“Małe potwory” Jessici Lind to powieść o rodzicielstwie wystawionym na próbę
7-letni Luca został przyłapany na zrobieniu “czegoś” koleżance ze szkoły
(nie do końca wiadomo czego, chociaż między zdaniami łatwo się domyślić)
Ten incydent, chociaż może bardziej fakt, że Luca uparcie milczy i zaczyna się dziwnie zachowywać, rzuca cień na jego relację z matką, bo Pia jest naznaczona (jak my wszystkie) doświadczeniem, że dziewczynkom nikt nie wierzy.
“Przecież kobietom należy wierzyć – bez żadnych ale. Zbyt wiele z nich nie ma odwagi czegokolwiek powiedzieć ze strachu, że nikt im nie uwierzy. Dlatego trzeba zawsze wierzyć. Takie mam przekonanie.”
Dołącz do nas, żeby razem przeżywać książki!
Zapętlając się w domysłach, co tak naprawdę mogło się wydarzyć, Pia wraca we wspomnieniach do własnego dzieciństwa i śmierci najmłodszej siostry, Lindy, która zginęła tragicznie w wieku czterech lat. Mała Linda utonęła w jeziorze niedaleko domu rodzinnego, ale nikt tak do końca nie wie, jak do tego szło, bo Lindzie towarzyszyła wtedy tylko trzecia z sióstr, adoptowana Romi.
Napięcie można kroić tasakiem
Jessica Lind stworzyła historię o rozliczaniu się z przeszłością, o nieprzepracowanej traumie rodzinnej, żałobie, niewłaściwie skierowanych oskarżeniach i toksycznych metodach wychowawczych. Napięcie i atmosfera niepokoju są wyczuwalne od samego początku, wszystko długo pozostaje niedopowiedziane, jedynie zarysowane, a przeszłość Pii powoli wyłania się z porozrzucanych kadrów pamięci. “Małe potwory” wciągają.
Kim są „Małe potwory”?
Recenzenci spierają się, czy tytułowe „Małe potwory” to dzieci, które też są po prostu ludźmi, wyparte traumatyczne wspomnienia, domagające się uwagi, czy może rodzice, którzy w swoim przytłoczeniu reagują nieadekwatnie. Dobra, umówmy się nie rodzice, a matki, bo ojcowie w “Potworach” są przedstawieni nad wyraz szlachetnie: (mąż Pii, Jacob, który nigdy nie wątpi i zawsze wspiera) i ojciec Pii, który ma “ciepłe, szorstkie dłonie” zabiera dzieci na spacer i jest siłą ogromnego spokoju.
I to chyba było dla mnie największe rozczarowanie, że autorka jednak zrzuca cały ciężar negatywnych reakcji na matki. To i powielanie mitów o nieokiełznanym dziecku adopcyjnym, mało zaskakujące.
Szkoda, bo zapowiadało się 5/5 a tak zostanę przy 3.
Wydawnictwo Filtry
Tłumaczenie Magdalena Biśta
0 komentarzy