Współpraca z Wydawnictwem Literackim

Klubowa recenzentka: Martyna Głownia (Instagram: zaczytana_w_siodle)

Wyobraź sobie, że po imprezie wracasz do domu, a tam czeka na Ciebie… mąż. Powiesz mi „no przecież to normalne”. A jak Ci powiem, że kiedy wychodziłaś na imprezę to żadnego męża nie miałaś? Byłaś zdecydowanie singielką, a teraz ze strychu schodzi on. Mąż… I nie jeden, ale ich niekończąca się kolejka. Brzmi absurdalnie? Właśnie tak zaczynają się „Mężowie” – zabawna, surrealistyczna i zaskakująca opowieść o miłości, oczekiwaniach i chyba o współczesnym randkowaniu.

Na początku bawiłam się świetnie. Naprawdę! Strych, który magicznie „losuje” kolejnych mężów, to pomysł zarówno absurdalny, co równie kuszący. Każda wersja partnera, która pojawiała się w życiu Lauren – głównej bohaterki – śmieszyła mnie, zaskakiwała, czasem lekko przerażała, ale przede wszystkim intrygowała. Przystojniak bez koszulki, Skromniś w kapciuszkach z „Potwory i Spółka”, artysta, kucharz, romantyk, sportowiec – praktycznie każdy z nich zakochany po uszy, gotów dzielić z nią życie.

Ale im dalej w las, tym bardziej zaczęłam czuć pewnego rodzaju znużenie? Irytację? Bo dla Lauren nagle każdy był „nie taki”. Przystojny – źle. Brzydki – jeszcze gorzej. Bogaty – może zbyt bogaty. Z dziećmi – problem. Bez dzieci – też źle. Z pasją – za intensywny. Bez pasji – nudziarz. I tak bez końca. Ta nieustanna zmiana, to wieczne „NEXT!” – jak z programu MTV sprzed lat – zaczęła mnie trochę męczyć.

I właśnie wtedy przyszła refleksja: czy Gramazio nie próbuje nam pokazać dokładnie tego, jak wygląda współczesne randkowanie? Przesuwamy palcem w lewo czy prawo, skreślamy ludzi za najmniejsze detale, jeszcze zanim poznamy ich naprawdę.

 Praca świetna, ale nosi czapkę z daszkiem? Out.

 Ma super pasję, ale gra na konsoli? NEXT.

 Szukamy ideału, który przecież nie istnieje, bo każda wersja będzie miała jakiś minus.

„Mężowie”, jeśli pozwolimy i chcemy, mogą skłonić do zastanowienia się nad własnymi wyborami, oczekiwaniami, nad tym, jak czasem łatwo przekreślamy ludzi za coś, co wcale nie powinno mieć większego znaczenia. Albo można po prostu się dobrze z tą książką bawić – i to też jest okej. Ta historia nie musi być głęboka. Może być po prostu zabawna, lekka i idealna na lato.

 Bo właśnie taka jest – wakacyjna, relaksująca, z nutką magii i szczyptą ironii. Świetnie sprawdzi się na plaży, w ogrodzie czy w hamaku, jako przyjemna rozrywka z odrobiną refleksji w tle.

To bardzo udany debiut – świeży, pomysłowy, balansujący między romansem, zagadką a lekkim fantasy. Holly Gramazio zapowiada się na autorkę, której warto się przyglądać – szczególnie jeśli cenicie sobie historie nietypowe, które potrafią zaskoczyć nie tyle fabułą, ale też tym, jak bardzo mogą przypominać naszą własną codzienność – ubraną tylko w odrobinę magii.

Klubowa recenzentka: Katarzyna (Instagram: katarzyna.pogodzinach)

Wcześniej, zanim ze strychu zszedł pierwszy mąż, przez lata doskwierało jej brzemię singielki. Miała wrażenie, że bycie szczęśliwą w pojedynkę jest niemalże jej obowiązkiem- że to deklaracja feminizmu i autonomii” czyli kilka słów o Mężach:-)) 

Z tego miejsca dziękuję wydawnictwu literackiemu oraz klubowi  za wyróżnienie i egzemplarz do recenzji  #współpracabarterowa.

Niech pierwszy rzuci kamieniem, kto nie próbował randkować przez internet lub nie doznał zawodu miłosnego w prawdziwym życiu. Do tego combo dodajmy również zmarnowany czas na poznanie kogoś niewartego uwagi lub kreującego się na inną osobę (cóż każdy z Nas niesie jakąś traumę). Tak oto prezentuje się sylwetka  Lauren- głównej bohaterki Mężów. Dziewczyna  zdaje się przeżywać podobne rozterki, a także przechodzić etap sfrustrowania kolejnymi znajomościami bez obustronnej satysfakcji.  Przez kreację samotnej singielki- autorka próbuje wykreować obraz współczesnej “poszukującej” kobiety.  

