Rozpoczynając lekturę „Szklanej jabłoni” Katarzyny Klein spodziewałam się dobrej, poruszającej sagi rodzinnej. Wszak matronat Klubu Czułej Czytelniczki to sygnatura najwyższej jakości. Czy powieść taką przeczytałam? Nie. Przeczytałam prozę nie dobrą, a rewelacyjną. Znakomitą. Doskonałą!
Tilda studiuje matematykę, dorabia w lokalnym supermarkecie i pływa – zawsze 22 długości basenu. Chciałaby od życia czegoś więcej, większość jej znajomych wyjechała z ich rodzinnego miasta do Berlina i rozpoczęła nowe życia.
Trzy siostry wracają do domu rodzinnego, żeby odkopać kapsułę czasu z pamiątkami sprzed lat.
Joan szkoli się na astronautkę w elitarnym programie NASA. Jest sumienna, obowiązkowa, doskonała z matmy, świetnie zna się na gwiazdach i… nigdy nie była zakochana.
Dwie siostry, pogrążona w opioidowych oparach dzielnica Kensington, grooming i łapówkarstwo.
Szczera i jednocześnie czuła opowieść o byciu częścią skomplikowanej całości, jedną z czwórki sióstr, oddzielną, ale jednak połączoną nierozerwalną więzią: “mocną, wijącą się, niezbyt uroczą a jednak niezbędną”.
Opowieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych i czterech siostrach dorastających w cieniu wielkiej miłości łączącej ich rodziców.ótce.
Ta książka jest wszystkim od czego uciekam w relacjach opatrzonych etykietą „rodzinne”. Wymuszone, nieszczere rozmowy, zazdrość, złośliwość, nieumiejętność słuchania i zrozumienia. Ciężko (choć szybko) czyta się „Dorosłych”, bo są do bólu prawdziwi. No bo która z nas nie słyszała tekstu, że przecież z „rodziną wypada się spotykać”? Ida, główna bohaterka, którą w Dowiedz się więcej
Poruszająca, autobiograficzna historia dwóch blisko związanych ze sobą sióstr, z których jedna pragnie odebrać sobie życie.
Historia skomplikowanej relacji dwóch sióstr i gęsta od emocji opowieść o tym, jak trudno uwolnić się spod wpływu dominującego partnera i wyplątać z toksycznej relacji.
