Współpraca z Wydawnictwem Znak

Klubowa recenzentka: Elżbieta Ładoga

moze_to_o_nas

Przyznaję – do sięgnięcia po „Antidotum” skłoniły mnie: intrygujący opis, zachwycająca okładka, przepiękne, cieszące oko wydanie (zające! zdjęcia!),  jednak przystępując do lektury, zupełnie nie wiedziałam, czego się po niej spodziewać. Ale teraz już wiem. Wszystkiego. Absolutnie wszystkiego. To gęsta, mięsista powieść, niezwykle pojemna (tyle treści, wątków, bohaterów, tematów do refleksji!); wymagająca, ale wdzięczna –  trochę jak puzzle, których pozornie nie da się ułożyć, a potem nagle, nie wiadomo kiedy, składają się w zachwycającą, satysfakcjonującą całość. 

Karen Russell napisała historię o pamięci i wypieraniu wspomnień (na własne życzenie lub za czyjąś sprawą), o uprzedzeniach, niesprawiedliwości i złu („Lepiej ty niż ja”, s. 274), samotności („Cudze szczęście, kiedy ciebie nie dotyczy, potrafi parzyć jak pokrzywy”, s. 310), sile wspólnoty, relacjach („Jak to miło, że z dołu dochodzi śmiech”, s 387), tęsknocie, żałobie, naturze, o sporcie wreszcie i pasji,  w niezwykły sposób łącząc, zdawałoby się, niemożliwe do połączenia: historie Indian i Polaków, losy preriowej wiedźmy, przyjezdnej fotografki, samotnego farmera i nastoletniej koszykarki, stracha na wróble i rudej kotki, którym oddaje głos (!) na kartach swojej powieści. 

„Lecz wątpliwe nie znaczy niemożliwe.

Wątpliwe oznacza uchylone drzwi”.

(s.253)

Fikcyjne miasteczko Uz, którego  mieszkańcy powierzają swoje sekrety Antidotum -preriowej wiedźmie- i natychmiast o nich zapominają; kryminalna zagadka; tajemniczy strach na wróble, największa w historii Ameryki burza piaskowa, która niszczy nie tylko plony, ale i wspomnienia innych ludzi, przechowywane przez wiedźmę, wywołując zamęt – wszystko to sprawia, że „Antidotum” jest powieścią niebanalną, niezwykłą, świeżą.

Artykuł Antidotum – Karen Russel pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z Wydawnictwem Axis Mundi

Klubowa recenzentka: Barbara Mytnik (Instagram: pomiedzy_zdaniami)

Rozpoczynając lekturę „Szklanej jabłoni” Katarzyny Klein spodziewałam się dobrej, poruszającej sagi rodzinnej. Wszak matronat Klubu Czułej Czytelniczki to sygnatura najwyższej jakości. Czy powieść taką przeczytałam? Nie. Przeczytałam prozę nie dobrą, a rewelacyjną. Znakomitą. Doskonałą!


Ale od początku…


„Szklana jabłoń” rzeczywiście może być określana mianem sagi, opowiada bowiem o losach kilku pokoleń kobiet z jednej rodziny – spokrewnionych i spowinowaconych. Ramą powieści jest historia najmłodszej z bohaterek, Jagody Skalskiej, która po śmierci babci otrzymuje nie tylko jej mieszkanie, do którego się wprowadza, ale i stare zdjęcia, zapiski, rysunki architektoniczne, dokumenty, skrzynkę bez klucza i cały worek tajemnic. Jest to dla niej sytuacja graniczna, która zmieni jej życie.


W trakcie lektury podążamy za rozsypanymi przez autorkę mikro tropami, co sprawia, że wraz z Jagodą, trochę się domyślamy rozwiązania poszczególnych rodzinnych sekretów, a trochę dajemy się zaskoczyć. Zachowany jest tu idealny balans, oś fabularna poprowadzona jest z wielką przyjemnością dla czytelnika. Daje satysfakcję z odkrywania kolejnych elementów układanki, a jednocześnie sprawia, że powieść nie jest przewidywalna.


