Z moich notatek: to bardziej zbiór wyostrzonych kadrów niż pełnowymiarowa powieść. Całość ma zaledwie 112 stron.

Z tyłu okładki czytam, że to mikrohistoria jednej rodziny, a jednocześnie opowieść o wielu polskich rodzinach (…)”, ale nie czuję, żeby to zdanie pasowało do mojego odbioru „Trzewi”.

Dla mnie to przede wszystkim historia dziewczynki, która rosła i dojrzewała z zaburzeniami odżywiania. To opowieść o skomplikowanym stosunku do jedzenia, którego najpierw brak, a potem nadmiar naznaczał kolejne pokolenia w jej rodzinie.

Relacje między narratorką a dziadkami, rodzicami i rodzeństwem rozpisane są przez filtr przesłodzonych bułek drożdżowych i ociekających tłuszczem karkówek, którymi próbuje się łatać emocjonalne dziury. W tle przesiedlenia i przeprowadzki, śmierć i rozstania. Niezaleczone traumy. Życie.

Dużo jak na tak niewiele stron, mocna książka.

Wydawnictwo Czarne

Artykuł Trzewia – Aleksandra Paduch pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Jennette McCurdy, gwiazda amerykańskiego kanału tv z serialami dla dzieci i młodzieży, napisała memuar o relacji z toksyczną matką, która pchnęłą ją do aktorstwa (ważne: wcale nie musisz znać Jennette, żeby wciągnąć się w jej opowieść).

Historia jest przejmująca, niełatwa i mocno działa na emocje.

Matka uzależnia Jennette od siebie kontrolując i planując każdy aspekt jej życia. Kąpie i poddaje inspekcjom nastoletnie ciało córki, wyznacza dzienny limit kalorii, izoluje od rówieśników, manipuluje. Pragnie utrzymać ją w statusie wiecznego dziecka, nienaturalnie szczupłej dziewczynki-aktorki, której głównym atutem jest płacz na zawołanie.

A to wszystko staje się jeszcze bardziej poparane, gdy dowiadujemy się, że nad matką Jennette (a tym samym całą rodziną) od lat wisi widmo powrotu ciężkiej choroby.

Jennette przejmuje kontrolę nad swoim życiem dopiero w chwili, gdy matka umiera. Przestaje być marionetką, uczy się zauważać i odrzucać schematy, w których wyrosła. Opowiada swoją historię bez filtra i cenzury.

Książkę czyta się lekko, mimo ciężkiego kalibru relacjonowanych wydarzeń. To opowieść, której się słucha. Bezpośrednia, konkretna, napisana językiem, którego na co dzień używam. Lubię takie “surowe” pisanie.

Artykuł Cieszę się że moja mama umarła – Jennette McCurdy pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.