O czym jest „Portret Lucrezii” Maggie O’Farell?

„Portret Lucrezii” zabiera nas w podróż do XVI-wiecznych Włoch pokazując zarówno przepych i splendor, jak i mrok i niesprawiedliwość z jaką traktowane były wówczas kobiety.

Florencja, lata 50. XVI wieku. 

Lucrezia, trzecia córka Eleanory i Cosima de’ Medici nie pasuje do reszty rodzeństwa. Nie chce bawić się lalkami i jadać przy stole, kręci się i wierci podczas pozowania malarzowi. Zamiast spędzać czas z rodziną woli biegać jak dzikuska z jednego końca krużganków na drugi albo klęcząc przy oknie obserwować miasto i dalekie wzgórza za nim. Kocha malować.

Jednak gdy jej starsza siostra umiera w przeddzień ślubu z Alfonsem, władcą Ferrary, Lucrezia musi niespodziewanie szybko dorosną i zmierzyć się z obowiązkiem zamążpójścia, które aranżuje dla niej ojciec. Wyrusza na nieznany dwór do mężczyzny, który z pozoru wydaje się ją rozumieć.

Czego spodziewać się po „Portrecie Lucrezii”?

Trochę mrocznej i baśniowej fikcyjnej historii mocno opartej na faktach historycznych.

W 1558 roku Lucrezia, córka Cosima de’ Medici, poślubiła Alfonsa d’Este, księcia Ferrary. Rok po przeprowadzce na dwór męża, mając zaledwie 16 lat, zmarła. Prawie 300 lat po jej śmierci Robert Browning napisał wiersz „Moja Ostatnia Księżna”, w którym książę Alfonso pokazuje portret swojej zmarłej żony i pozwala wywnioskować, że – szalenie zazdrosny – sam ją zamordował. 

Maggie O’Farrell dopisała do tego zarysu życiorysu Lucrezii emocjonalne tło.

Sceny, które zapamiętam na dłużej:

• ubieranie sukni ślubnej
• rozmowę z matką w karocy w drodze na ślub
• scenę z tygrysem

Klubowiczki o „Portrecie Lucrezii” na gorąco:

„Jestem totalnie zachwycona. Wyobrażanie sobie jak to jest urodzić się w zupełnie innych warunkach, w innej sytuacji to moja ulubiona rzecz w książkach. A plastyczność opisów pozwoliła się w to w pełni wczuć Przerażający był dla mnie ten brak kontroli nad własnym życiem szczególnie w dzieciństwie Lukrezii.”

Ola

Historia Lucrezii zostanie ze mną na długo. Scena z tygrysem skojarzyła mi się z tym, jak w tamtych czasach przedmiotowo traktowano kobiety. Służyły do podziwiania i rodzenia. Szczególnie utkwiły mi 2 podobne sceny. Pierwsza, gdy mąż podziwia kolor włosów żony, ciągnąc ją przy tym za warkocz jak zwierzę na smyczy. Druga, gdy pokazywał ją przyjacielowi, opisując jedynie cechy jej wyglądu (ponownie włosy, cerę, oczy). Lucrezia była wtedy wystawiana na pokaz jak tygrys w piwnicy jej ojca. Jedynie jej „klatka” była bardziej przestronna.

Beata

Więcej recenzji znajdziesz na dole strony.

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu klubowym?

Na spotkaniu klubowym zachwycałyśmy się barwnym i plastycznym językiem powieści, opisami wnętrz, sztuki i strojów. Rozmawiałyśmy o relacji Lucre z matką i siostrami, zastanawiałyśmy się, czy zajście w ciążę zmieniłoby jej sytuację.

Najdłużej dyskutowałyśmy o znaczeniu sceny z tygrysem.

Pobierz kartę „Portretu Lucrezii” Maggie O’Farrell z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobał Ci się „Portret Lucrezii” przeczytaj również:

• „Krąg kobiet pani Tan” Lisy See, Książkę Lipca 2025 – osadzoną w XV-wiecznych Chinach historia inspirowana losem Tan Yunxian, lekarki pomagającej kobietom za czasów panowania dynastii Ming.
• „Koronczarki” –  Angelici Lopes, Książkę Lipca 2024 – osadzona na początku XX wieku w Brazylii saga łącząca siedem pokoleń kobiet nicią delikatnej koronki i historią zaszytą we wzorze ślubnej mantylki.

Wydawnictwo: Znak JednymSłowem

Tłumaczenie: Anna Gralak

Artykuł Portret Lucrezii – Maggie O’Farrell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Lata ’50-te Rzym.