Narracja toczy się kilkutorowo – wiodąca oś przeplatana jest nitkami retrospekcji dotyczącymi pozostałych bohaterek – Róży, Nuszki, Magdy, Mirki i Renaty. Każda z nich jest prawdziwa, niestereotypowa, można się z nimi utożsamiać. Pomimo, że bardzo się od siebie różnią, łączy je siła oraz to, że wybrały milczenie.

Z każdym kolejnym fragmentem układanki poznajemy dramatyczne doświadczenia przodkiń Jagody i jej samej. Katarzyna Klein porusza tematy wojny, trudnego i niechcianego macierzyństwa, skomplikowanej relacji matka-córka, przemocy i straty.



Autorka przeprowadza nas przez wydarzenia z przeszłości, od lat tuż przed wojną, przez II wojnę światową, odbudowę zniszczonego wojną kraju, czasy PRL, lata 90., aż po rok 2005. Widać tu dużą pracę nad źródłami, szczególnie w scenach z czasów powojennych, kiedy zasiedlano tereny Dolnego Śląska, a wysiedlano dotychczasowych mieszkańców tego terenu. 
Pięknie i przejmująco ukazany jest również pogruchotany wojenną zawieruchą Wrocław – kamienice z wydartymi sercami i rozdartymi duszami. Na miasto patrzymy jednak oczami Magdy, która stara się widzieć w nim przede wszystkim przestrzeń na nowe życie.


Małym mrugnięciem do czytelnika jest tu wspomnienie kobiety, która prowadzi na postronku świnię – jest to kadr ze zdjęcia uwieczniającego tę szczególną kompanię pod budynkiem dzisiejszego centrum handlowego Renoma pod koniec lat 40.

Katarzyna Klein nie czerpie jednak tylko z fotografii. Powieść nasycona jest odniesieniami do innych dziedzin sztuki – od malarstwa i architektury, po unikatowe wyroby ze szkła artystycznego i użytkowego. W pamięć szczególnie zapada piękna scena ze szklaną instalacją Renaty, będącą połączeniem obrazu Moneta, muzyki i szkła, a stanowiącą niesamowity wręcz wyraz prawdziwej osobowości bohaterki.

Ktoś mógłby zapytać, jak tak bogata treść zmieściła się w niepozornej objętościowo książce. Spieszę z odpowiedzią!

Nie ma tu ani jednego zbędnego zdania. Każde trafia albo do wyobraźni, budując świat przedstawiony, albo do serca, tworząc skomplikowaną mozaikę emocji, albo skłania do refleksji i rezonuje w myślach jeszcze długo po odłożeniu książki. Jednym z takich fragmentów, który zostanie ze mną na długo, jeśli nie na zawsze jest:

„
(…) w rzeczywistości nie wiemy o sobie nawzajem zbyt wiele. To, w jaki sposób zadajemy innym pytania, wpływa na to, jakie historie od nich usłyszymy. Jeśli w ogóle.”

Język powieści jest celny, konkretny, ale jednocześnie często niemal poetycki, co tworzy wspaniałą prozę. Jako przykład pozwolę sobie przytoczyć jeszcze jeden fragment, opisujący Renatę:


„W niektóre dni Renata była twarda, lśniąca, przejrzysta w swoich słowach i czynach. A czasem matowiała tajemnicą. Była przeszkleniem między przeszłością a teraz. Raz przyciągała żarem, a innym razem odpychała, zastygła i zimna. Jak okienna szyba jednocześnie łączyła i dzieliła to, co w środku, i to, co na zewnątrz. Jak szkło rozpalała się wewnątrz do czerwoności, a potem pozwalała, aby emocje zastygały w niej na zawsze szklanymi paciorkami.”


