Miriam Toews przedstawia nam autobiograficzną historię dwóch sióstr. Młodsza Yolandi nie ma życia jakiego pragnęła jest po kilku ciężkich rozstaniach, z dziećmi i brakiem pieniędzy. Elf jest światowej sławy pianistką z przepięknym domem i kochającym mężem. Tylko jedna z nich nie chce już żyć, ma za sobą kilka prób samobójczych i jest bardzo samotna mimo tak wielu kochających ją osób.

Yolandi próbuje to zrozumieć, ciągle walczy o siostrę i jeździ za nią poświęcając własną rodzinę i czas chociaż wydaje się to nie do pomyślenia, że osoba, która ma wszystko, po prostu nie chce żyć.

„Pielęgniarki z kardiologii są o wiele zabawniejsze i bardziej przyjazne niż ich koleżanki z oddziału psychiatrycznego. Jeśli więc musicie trafić do szpitala, starajcie się skoncentrować cały swój ból w sercu, a nie w głowie”.

Ile sił trzeba włożyć w ratowanie człowieka, który za nic nie chce przyjąć pomocy? Kiedy należy odpuścić? Czy w ogóle można odpuścić i dać drugiemu jego wolność? Tylko czy to jest wtedy wolność?

Masę pytań za mną chodziło podczas czytania i długo po przeczytaniu książki. Często przytaczany w książce gen samobójstwa, wychowanie w religii menonickiej oraz przekazywane traumy mogły mieć wpływ za decyzje kobiet, obu, tak sobie bliskich i tak dla siebie ważnych.

„Wszystkie me daremne żale” to bardzo trudna książka, którą czyta się bardzo lekko. Autorka wspaniale pokazuje różne perspektywy, wplątuje humorystyczne wątki w tak ważnych treściach i daje nam naprawdę bardzo dużo refleksji.

Jest to jedna z książek, gdzie nie wolno oceniać decyzji podjętych przez żadną z sióstr, jest to książka, która wymaga od nas szacunku, tolerancji oraz zaakceptowania wyboru.

Bardzo, bardzo ją polecam.

W trakcie czytania milion razy pękało mi serce i jednocześnie prawie tyle samo razy śmiałam się przez łzy. To poruszająca opowieść o miłości, depresji i o siostrzanej więzi. Trudna, a jednocześnie tak lekko i wciągająco napisana, że nie można się od niej oderwać. Słodko-gorzka i boleśnie prawdziwa historia o tych, którzy decydują się odejść i o tych, którzy zostają z pękniętym sercem, żeby żyć dalej.

Cytat, który ryje beret:
„Ona pragnęła umrzeć, a ja chciałam, żeby żyła, byłyśmy dla siebie wrogami, którzy się kochają”.

Spotkanie klubowe i rozmowa o „Wszystkich mych daremnych żalach” zostanie ze mną na długo.