So late in the day – Claire Keegan

Z moich notatek:

“Dziwna. Krótka, ale mocna. Wolałabym w liceum czytać Claire, niż ten nieszczęsny “Szynel” Gogola. Prowokuje do ważnej dyskusji.

To w zasadzie nie jest powieść, a opowiadanie, które najpierw zostało wydane w magazynie New Yorker pod tytułem “Mizogina”, a dopiero w 2022 r. ukazało się drukiem z nowym, delikatniejszym tytułem. JESZCZE nie zostało przetłumaczone na polski, ale mam nadzieję, że to tylko kwestia czasu, bo Wydawnictwo Czarne wydało już “Drobiazgi takie jak te” Claire i zbiór opowiadań “Przez błękitne pola”.

W centrum nowelki jest Cathal, z pozoru zwyczajny Irlandczyk, i jego związek z pochodzącą z Normandii Sabine. To relacja bez fajerwerków, powiedziałabym nawet, że letnia, rozwijająca się bardziej według schematu “tak wypada”, a nie epickiego romansu, ale przecież związki można budować na różnych fundamentach, right?

“So late in the day” zaczyna się i kończy 29 czerwca, w dniu gdy “prognoza pogody przewidywana dla Dublina się sprawdziła” (to jest pierwsze zdanie nowelki i jestem nim zachwycona!).

Cathal jest w pracy, ale nie może się skupić na wykonywanych czynnościach. Zamyka pliki, nad którymi pracuje zapominając je zapisać, czas mu się niemiłosiernie dłuży, wciąż odpływa dokądś myślami. Do tego osoby, z którymi pracuje wydają się traktować go trochę jak wydmuszkę, którą łatwo zgnieść.

Z retrospekcji dowiadujemy się, że nie tak miał wyglądać ów 29 czerwca i jak Cathal, niepozorny gość, jakich na świecie pełno, koncertowo spierdzielił coś, co mogło dać jemu i Sabine happy ending.

“So late in the day” to historia o tym, jak pokolenia facetów od najmłodszych lat nasiąkają mizoginistycznym myśleniem obserwując zachowania swoich ojców, którzy obserwowali swoich ojców, którzy obserwowali swoich ojców. Cathal nie potrafi okazać Sabine czułości, wszystko osądza, jest skąpy, samolubny i tak mocno zakorzeniony w szowinistycznym postrzeganiu kobiet, że w trakcie czytania miałam ochotę wylać mu kubeł zimnej wody na głowę.

Czytając zastanawiałam się, dlaczego Sabine zdecydowała się na ten związek? Czy wierzyła, że zmieni Cathala?

Czy w pewnym wieku tak bardzo chcemy uniknąć samotności, że jesteśmy skłonne (i skłonni) do aż takich poświęceń?