Jest to chyba najdziwniejsza książka jaką ostatnio czytałam. Z jednej strony nie mogłam się wkręcić, z drugiej nie dało się jej odłożyć! Akcja toczy się w fikcyjnym miasteczku Uz (czuję nawiązanie do “Czarnoksiężnika z Oz”, z resztą nie tylko w nazwie miasteczka!), w stanie Nebraska.
Przyznaję – do sięgnięcia po „Antidotum” skłoniły mnie: intrygujący opis, zachwycająca okładka, przepiękne, cieszące oko wydanie (zające! zdjęcia!), jednak przystępując do lektury, zupełnie nie wiedziałam, czego się po niej spodziewać.
Osią historii jest zaginięcie Alicji Wicher, nastolatki, która występowała w lokalnym zespole Madame Winterblack. Żeby zrozumieć co się z nią stało musimy poznać skomplikowane relacje kolejnych pokoleń mieszkańców Szwarzeba i przenieść się aż do czasów sprzed drugiej wojny światowej.
Nie wiem, czy mi się podobała, ale niewątpliwie dała mi do myślenia i nie pozwalała odpływać podczas czytania. Tu każde zdanie było ważne.
Opalina ucieka przed małżeństwem i przemocowym bratem. Chce zaznać życia jako wolna, niezależna kobieta.
Magiczna opowieść o dziedzictwie, przeznaczeniu i miłości, w której karaibskie wierzenia przeplatają się z uniwersalnymi rozważaniami o życiu i śmierci.
W skrócie: Historia otwarta na interpretacje, można mnożyć domysły o czym jest „tak naprawdę”. Fascynująca część podmorska, ale czuję ogromny niedosyt, że autorka nie zdecydowała się bardziej jej rozwinąć. Trochę horror, trochę powieść psychologiczna. Związek Miri i Leah przechodzi trudną próbę. Leah wraca do domu po zakończonej katastrofą tajemniczej misji Dowiedz się więcej
