Sertão, suchy nieprzyjazny krajobraz północno-wschodniej Brazylii, 1918 rok.

W na wskroś patriarchalnej społeczności obarczone klątwą kobiety z rodziny Flores są zdane wyłącznie na siebie, bo każdy mężczyzna, który pojawia się w ich życiu przedwcześnie umiera. Próbując znaleźć sposób na utrzymanie się zajmują się koronczarstwem. Z czasem z pozoru błahe zajęcie staje się dla nich nie tylko sposobem na przetrwanie, ale też formą komunikacji, cichego oporu i walki o swoją niezależność i bezpieczeństwo.

Niecałe sto lat później 18-letnia Alice odkrywa wyjątkowe dziedzictwo zaszyte we wzorze ślubnej mantylki przekazywanej kobietom w jej rodzinie od siedmiu pokoleń.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o tym, jak ważne są nawet najmniejsze akty sprzeciwu, żeby rozpocząć ZMIANĘ, i że mimo upływu ponad stu lat od historii opisanej w „Koronczarkach” (niestety) wciąż jesteśmy w stanie zrozumieć trudności, z którymi zmagały się bohaterki powieści. W trakcie dyskusji okazało się, że wiele z nas doświadczyło sytuacji zastraszania i zawstydzania, w których potrzebowałyśmy wsparcia i reakcji, i dobrze było poczuć, że nie jesteśmy w tych odczuciach same. Zastanawiałyśmy się, czy Eugenia miała w ogóle wybór, żeby wybrać inną drogę i czy zachowanie ciotki Firminy było w jakikolwiek sposób uzasadnione. Na koniec zgodziłyśmy się, że chciałybyśmy w końcu doczekać czasów, w których „nie będziemy musiały cały czas kombinować”, dopasowywać się i bać powrotów do domu po zmroku.

Artykuł Koronczarki – Angélica Lopes pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.