Wydawnictwo Poznańskie

Tłumaczenie Magdalena Moltzan-Małkowska

Artykuł Słodki obłęd – Jodi Picoult Jennifer Finney Boylan pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: klimatem podobna do „Popłynę przed siebie rzeka”, chociaż dużo mniej porywająca. Bardziej wartki strumyk niż wodospad.

Jak daleko można się posunąć pragnąc dziecka?

Latem 1962 r. rodzina pochodząca z plemienia Mikmaków z Nowej Szkocji wyrusza do Maine, żeby zarobić na zbieraniu borówek. Jadą wszyscy: rodzice i piątka dzieciaków. Ale wracają do domu bez Ruthie, 4-latki, która pewnego dnia po prostu znika bez śladu.

Mam wrażenie, że najważniejsze wątki „Zbieraczy”, czyli motyw dyskryminacji rdzennej ludności Nowej Szkocji i dorastania w oderwaniu od swoich korzeni i kultury nie wybrzmiewają wystarczająco wyraźnie.

Żeby zrozumieć i docenić „Borówki” trzeba wgryźć się w historię Kanady, bo bez tej wiedzy to po prostu dobra historia (chociaż przewidywalna), ale nie taka, dla której zarywa się noce. Do ostatniej strony czekałam na zaskakujący twist, COŚ co sprawi, że złapię się za perły.

Klubowa „Rzeka” jest zdecydowanie bardziej poruszająca, dlatego „Zbieracze” ląduję „tylko” na półce.

Wydwnictwo: Wydawnictwo Filia

Tłumaczenie: Grażyna Woźniak

Artykuł Zbieracze borówek – Amanda Peters pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: intymna powieść o szukaniu swojej tożsamości, podobna stylem do klubowych „Pestek”.

Ostatnio przeczytałam dwie książki o dorastaniu w latach 90-tych i wzbudziły we mnie skrajne uczucia, chociaż żadna nie jest bliska moim doświadczeniom.

Przez debiut Kingi przepłynęłam, byłam poruszona i smutna. W krótkich rozdziałach poznałam bohaterkę dorastającą na wsi w bardzo religijnej rodzinie, która czuje się nieswojo w swoim ciele. Pierwszy rozdział i ten o rajstopach i apelu zapamiętam na długo.

Natomiast „Rybie oko” Dominiki Słowik mnie rozczarowało. Czytałam, bo wciąż czekałam, że coś mnie ruszy. Ale zupełnie nie poczułam tej historii i niczego z niej nie wyniosłam. Miałam wrażenie, że jest bardzo instagramowa, nastawiona na obrazy i powierzchowne emocje, bez wchodzenia głębiej w relacje matka-córka. Czegoś mi zabrakło.

Artykuł Trochę z zimna, trochę z radości – Kinga Sabak pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: bohaterka o bliskiej mi wrażliwości, historia o potrzebie przynależności, ale też o obawie przed utratą kawałka siebie, który nas wyróżnia.

Jak to jest tracić słuch?

Bohaterka o bliskiej mi wrażliwości, historia o potrzebie przynależności, ale też o obawie przed utratą kawałka siebie, który nas wyróżnia.

Louise od dziecka żyje na krawędzi dwóch światów – słyszących i głuchych. Do żadnego nie przynależy, z żadnym się nie utożsamia. Przez lata wypracowała sposób porozumiewania się z otoczeniem, który łączy wyłapywanie strzępków zdań z czytaniem z ust i pozwala jej w miarę „normalnie” funkcjonować. Jednak gdy zaczyna jeszcze gorzej słyszeć, a w otaczających ją rozmowach i komunikatach pojawiają się luki, wyobraźnia Louise wypełnia je niepokojąco realistycznymi obrazami i postaciami.

Jakość życia Louise może poprawić implant, ale jego wszczepienie wiążę się z utratą resztek słyszenia. Co okaże się dla niej bardziej cenne?

„Wszyscy pragną normy. Byłaś wystarczająco słysząca, żeby ukrywać swoją niepełnosprawność, a to wszystkich urządzało. Ale teraz, gdy przeszłaś ze średniej głuchoty do poważnej, nie możesz już dalej oszukiwać.” mówi do Louise jej przyjaciółka Anna.

Warto, chociaż wiem, że nie wszystkim może się spodobać.

Artykuł Meduzy nie mają uszu – Adele Rosenfeld pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Narratorka cierpi, czuje się oszukana i odrzucona, ale jednocześnie wciąż kocha swojego znikającego męża, stara się być dla niego wsparciem i opoką.

„Zanim mój mąż zniknie, chcę opisać go dokładnie. Chce nazwać wszystkie miejsca, każdy włosek, mięsień i część ciała. Chcę dać świadectwo, że on istniał. (…) To jest mapa mojej straty”.

Ale: nie czuję zupełnie nawiązań do Kolumba, chociaż CZUJĘ o co chodziło autorce. Rozumiem potrzebę wpisania doświadczenia bohaterki w szerszą perspektywę, ale ten nieszczęsny Cristoforo zupełnie mi tu nie pasuje, za każdym razem, gdy się pojawia psuje intymny klimat powieści.

Artykuł Zanim mój mąż zniknie – Selja Ahava pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Brzmi przytłaczająco, ale wcale tak nie jest, bo historia jest ciekawa, życiowa i napisana świetnym językiem.

Akcja rozgrywa się na przestrzeni kilku zimowych dni na Śląsku. Główny wątek łączy ze sobą Katuchnę, 15-latkę w spektrum autyzmu, która lubi czatować z nieznajomymi, Łanieczkę nastoletnią matkę zmagającą się z zaburzeniami odżywiania, Melody aktywistkę mieszkającą na skłocie i Riko, kiedyś Bognę, osobę niebinarną, która dopiero oswaja się ze swoją tożsamością. Historia zaczyna się w chwili, gdy ginie Sobaka, charyzmatyczny chłopak, którego Katuchna poznała w sieci.

Postacie są bardzo mocną stroną książki. Wymykają się stereotypom (również dorośli!) i dają do myślenia.

Chociaż TROCHĘ zawiodła mnie końcówka uważam, że “Nigdy nie będziesz szło samo” przeczytać bardzo warto. Takich młodzieżówek potrzebujemy.

Artykuł Nigdy nie będziesz szło samo – Anouk Herman pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.