roku ogród, który stanowiły nie tyle tło, co odbicie coraz mroczniejszej i pokręconej fabuły „Utonęła”.

Wydawnictwo Pauza

tłumaczenie Justyna Czechowska

Artykuł Utonęła – Therese Bohman pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Krótka, esencjonalna powieść, która na długo zostaje w głowie. Wyjątkowa ze względu na formę i porażająca historią, którą opowiada.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o bezwzględnym podążaniu za tradycją, o zamkniętych, zatrzymanych w czasie społecznościach i o kobietach, które, żeby przeżyć muszą dostosowywać się do reguł ustanawianych przez mężczyzn.

Cytat „Dom jest tam, gdzie obcięto ci skrzydła” na długo zostaje w myślach.

Wydawnictwo Poznańskie

tłumaczenie Mariola Mikołajczak

Artykuł Zanim dojrzeją granaty – Rene Karabasz pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Historia, która nagina granice i budzi kontrowersje. 

Podczas klubowego spotkania opinie na temat „Podwilcza” Martyna Bundy były bardzo podzielone. U niektórych Klubowiczek książka wzbudziła niesmak, a opisy seksualności i ciała był zbyt dosadne. Inne doceniły w „Podwilczu” motyw potrzeby powrotu do natury, zresetowania się i rozpoczęcia życia od nowa oraz wrażliwość na piękno w każdej postaci. 

Rozmawiałyśmy też o akceptacji własnej seksualności, wstydzie i wpływie jaki ma na nas brak czułości i wsparcia ze strony bliskich.

Wydawnictwo Literackie

Artykuł Podwilcze – Martyna Bunda pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Kilkunastoletnia Oliva Denaro, zwolenniczka czytania, rysowania i biegania ile sił w płucach wychowana w przekonaniu, że najważniejszą wartością kobiety jest dziewictwo zachowane do samego ślubu, nie chce dorastać. Nie lubi czuć się widziana przez mężczyzn, nie chce wychodzić za mąż, rezygnować z wolności, nauki, rysowania i biegania ile sił w płucach, choć nie do końca jeszcze potrafi wyobrazić sobie jak mogłaby żyć inaczej.  Próbuje znaleźć inną, swoją drogę. 

Dopóki nie zostaje porwana i zgwałcona.

Na spotkaniu klubowym dużo rozmawiałyśmy o poczuciu wyobcowania i o tym jak trudno jest znaleźć siłę do być sobą, gdy dookoła gromadzą się tylko „złożyczki”. Dużo rozmawiałyśmy też o postaciach i ich wzajemnych relacjach. Dzieliłyśmy się ulubionymi cytatami, a ten poniżej zaznaczyła większość z nas:

Raz na lekcji o rozbiorze gramatycznym (pani Rosaria) podyktowała nam takie zdanie: „Kobieta jest równa mężczyźnie i ma takie same prawa”. (…) „Kobieta” rzeczownik, rodzaj żeński, liczba pojedyncza, mianownik (…).

Ale mnie jakoś to się nie zgadzało: kobieta, liczba pojedyncza.

Proszę pani, w ćwiczeniu jest błąd – zgłosiłam, zebrawszy się na odwagę (…) – Kobieta nie istnieje w liczbie pojedynczej. Jak jest w domu to z dziećmi, jak wychodzi, to do kościoła, na targ albo na pogrzeb, i tam też są inne kobiety. A jak nie ma kobiet, które by jej pilnowały, to musi jej towarzyszyć mężczyzna (…). Nigdy nie widziałam kobiety w liczbie pojedynczej – dodałam nieśmiało”

Wydawnictwo Sonia Draga

tłumaczenie Mateusz Kłodecki

Artykuł Oliva Denaro – Viola Ardone pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.