Marian Graves jest pełna pasji, determinacji i ciekawości świata. Poznajemy ją w 1914 roku, jest wychowywana z bratem bliźniakiem u swojego wuja, gdy tracą rodziców w katastrofalnych okolicznościach, a my wraz z nią dorastamy i poznajemy świat na przestrzeni lat. Dziewczyna dąży do tego by zostać pilotką samolotu, jest nacechowana wytrwałością, hartem ducha i niezwykłą odwagą w dążeniu do celu mimo przeciwności na tamte czasy norm społecznych i otaczających ją ludzi. W 1950 roku przy próbie okrążenia ziemi ślad o niej ginie, a my na kolejnych stronach bardzo obszernej powieści wdajemy się w szczegóły tamtego lotu.

Drugą bohaterką jest Hadley, aktorka, która po wielu latach ma odegrać pierwszoplanową postać w filmie, właśnie o Marian. Jest to dla niej olbrzymia szansa na wybicie się, zwłaszcza przy historii niskobudżetowych produkcji i niepowodzeń w życiu. Żeby przygotować się do roli czyta pamiętniki pilotki, pomaga jej to odkryć inspirację, drogę do osiągnięcia celu i bardzo istotnych sekretów.

Rozłożona prawie na 800 stron historia dwóch silnych kobiet, które stawiają na siebie mimo przeciwności. Maggie Shipstead przeprowadza nas geograficznie przez świat i zmian jakie na nim następują, tragicznych wydarzenia ( II wojna światowa) oraz wewnętrzne rozterki i współczesne problemy.

I mimo swojej obszerności nie potrafiłam się z tą powieścią rozstać, nie chciałam pożegnać tak doprecyzowanych bohaterów i każdego szczegółu. Jest to książka, której każdym rozdziałem trzeba się częstować i smakować powoli, która uczy nas pasji pozwalającej żyć na całego, a kręgi zawarte w tytule są bardzo symboliczne.

Warto poświęcić na nią każdą chwilę, jest pełna emocji i zostaje z nami na bardzo długo. Serdecznie polecam.

Książkę czytałyśmy w lipcu’2023 w @klubczulejczytelniczki

Marian Graves wraz z bratem bliźniakiem uchodzą z życiem z katastrofy statku, jako niemowlęta. To zdarzenie można określić cudem, prawdopodobnie jedynym w ich życiu. Kolejne lata są dla rodzeństwa pełne trudnych doświadczeń, sytuacji, w których muszą udowadniać swoją wartość i determinację. Zwłaszcza Marian, dziewczyna zakochana w lataniu, która zrobi naprawdę dużo, by jak najwięcej czasu spędzać w przestworzach.

„Wielki Krąg” Maggie Shipstead to historia o marzeniach i pasji. Historia o miłości i determinacji. Opowieść o kobietach, które biorą los we własne ręce i nie uciekają przed konsekwencjami.
Oprócz Marian, poznajemy też Hadley – aktorkę, która szuka swojej drogi, zarówno osobistej, jak i zawodowej. I choć ten wątek ciekawił mnie o wiele mniej, niż wątek Marian, to rozumiem, dlaczego tu jest i faktycznie, zwłaszcza pod koniec książki, wiele wnosi do fabuły.

„Wielki Krąg”, to kolejna książka omawiana w @klubczulejczytelniczki , której dałam ocenę 10/10. Choć stron jest naprawdę sporo, płynęłam przez tę opowieść, czułam, że jestem cieniem Marian, podążam za nią i dopinguję jej na każdym kroku. To bez wątpienia jedna z moich ulubionych i świetnie wykreowanych bohaterek, a także jedna z ulubionych książek zarówno 2023 roku, jak i w ogóle w życiu 💜

Wszystkie recenzje wskazują, że jest to książka o pasji do latania a ja Wielki Krąg odebrałam jako książkę o pasji do wolności.

Fabuła jest dwuwątkowa. Z jednej strony poznajemy kulisy poczęcia, dzieciństwa a potem życie Marian. I wydaje się, że już jej matka naznaczyła ją genetycznym obciążeniem decydowania o sobie mimo konsekwencji jakie trzeba ponieść. Matka dziewczynki umarła w czasie katastrofy morskiej, gdzie kapitanem statku był jej ojciec i uratował ją i jej brata bliźniaka przed niechybną śmiercią łamiąc podstawowe zasady kapitańskie. Uratował dzieci, ale sam musiał ponieść srogą karę w więzieniu a dzieci wychowywał jego brat.

Drugi wątek to Hadley, aktorka mająca zagrać postać Marian w filmie nakręconym o przelocie wokół Ziemi. Hadley także straciła rodziców w katastrofie ich samolotu i podobnie jak Marian i jej brat była wychowywana przez wuja. I na tym podobieństwa się kończą. Chociaż wątek ciągnie się przez całą książkę nie podoba mi się i gdy przeczytałam, że powieść pierwotnie miała 1000 stron i autorka musiała ją skrócić do finalnych 760 żałowałam że nie wycięła współczesnych scen. A może było to zagranie celowe, by pokazać miałkość i płytkość dzisiejszego świata. A może po to by podkreślić, że mimo iż minęło 100 lat nadal kobiety są stygmatyzowane i nie traktowane równo z mężczyznami zwłaszcza w sferze obyczajowej.

Latanie było dla Marian narzędziem do bycia niezależną i wolną kobietą mimo społecznych oczekiwań. Mimo małżeństwa z gangsterem. Mimo umniejszania jej umiejętności przez kolegów pilotów. Ile razy czytałam i płakałam! Nie tylko gdy fabuła stawała się wzruszająca ale zwłaszcza z bezsilności jaką wyczuwałam czasami u bohaterki