Marisa, córka właścicieli dobrze prosperujących delikatesów, zachodzi w nieplanowaną ciążę, ale jej narzeczony nie poczuwa się do ojcostwa i nie chce mieć z nią nic wspólnego. Stelvio, zatrudniony w delikatesach i zakochany w Marisie 26-latek zgadza się związać z nią i zostać ojcem nienarodzonego dziecka. Po części zaaranżowane małżeństwo Ansaldów okazuje się być doskonale dobrane i daje początek wspierającej się i kochającej rodzinie.

To życie „przed”.

Od życia, „które pozostało” oddziela je grubą kreską śmierć 16-letniej Betty, córki Marisy i Stelvia, której ciało zostaje znalezione na plaży w Torre Domizia 20 lat później.

Głęboko zakorzenione przekonania o tym jak powinna zachowywać się młoda dziewczyna nie ułatwiają prowadzenia śledztwa, a zrozpaczeni rodzice oddalają się od siebie nie mogąc poradzić sobie ze stratą. Do tego nikt nie wie, że tej samej nocy na plaży razem z Bettą była jej kuzynka, która również padła ofiarą ogromnej przemocy. Pozostawiona sama z koszmarnym wspomnieniem i wyrzutami sumienia wrażliwa Miriam szuka zapomnienia i ulgi w coraz większych dawkach leków nasennych.

Jak poskładać roztrzaskaną rodzinę, zasklepić rany i nauczyć się żyć dalej z tak ogromną stratą?

Nasz Książka Września „Życie, które nam pozostało” to przejmująca historia, która wciąga, wkurza i prowokuje do myślenia.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o tym, jak historie Marisy, Betty i Miriam mogłby potoczyć się, gdyby akcja powieści działa się w 2024 r. Zastanawiałyśmy się czy postrzeganie i oczekiwania wobec kobiet, tego jak mają się zachowywać i wyglądać zmieniły się na przestrzeni kilkudziesięciu ostatnich lat.
Rozmawiałyśmy o tym, jak trudno jest wychować dziewczynki na silne i niezależne kobiety jednocześnie przygotowując je i uwrażliwiając na ogrom niebezpiecznych sytuacji.

Dużo przemyśleń, dużo ważnych słów, dużo rozkmin.

Klubowe spotkania pozwalają rozładować emocje szczególnie w tak poruszających powieściach jak „Życie, które nam pozostało” Roberty Recchi.

Artykuł Życie, które nam zostało – Roberta Recchia pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: młodszy on i starsza ona, ale bez vibu mrs. Robinson – w końcu! Nieprzepracowane trudne doświadczenia w zderzeniu z wakacyjnym klimatem, samotność w małżeństwie, cielesność i tytuł, który można różnie interpretować.

Klara z mężem, córkami i parą znajomych przejeżdża na wakacje do Perdifumo. W willi, w której się zatrzymują spędzała kiedyś każde lato, aż do chwili, gdy 15 lat temu COŚ się wydarzyło. Przeszłość kładzie się cieniem na pozornie beztroskich dniach upływających na opalaniu się i piciu wina, a wspomnienia Klary zaczynają odżywać wraz z wizytą syna właścicieli willi, atrakcyjnego Nico, który pewnej nocy zjawia się bez zapowiedzi i zostaje na resztę lata.

Większość recenzji, które przeczytałam o „Błahostce” podsumowuje ją do historii o letnim zauroczeniu, któremu trudno się oprzeć. 

I chociaż owszem: sierpień, Włochy, zabytkowa willa z basenem („Tamte dni, tamte noce” vibe) i powietrze naelektryzowane cielesną fascynacją robią klimat, to jednak nie teraźniejszość, a trudne doświadczenia z przeszłości, z którymi Klara musi się ponownie zmierzyć wciągnęły mnie w tę historię.

Duży potencjał dyskusyjny! Ale całe lato miałam już obstawione, a jesienią i zimą po prostu nie da się „Błahostki” czytać :))

Artykuł Błahostka – Magda Tereszczuk pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Bo nie czuję, żeby to była historia o podążaniu za marzeniami, walce o siebie i stawaniu się kobietą

To opowieść o zagubionej, wkurwionej nastolatce, wychowywanej w popranej rodzinie przez matkę, która próbuje przetrwać grając naprawdę słabymi kartami rozdanymi przez życie.

Historia przepełniona żalem, wstydem i upokorzeniem.

Gaia czuje się osaczona w domu i niedopasowana w szkole. Nie potrafi (nie chce?) otworzyć się na drugiego człowieka, nie umie się przyjaźnić, a potężną frustrację i emocje gromadzące się w dole brzucha niczym kamień zamienia w agresję.

Byłam zafascynowana konstrukcją tej bohaterki.

Gdyby nie to, że niedługo po lekturze trafiłam na JESZCZE lepszą współczesną włoską powieść brałabym „Jezioro” do Klubu.

Artykuł Woda w jeziorze nigdy nie jest słodka – Giulia Caminito pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.