Z moich notatek: to bardziej zbiór wyostrzonych kadrów niż pełnowymiarowa powieść. Całość ma zaledwie 112 stron.

Z tyłu okładki czytam, że to mikrohistoria jednej rodziny, a jednocześnie opowieść o wielu polskich rodzinach (…)”, ale nie czuję, żeby to zdanie pasowało do mojego odbioru „Trzewi”.

Dla mnie to przede wszystkim historia dziewczynki, która rosła i dojrzewała z zaburzeniami odżywiania. To opowieść o skomplikowanym stosunku do jedzenia, którego najpierw brak, a potem nadmiar naznaczał kolejne pokolenia w jej rodzinie.

Relacje między narratorką a dziadkami, rodzicami i rodzeństwem rozpisane są przez filtr przesłodzonych bułek drożdżowych i ociekających tłuszczem karkówek, którymi próbuje się łatać emocjonalne dziury. W tle przesiedlenia i przeprowadzki, śmierć i rozstania. Niezaleczone traumy. Życie.

Dużo jak na tak niewiele stron, mocna książka.

Wydawnictwo Czarne

Artykuł Trzewia – Aleksandra Paduch pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: tylko jeden z trzech wątków mnie poruszł, ale zdaję sobie sprawę, że miałam wygórowane oczekiwania.

30-latka rozprawia się z rodzinnymi traumami jednocześnie próbując znaleźć miłości i wypełnieć życiową pustkę.

Historia opowiadana z perspektywy trzech kobiet: babki, matki i córki. Najciekawszy był dla mnie wątek babki Krysi, szczególnie biorąc pod uwagę rozwinięcie i zakończenie. Marta i Basia zostawiły mnie bez większych emocji. Mam wrażenie, że Marta, czyli matka, została przez autorkę ledwo muśnięta, a Basię, czyli córkę potrzebowałabym poznać bardziej, żeby zrozumieć.

Wiem również, że co do powieści poruszających dziedziczenie traum i kobiecy punkt widzenia mam dość spore oczekiwania, bo czytam ich naprawdę DUŻO.

Dlatego jest szansa, że „Matczyzna” wciągnie Czytelniczki, które dopiero sięgają po tę tematykę.

Wydawnictwo Prószyński Media

Artykuł Matczyzna – Małgorzata Żebrowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Jednym z głównych wątków „Wyspa zaginionych drzew” jest miłości Greka Kostasa i Turczynki Defne, którzy poznają się i zakochują w sobie tuż przed zamachem stanu na Cyprze. Drugi to skok w przyszłość i historia 16-letniej Ady, córki Kostasa i Defne, wychowanej w Wielkiej Brytanii w odcięciu reszty rodziny, cypryjskich korzeni i konfliktu, który podzielił wyspę.

Podczas spotkania Klubu rozmawiałyśmy o dorastaniu bez wiedzy o miejscu z którego pochodzimy. Zastanawiałyśmy czy nowe życie to zawsze niezapisana, czysta karta i czy możliwe jest wychować się w oderwaniu od doświadczeń rodziców. Omówiłyśmy wątki „Wyspy zaginionych drzew”, które zrobiły na nas największe wrażenie: relacji Ady z ciotką, miłości Kostasa i Defne, i wrażliwości na otaczający nas świat roślin i zwierząt. Zastanawiałyśmy się również nad zakończeniem, bo klamra, na którą zdecydowała się autorka wywoła w Klubowiczkach mieszane uczucia.

Wydawnictwo Poznańskie

tłumaczenie Natalia Wiśniewska

Artykuł Wyspa zaginionych drzew – Elif Shafak pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.