Mężowie to również szukanie  odpowiedzi na pytanie- jaka jest współczesna wolna panna- czy w dalszym ciągu jest  “ryczącą” w kącie samotną trzydziestką (do popularyzacji takiego wizerunku przyczyniła się sylwetka Bridget Jones)-czy świadomą swojej wartości dorosłą, zaradna,kobieta. W pełni zgadzam się  z opisem książki, iż autorka próbuję pokazać jak wyglądają współczesne związki i ten aspekt jest bardzo dobrze zrealizowany.

Chociaż muszę przyznać, że nie polubiłam tytułowej bohaterki Lauren. Niby fajna dziewczyna- z dystansem i poczuciem humoru, ale coś mnie od niej odpychało chyba- Jej wieczne niezdecydowanie. Czy przez takie wzajemne wygórowane wymagania- tak wiele związków rozpada się? Trochę przypominała mi Współlokatorów (w kwestii poczucia humoru bohaterki/podejścia do związków oba tytuły są tożsame.Jednak tam bohaterka bardziej wzbudziła moją sympatię).

Książka z gatunku tych ironicznych/sarkastycznych.

Czy Łatwiej jest znaleźć partnera podczas randkowania czy jednak, gdy przypadek- mianowicie strych-decyduje o kolejnym absztyfikancie? Czy w dzisiejszych czasach tajemniczy algorytm może dowolnie generować nowych mężów- a ich pula jest nieograniczona i praktycznie każdego dnia- wraz ze zniknięciem Męża można mieć całkiem nowe życie. Dlaczego Lauren tak trudno zdecydować się na wybór partnera? Z tym pytaniem Was zostawię.

Książka nierówna poziomem. Druga część, gdy Lauren zaprzyjaźnia się ze swoim byłym mężem, biseksualistą Bohanim-  przypadła mi dużo bardziej do gustu. Wówczas akcja rozkręca się, inaczej nie wiem czy mogłabym polecić Mężów. Finalnie moja  ocena  to 6,5/10 

Polecam fanom Współlokatorów, a także czytelnikom lubiącym lekki- aczkolwiek ciekawy debiut. 

Będzie to również idealna propozycja na wakacje

Artykuł Mężowie – Holly Gramazio pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: mrocznie, magicznie (ale nie słodko!) i  jesiennie, z Type O Negative w tle.

Jedna z moich koleżanek w liceum słuchała Type O Negative, ale i tak nie wiedziałam, że „October rust” to taki kultowy album!

Dużo muzyki przewija się przez „Rdzę”, mocnej, głownie z lat 90-tych. Początkowe rozdziały mają klimat sentymentalnej podróży do czasów glanów, palenia fajek w oknie, koncertów w piwnicach i czarnego jak noc makeupu.

A potem zegar coraz bardziej się cofa, coraz mroczniejsze sekrety wychodzą na jaw, a las otaczający dolnośląski Szwarzeb staje się coraz bardziej tajemniczy.

Osią historii jest zaginięcie Alicji Wicher, nastolatki, która występowała w lokalnym zespole Madame Winterblack. Żeby zrozumieć co się z nią stało musimy poznać skomplikowane relacje kolejnych pokoleń mieszkańców Szwarzeba i przenieść się aż do czasów sprzed drugiej wojny światowej.

Dobrze wchodzi jesienią!

Wydawnictwo Znak Literanova

Artykuł Październikowa rdza – Agnieszka Kuchmister pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: pierwsza część mnie pochłonęła, przez dwie kolejne trudno było mi przebrnąć, ale i tak warto po nią sięgnąć.

Nie wiem.

Nie wiem, czy mi się podobała, ale niewątpliwie dała mi do myślenia i nie pozwalała odpływać podczas czytania. Tu każde zdanie było ważne.

Jest dziwna, inna i zdecydowanie nie lekka.

Pierwsza część mocno osadzona w Puszczy Białowieskiej urzekła mnie najbardziej. To historia dziewczynki, która musi się zmienić, dopasować do puszczy, żeby przeżyć.Drugą i trzecią część łączy postać Johanny, egocentrycznej botaniczki obsesyjnie przeprowadzającej eksperymenty i najdziwniejsze badania, o których nie mogę niczego napisać, bo zaspojleruję. Strasznie mnie irytowała.