Jest to proza, która szanuje czytelnika – pozwala mu i na głębokie przeżycia i na zadumę.



Zakończenie powieści jest klamrowe i to w sposób podwójny. Jagoda pozornie wraca do początku – ponownie wprowadza się do mieszkania po dziadkach, tym razem jednak na swoich warunkach. Jest już inną osobą, która otwiera się na nowe możliwości i relacje – prawda ją wyzwoliła.

Druga klamra jest bardziej poetycka, związana ze wspomnianymi w jednej z pierwszych scen matrioszkami – znanymi większości z nas, drewnianymi babami, które symbolizują nasze bohaterki. W klasycznym układzie jedna baba “ginie” w drugiej. Pozornie ta większa osłania mniejszą, chroni ją, ale jednocześnie – parafrazując autorkę – chowa głęboko i czasem zapomina, że ta mniejsza tam w środku jest. Zakończenie jest bardzo wymowne. Jagoda otrzymuje matrioszki wykonane ze szkła:


„Mimo, że każda kolejna patrzy na świat przez pryzmat tej większej, to jednak widzi też świat swoimi oczami i nimi nadaje znaczenie.”

Jagoda może wreszcie przeżywać świat po swojemu, nie odcinając się od korzeni, ale też rezygnując z bagażu rodowych traum.


„Szklana jabłoń” jest to powieść o ogromnym ładunku emocjonalnym. Jest to historia o kobietach, ale w istocie opowiada dużo więcej – o radzeniu sobie z przeszłością, o traumie i wydarzeniach, które wdzierają się w życie bohaterek i zmieniają je. O tym, ile zła powodują i jak daleko sięgają. O przemocy ukrytej pod pancerzem milczenia, codziennych wyborów i zmagań. Ale też jest to powieść o nowych początkach, dająca nadzieję na zmianę.

Gorąco polecam!

Artykuł Szklana jabłoń – Katarzyna Klein pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Rzeka lodu” Ariel Lawhon?

Maine, 1789 r.

Skrupulatna akuszerka Martha Ballard każdy wpis w dzienniku zaczyna od opisu aktualnej pogody. Razem z mężem Ephraimem i w przeważającej części dorosłymi już dziećmi mieszka w tartaku w niewielkim Hallowell, na co dzień zajmując się opieką nad przyszłymi matkami, przyjmowaniem porodów i ziołolecznictwem.

Pewnego mroźnego dnia zostaje wezwana do zbadania wyłowionych ze skutej lodem rzeki Kennebec ciała Joshuy Burgessa, który niedawno został oskarżony o zgwałcenie żony pastora. Miejscowy lekarz twierdzi, że Joshua utonął, ale Martha odkrywa ślady po sznurze na jego szyi i na własną rękę rozpoczyna śledztwo, które zmusi ją do konfrontacji z najmroczniejszymi sekretami miasteczka. Tylko, czy warto dociekać prawdy za wszelką cenę?

Nasza Książka Lutego osadzona pośród niedużej, odciętej od świata społeczności opowieść o godności, siostrzeństwie i niezłomności oraz o tym, jak trudno było kobietom przebić się przez patriarchalny mur.

Czego się spodziewać po „Rzece lodu”?

Powieści historycznej z wątkiem kryminalnym, głównej bohaterki, która wymyka się schematom oraz opowieści o sile małżeńskiego partnerstwa, trudach macierzyństwa i niezłomnej kobiecej solidarności.

Dlaczego wybrałam „Rzekę lodu” do Klubu?

Bo Martha Ballard jest fantastyczną, niestereotypową bohaterką, która nie obawiała się głośno wyrażać swojego zdania w czasach, gdy kobiety nie mogły nawet same zeznawać przed sądem.

Do tego “Rzeka” to doskonała książka na lutowe wieczory – Ariel Lawhon przejmująco pisze o przeszywającym mrozie i maluje realistyczne zimowego krajobrazy. Czytając o skutej lodem rzece Kennebec coraz ciaśniej zawijałam się w gruby koc!

