Po wyjściu ze szpitala psychiatrycznego Sara zaszywa się w rodzinnym domku letniskowym na Szumawie*. Ucieka przed rodziną, traumatyczną przeszłością i rzeczywistością, w której nie potrafi się odnaleźć. Codzienne spacery po lesie i zbieranie grzybów wyznaczają rytm jej dni, a z pozornie niewinnych wspomnień, które przywołują wyłania się niepokojący obraz dysfunkcyjnej rodziny i zniszczonego dzieciństwa.

Chociaż śmierć matki wydaje się dobrą okazją do rozliczenia się z przeszłością nie przynosi Sarze oczekiwanej ulgi. Pozbawiona wsparcia braci, zrozumienia i pomocy bliskich coraz bardziej wycofuje się, traci kontakt z rzeczywistością i zatraca w wręcz obsesyjnym poszukiwaniu grzybów wędrując ścieżkami, którymi kiedyś chodziła ze swoim ojcem.

Nasza Książka Października 2024 „Grzybiarka” Viktorie Hanišovej to przejmująca i smutna opowieść, po której trudno się pozbierać.

Na spotkaniu klubowym zastanawiałyśmy się, czym było dla Sisi grzybobranie – próbą odnalezienia się i uporządkowania swojego życia, ucieczką, obsesją, a może jeszcze czymś zupełnie innym. I jak w tym kontekście możemy interpretować ostatnie zdanie naszej powieści.

Zgodziłyśmy się, że autorka „Grzybiarki” z dużą wrażliwości i delikatnością porusza jeden z najtrudniejszych tematów.

Wydawnictwo Stara Szkoła

tłumaczenie: Mirosław Śmigielski

Artykuł Grzybiarka – Viktorie Hanišová pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Lata ’50-te Rzym.

Marisa, córka właścicieli dobrze prosperujących delikatesów, zachodzi w nieplanowaną ciążę, ale jej narzeczony nie poczuwa się do ojcostwa i nie chce mieć z nią nic wspólnego. Stelvio, zatrudniony w delikatesach i zakochany w Marisie 26-latek zgadza się związać z nią i zostać ojcem nienarodzonego dziecka. Po części zaaranżowane małżeństwo Ansaldów okazuje się być doskonale dobrane i daje początek wspierającej się i kochającej rodzinie.

To życie „przed”.

Od życia, „które pozostało” oddziela je grubą kreską śmierć 16-letniej Betty, córki Marisy i Stelvia, której ciało zostaje znalezione na plaży w Torre Domizia 20 lat później.

Głęboko zakorzenione przekonania o tym jak powinna zachowywać się młoda dziewczyna nie ułatwiają prowadzenia śledztwa, a zrozpaczeni rodzice oddalają się od siebie nie mogąc poradzić sobie ze stratą. Do tego nikt nie wie, że tej samej nocy na plaży razem z Bettą była jej kuzynka, która również padła ofiarą ogromnej przemocy. Pozostawiona sama z koszmarnym wspomnieniem i wyrzutami sumienia wrażliwa Miriam szuka zapomnienia i ulgi w coraz większych dawkach leków nasennych.

Jak poskładać roztrzaskaną rodzinę, zasklepić rany i nauczyć się żyć dalej z tak ogromną stratą?

Nasz Książka Września „Życie, które nam pozostało” to przejmująca historia, która wciąga, wkurza i prowokuje do myślenia.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o tym, jak historie Marisy, Betty i Miriam mogłby potoczyć się, gdyby akcja powieści działa się w 2024 r. Zastanawiałyśmy się czy postrzeganie i oczekiwania wobec kobiet, tego jak mają się zachowywać i wyglądać zmieniły się na przestrzeni kilkudziesięciu ostatnich lat.
Rozmawiałyśmy o tym, jak trudno jest wychować dziewczynki na silne i niezależne kobiety jednocześnie przygotowując je i uwrażliwiając na ogrom niebezpiecznych sytuacji.

Dużo przemyśleń, dużo ważnych słów, dużo rozkmin.

Klubowe spotkania pozwalają rozładować emocje szczególnie w tak poruszających powieściach jak „Życie, które nam pozostało” Roberty Recchi.

Artykuł Życie, które nam zostało – Roberta Recchia pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Trzy linie czasowe, trzy kobiety i dom ukrywający wiele tajemnic. Pisarka Maria po sukcesie powieści „Noc Mokosz” wraca do małej wioski w Górach Sowich, w której spędzała wakacje jako nastolatka i gdzie zaginęła na trzy dni, z których nic nie pamięta. Na miejscu ożywają wspomnienia i Maria musi zmierzyć się nie tylko z własną, ukrywającą coś strasznego pamięcią, ale też z trudną polsko-niemiecką historią Gór Sowich i bolesnymi doświadczeniami dwóch innych kobiet: Niemki Mareike, która urodziła się w tych okolicach i Polki Marianny przesiedlonej na Dolny Śląsk zza Buga.

Na spotkaniu część Klubowiczek uznała, że „Nocami krzyczą sarny” Katarzyny Zyskowskiej to jedna z najlepszych książek jakie czytały w tym roku. Podobały nam się wielowymiarowe i niejednoznaczne postacie, mroczny klimat Gór Sowich i to, że do napisania powieści zainspirowały autorkę opuszczone domy w tym regionie. Zgodziłyśmy się, że suche fakty, o których uczymy się na lekcjach historii nie oddają traumy i cierpienia pojedynczych osób i rodzin żyjących w czasie wojny.