Warto, jeśli potrzebujesz powieściowego resetu i lubisz dziwne, baśniowe historie.

Wydawnictwo Bo.wiem

Tłumaczenie: Agata Lubowicka

Artykuł Rosarium – Charlotte Weitze pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: ciepła, trochę magiczna historia o książkach i o ludziach zakochanych w książkach.

Opalina ucieka przed małżeństwem i przemocowym bratem. Chce zaznać życia jako wolna, niezależna kobieta.

Martha ucieka z toksycznego związku i ciasnego miasteczka. Chce zacząć od nowa w miejscu, w którym nikt jej nie zna.

Henry ucieka przed zobowiązaniami zatracając się w kolejnym historycznym projekcie.

Losy tej trójki splata tajemnicza księgarnia, która raz jest, a raz jej nie ma i książki Emily Brontë.

Dla równowagi emocjonalnej po cięższych klubowych tematach.

Wydawnictwo StoryLight

Tłumaczenie Patrycja Zarawska

Artykuł Zaginiona księgarnia – Evie Woods pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Silne kobiety z rodziny St Bernardów od setek lat towarzyszyły duszom zmarłych podczas ich ostatniej podróży w zaświaty. Jednak gdy umiera Petronella, jej córka Yejide nie czuje się gotowa, by kontynuować rodzinne dziedzictwo. Wątpi w siebie i w sens mistycznego rytuału.

Darwin, młody rastafarianin, wbrew wierze i woli matki rozpoczyna pracę na najstarszym cmentarzu na wyspie. Po raz pierwszy styka się ze śmiercią, obrządkiem pogrzebowym i rodzinami zmarłych. Próbując odnaleźć się i dopasować do nowej roli odkrywa mroczne tajemnice pracujących z nim grabarzy.

Gdy u bram cmentarza Fidelis ścieżki Yejide i Darwina przecinają się, wzmaga się porywisty, lodowaty wiatr, chociaż „niebo jest spokojne i czarne jak świeżo wykopany grób.”

„Kiedy byłyśmy ptakami” Ayanna Lloyed Banwo to rozgrywająca się na karaibskiej wyspie opowieść o dwójce ludzi, których losy splatają się za sprawą śmierci. 

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy przede wszystkim o tym, jak ważne jest poznanie tła historyczno-społecznego Trynidadu i Tobago, żeby lepiej zrozumieć fabułę i zgodziłyśmy się, że brakowało nam w „Ptakach” wprowadzenia. Doceniłyśmy wątki matriarchatu i silnych postaci kobiecych. Rozmawiałyśmy o scenie, w której Darwin obcina dredy i o tym, że bez pogłębienia wiedzy o rastafarianizmie nie zrozumiałybyśmy jej wagi i ładunku emocjonalnego. Zastanawiałyśmy się dlaczego Yejide nie chciała wypełniać swojego dziedzictwa, i czy Darwin mógł znaleźć inny sposób, żeby finansowo pomóc matce. Część Klubowiczek urzekł magiczny klimat powieści i cmentarza Fidelis, części czegoś w tej historii zabrakło.

Wydwnictwo ECHA

Artykuł Kiedy byłyśmy ptakami – Ayanna Lloyd Banwo pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

W skrócie: Historia otwarta na interpretacje, można mnożyć domysły o czym jest „tak naprawdę”. Fascynująca część podmorska, ale czuję ogromny niedosyt, że autorka nie zdecydowała się bardziej jej rozwinąć. Trochę horror, trochę powieść psychologiczna.

Związek Miri i Leah przechodzi trudną próbę. Leah wraca do domu po zakończonej katastrofą tajemniczej misji badawczej prowadzonej na dnie oceanu.. Jest zamknięta w sobie, całe dnie spędza w wannie wypełnionej wodą, a jej ciało przechodzi fizyczną transformację. Miri nie wie jak pomóc żonie, czuje się zagubiona i bezradna, a ucieczki szuka we wspomnieniach o początkach ich znajomości, miłości i budowaniu związku.

Fabuła „Żon” składa się z dwóch perspektyw: relacji Leah z wyprawy badawczej i miesięcy, które spędziła w zamkniętej przestrzeni łodzi podwodnej z innymi członkami załogi i teraźniejszości Miri, która obserwuje zmiany zachodzące w Leah i wspomina ich wspólną przeszłość.

Perspektywa Miri dominuje i nadaje ton historii i chyba to nie do końca do mnie przemówiło. Wolałabym więcej podmorskiej grozy i tajemniczego potwora. Ale i tak bardzo warto!

Artykuł Nasze podmorskie żony – Julia Armfield pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.