Sceny, które zapamiętam:

• zeznania Rebecci Foster przed sądem
• jedną z ostatnich scen, w której Marta odważnie zrobiła BARDZO zaskakującą rzecz
• wytapianie świec i każdą scenę z pisaniem dziennika <3

Klubowiczki o „Rzece lodu” na gorąco:

Ja jestem zachwycona, książka bardzo w moim klimacie. Dotarłam do momentu, w którym bardzo chcę już wiedzieć, jakie będzie zakończenie tej historii, a z drugiej strony nie chcę jej kończyć.

Marzena

Silna kandydatka na książkę roku! Ten surowy klimat i opis tego jak wyglądało życie w małej wiosce w tamtych czasach, podporządkowanie aktywności naturze, obserwowanie jak się wtedy leczyło, status kobiet – całe mnóstwo ciekawych wątków i główna bohaterka to już w ogóle złoto.

Daria

Kocham, wciągnęłam nosem i teraz mam niedosyt, bo bym chciała jeszcze czytać. Ale nie umiałam się powstrzymać!

Olga

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Rzeki lodu”

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o książce „Rzeka lodu” Ariel Lawhon:

• Jak myślisz, dlaczego Martha nie ujawniła mieszkańcom Hallowell prawdy o tym, kim był i co zrobił Joseph North?

• Martha Ballard istniała naprawdę i skrupulatnie prowadziła dziennik. Jak myślisz, dlaczego zapisywanie codzienności (pogody, urodzeń, zgonów) było dla niej tak ważne?

• Jak oceniasz relację Marthy i Ephraima? W XVIII wieku to on był „głową domu”, a jednak w ich związku widać partnerstwo. Co było kluczem do ich porozumienia?

Pobierz kartę „Rzeki lodu” Ariel Lawhon z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Rzeka lodu” przeczytaj również:

• „Krąg kobiet pani Tan” Lisy See którą czytałyśmy w lipcu 2025. To osadzona w XV-wiecznych Chinach historia inspirowana losem Tan Yunxian, lekarki pomagającej kobietom za czasów panowania dynastii Ming. To fascynująca opowieść o przyjaźni, o kobietach pomagających kobietom i o wypełnianiu swojego powołania w świecie pełnym drastycznych ograniczeń.
• Portret Lucrezii – Maggie O’Farrell którą czytałyśmy w grudniu 2025. To mroczna powieść historyczna o władzy, namiętności i walce młodej kobiety o przetrwanie.

Wydawnictwo Poznańskie

Tłumaczenie: Robert Waliś

Artykuł Rzeka lodu – Ariel Lawhon pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: ciepła, trochę magiczna historia o książkach i o ludziach zakochanych w książkach.

Opalina ucieka przed małżeństwem i przemocowym bratem. Chce zaznać życia jako wolna, niezależna kobieta.

Martha ucieka z toksycznego związku i ciasnego miasteczka. Chce zacząć od nowa w miejscu, w którym nikt jej nie zna.

Henry ucieka przed zobowiązaniami zatracając się w kolejnym historycznym projekcie.

Losy tej trójki splata tajemnicza księgarnia, która raz jest, a raz jej nie ma i książki Emily Brontë.

Dla równowagi emocjonalnej po cięższych klubowych tematach.

Wydawnictwo StoryLight

Tłumaczenie Patrycja Zarawska

Artykuł Zaginiona księgarnia – Evie Woods pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Marylin i David Sorensonowie poznali się i zakochali w sobie na studiach. Przez kolejne 40 lat stworzyli silny związek oparty na miłości i zaufaniu, i razem wychowywali cztery córki. 

