Trójka bohaterów. Marina, starsza siostra Stella i jej chłopak, pisarz Gabriel. Wolno płynąca akcja, dłużące się dnie i upalny, piękny krajobraz wśród codzienności i minimalizmu. Wszystko się łączy by skupić się na ich relacjach, toksyczności związku, problemach na tle psychicznym.

I mimo pisanej treści, w której opis przyrody i krajobrazu wypełnia naszą wyobraźnię, letni gorąc wpuszcza żar na cieknący po plecach pot to napięcie towarzyszy nam całą książkę.

Mimo, że nie polubiłam żadnej postaci, w głowie ciągle zadawałam sobie pytania – dlaczego? – po co? To portret toksyczności i przemocy nie tylko na tle fizycznym i nie tak oczywistym zostawił mnie na długo z przemyśleniami. Szukanie siebie przez młodszą, prowadzenie pozornie idealnego życia przez starszą siostrę i w tym wszystkim on uważający się za bycie kimś lepszym. Kimś ponad. To wszystko prowadzi do tragedii.

Niedomówienia, brak prawdziwej relacji, miłosnej i siostrzanej bolał czytelnika i mimo tak skrajnych opinii o tej pozycji, ja jestem bardzo ciekawa innych od tej autorki bo trzeba szczerze przyznać, mimo krótkiego formatu jest o czym myśleć, o czym dyskutować i rozważać przez otwarte zakończenie.