Wydawnictwo Znak Literanova

Artykuł Nocami krzyczą sarny – Katarzyna Zyskowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Alice dorasta z kochającą matką i brutalnym ojcem na obrzeżach niewielkiego miasta. Gdy ma 9 lat rodzice i ukochany pies giną w pożarze. Dziewczynka trafia pod opiekę June, babci ze strony ojca, o której istnieniu nie miała pojęcia. Przeprowadza się na plantację Thornfield, gdzie June hoduje kwiaty i opiekuje się Kwiatami, czyli kobietami szukającymi pomocy i schronienia. Dziewczynka odnajduje tu spokój i uczy się mowy kwiatów, języka którym od lat posługuje się jej rodzina, żeby wyrażać swoje uczucia. Mija blisko 20 lat, gdy bańka pęka, a rozgoryczona i pełna złości Alice wyrusza w podróż, która na zawsze zmieni jej życie.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o June, babci Alice, i zastanawiałyśmy się, czy możemy zrozumieć jej motywy i zachowanie, i czy byłybyśmy w stanie jej wybaczyć. Zgodziłyśmy się, że najtrudniej jest rozmawiać i dzielić ciężkimi doświadczeniami z najbliższymi nam osobami. Zachwycił nas język kwiatów i przepiękna oprawa graficzna „Wszystkie kwiaty Alice Hart”.

Wydawnictwo Marginesy

tłumaczenie Ewa Penksyk-Kluczkowska

Artykuł Wszystkie kwiaty Alice Hart – Holly Ringland pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Yoli jest młodsza, trochę chaotyczna i roztargniona, pisze książki, jest rozwiedziona i wychowuje dwójkę nastolatków. Parę lat starsza od Yoli Elf, jest międzynarodowej sławy pianistką i wydaje się mieć wszystko – kochającego partnera, ustabilizowane, dobre życie i pasję, która przynosi jej pieniądze. Ale to właśnie ona podejmuje decyzję, że nie chce więcej żyć. Gdy do Yoli dociera, że nie jest w stanie powstrzymać siostry, musi odpowiedzieć sobie na najtrudniejsze pytanie: czy będzie w stanie spełnić prośbę Elf i pomóc jej odejść.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o emocjach jakie wywołała w nas „Wszystkie me daremne żale”: o decyzji Elf, o tym czy miała prawo prosić Yoli o pomoc i dlaczego to zrobiła. Dzieliłyśmy się przemyśleniami na temat eutanazji i postrzegania depresji i innych chorób psychicznych. Rozmawiałyśmy o tym jak trudno może być rodzinie i bliskim zrozumieć sytuację chorej osoby i jak można sobie w takiej sytuacji radzić.

Wydawnictwo Czarne

tłumaczenie Mariusz Gądek

Artykuł Wszystkie me daremne żale – Miriam Toews pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Deborah dorasta w oderwaniu od współczesnego świata, nie ma dostępu do książek, telewizji, czy radia, nie ma kontaktu z rówieśnikami spoza żydowskiej społeczności, nie może używać języka angielskiego. Jej życie jest pełne zakazów i reguł, obowiązków wobec boga i społeczności (głównie mężczyzn) i skupia się na przygotowaniu do zamążpójścia i wydawaniu na świat dzieci. Długo wierzy, że po ślubie zyska większą wolność, ale spotykają ją jeszcze większe upokorzenia i cierpienie. Wtedy postanawia uciec.

W trakcie spotkania rozmawiałyśmy o tym, jak trudno jest przeciwstawić się tradycji, rodzinie, religii, w której zostałyśmy wychowane. Wyrwać się i wybrać inne życie.

Wydawnictwo Poradnia K

tłumaczenie Kamila Sławinski

Artykuł Unorthodox – Deborah Feldman pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

1974 r., Stany Zjednoczone. Rodzina 13-letniej Leni postanawia przeprowadzić się na Alaskę w poszukiwaniu lepszego życia. Od początku nie jest im łatwo, ale dopiero z nadejściem ciemności i zimy okazuje się jak bardzo pomylili się licząc na spokojną przyszłość. W Erntcie, ojcu Leni, weteranie wojny w Wietnamie, budzi się coraz większa agresja. Staje się nieprzewidywalny i niebezpieczny. Matka Leni, Cora, nie potrafi chronić córki ani siebie.

„Wielka Samotność” Kristin Hannah wywołała na spotkaniu klubowym dużo emocji i gorącą dyskusję. Chociaż zwróciłyśmy uwagę na różne wątki – dla niektórych z nas na pierwszy plan powieści wysunęła się potężna, hipnotyzująca Alaska, dla innych trauma rodzinna i dorastanie pośród narastającej przemocy – zgodziłyśmy co do jednego – „Wielka samotność” to przede wszystkim historia o przetrwaniu. A na Alasce mogą przetrwać tylko nieliczni.

Wydawnictwo Świat Książki

tłumaczenie Anna Zielińska

Artykuł Wielka Samotność – Kristin Hannah pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Panna Benson, była nauczycielka po 40-stce, postanawia całkowicie zmienić swoje życie i razem z przypadkowo zatrudnioną asystentką, chaotyczną i nieobliczalną Enid, wyrusza na Nową Kaledonię w poszukiwaniu mitycznego złotego chrząszcza. 

Na spotkaniu klubowym zgodziłyśmy się, że „Marzenie panny Benson” niesie naprawdę ważne przesłanie: z każdym kolejnym rozdziałem pokazuje jak wiele odwagi wymaga podążanie swoją drogą, porzucenie przekonań o tym co wypada i nie wypada robić kobiecie (i to „w pewnym wieku”) i jak dużo może w nasze życia wnieść prawdziwe kobiece wsparcie i siostrzeństwo,

Girl-power-story i idealna książka-prezent dla bliskiej kobiety.

Wydawnictwo Znak

tłumaczenie Dominika Chylińska

Artykuł Marzenie Panny Benson – Rachel Joyce pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.