Mimo, że Wendy, Violet, Liza i Grace dorastały otoczone miłością w domu, w którym niczego nie brakowało, w dorosłym życiu zmagają się z problemami i trudnymi emocjami, których źródła upatrują w ciągłym dążeniu do zbudowania idealnych związków na wzór miłości ich rodziców.

„Wszystkie jesteśmy emocjonalnie poturbowane, bo ty i tata kochacie siebie nawzajem bardziej niż nas”  – Wendy.

„Wszystkie rozpaczliwie pragniemy życia jak wasze. I wszystkie wiemy, że nigdy go nie będziemy miały.”  – Liza.

Sorensonów poznajemy w chwili, gdy Wendy odnajduje 15 lat wcześniej oddanego do adopcji syna Violet. Pojawienia się Jonah wprowadza duże zamieszanie i zmusza każdego z członków rodziny do przemyślenie swojego życia i podejmowanych wcześniej wyborów.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o relacjach między siostrami i o tym, z którą z nich mogłybyśmy się zaprzyjaźnić. Zastanawiałyśmy się, czy uczucie i namiętność łącząca Marylin i David rzeczywiście mogła odbić się na życiu ich córek. Zgodziłyśmy się, że największą sympatię budził w nas Jonah. Klubowiczki doceniły wielowątkowość „Największej radości jaka nas spotkała”, autentyczność postaci i ich relacji.

Naszą gościnią była tłumaczka „Największej radości jaka nas spotkała” Katarzyna Bażyńska – Chojnacka.

Tłumaczenie: Katarzyna Bażyńska – Chojnacka

Artykuł Największa radość, jaka nas spotkała – Claire Lombardo pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

W skrócie: thriller w klimacie „Niebiańskiej plaży” z Leo Di Caprio. 

Kenna przylatuje do Sydney, żeby uchronić przyjaciółkę przed niespodziewaną decyzją o ślubie z nikomu nieznanym Jackiem. Mikka nie jest zachwycona jej interwencją, ale skoro Kenna już się pojawiła proponuje jej, żeby została i poznała Jacka lepiej.

We trójkę wyruszają na kemping przy Sorrow Bay, nieziemskiej zatoce, prawdziwym surferskim raju. Jack, Mikka i wąskie grono ich tajemniczych znajomych, których spotykają na miejscu, rzadko pozwala tu przybywać obcym, ale dla Kenny robią wyjątek.

I chociaż atmosfera i okoliczności przyrody są nieziemskie to w  powietrzu czuć mrok i coraz większe napięcie. Z czasem okazuje się, że każdy z surferów ma coś do ukrycia.

Easy read, żeby dłużej pozostać w letnim klimacie.

Artykuł Zatoka surferów – Allie Reynolds pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

17-letnia Victoria po śmierci matki przejmuje większość obowiązków związanych z prowadzeniem gospodarstwa na rodzinnej farmie brzoskwiń w Kolorado. Gotuje, sprząta i opiekuje się milczącym i zamkniętym w sobie ojcem, porywczym bratem i naznaczonym piętnem wojny wujkiem. Nie zna innej codzienności, nie wie, że życie kobiety może wyglądać inaczej.

Przypadkowe spotkanie z Wilsonem Moonem, wysiedlonym z ziemi plemiennej charyzmatycznym i niezależnym włóczęgą, burzy jej uporządkowany świat.

Victoria poznaje czym jest miłość, nienawiść, poświęcenie i bolesna strata. Musi stawić czoła swoim słabościom i dojrzeć do podjęcia naprawdę trudnych decyzji.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o wydarzeniach i doświadczeniach, które miały największy wpływ na Tori, i które ukształtowały ją jako silną i niezależną kobietę. Zgodziłyśmy się, że postacie drugo- i trzecioplanowe są doskonale rozwinięte i równie fascynujące co Tori. Przemówił do nas piękny język powieści „Popłynę przed siebie jak rzeka” i poruszająca historia Wilsona Moona. Klubowiczki zwróciły również uwagę, że autorka podkreśla piękno i siłę natury, ale w jej opisach nie ma niczego cukierkowego – krajobrazy Kolorado są majestatyczne, surowe i groźne. W podsumowujących słowach padło również piękne stwierdzenie, że to powieść o matkach i różnych doświadczeniach macierzyństwa.

Artykuł Popłynę przed siebie jak rzeka – Shelley Read pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Trzy linie czasowe, trzy kobiety i dom ukrywający wiele tajemnic. Pisarka Maria po sukcesie powieści „Noc Mokosz” wraca do małej wioski w Górach Sowich, w której spędzała wakacje jako nastolatka i gdzie zaginęła na trzy dni, z których nic nie pamięta. Na miejscu ożywają wspomnienia i Maria musi zmierzyć się nie tylko z własną, ukrywającą coś strasznego pamięcią, ale też z trudną polsko-niemiecką historią Gór Sowich i bolesnymi doświadczeniami dwóch innych kobiet: Niemki Mareike, która urodziła się w tych okolicach i Polki Marianny przesiedlonej na Dolny Śląsk zza Buga.

Na spotkaniu część Klubowiczek uznała, że „Nocami krzyczą sarny” Katarzyny Zyskowskiej to jedna z najlepszych książek jakie czytały w tym roku. Podobały nam się wielowymiarowe i niejednoznaczne postacie, mroczny klimat Gór Sowich i to, że do napisania powieści zainspirowały autorkę opuszczone domy w tym regionie. Zgodziłyśmy się, że suche fakty, o których uczymy się na lekcjach historii nie oddają traumy i cierpienia pojedynczych osób i rodzin żyjących w czasie wojny.

Wydawnictwo Znak Literanova

Artykuł Nocami krzyczą sarny – Katarzyna Zyskowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Alice dorasta z kochającą matką i brutalnym ojcem na obrzeżach niewielkiego miasta. Gdy ma 9 lat rodzice i ukochany pies giną w pożarze. Dziewczynka trafia pod opiekę June, babci ze strony ojca, o której istnieniu nie miała pojęcia. Przeprowadza się na plantację Thornfield, gdzie June hoduje kwiaty i opiekuje się Kwiatami, czyli kobietami szukającymi pomocy i schronienia. Dziewczynka odnajduje tu spokój i uczy się mowy kwiatów, języka którym od lat posługuje się jej rodzina, żeby wyrażać swoje uczucia. Mija blisko 20 lat, gdy bańka pęka, a rozgoryczona i pełna złości Alice wyrusza w podróż, która na zawsze zmieni jej życie.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o June, babci Alice, i zastanawiałyśmy się, czy możemy zrozumieć jej motywy i zachowanie, i czy byłybyśmy w stanie jej wybaczyć. Zgodziłyśmy się, że najtrudniej jest rozmawiać i dzielić ciężkimi doświadczeniami z najbliższymi nam osobami. Zachwycił nas język kwiatów i przepiękna oprawa graficzna „Wszystkie kwiaty Alice Hart”.

Wydawnictwo Marginesy

tłumaczenie Ewa Penksyk-Kluczkowska

Artykuł Wszystkie kwiaty Alice Hart – Holly Ringland pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Jedna noc zmienia bieg uporządkowanego życie Elle i stawia ją przed trudną decyzją. Peter czy Jonas? Mąż, czy przyjaciel z dzieciństwa, który stał się kochankiem? Teraźniejszość budowana od lat na solidnych podstawach, czy niepewna przyszłość oparta na przerażającej tajemnicy i trudnych wspomnieniach?

Fabuła „Papierowego pałacu” dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych. Teraźniejszość to upalne, wilgotne lato, stary dom nad jeziorem i zakazana namiętność naznaczona mroczną tajemnicą. Przeszłość to historia kobiet z rodziny Elle które zaplątane w pozory, niedopowiedzenia i kłamstwa nie potrafią zbudować wartościowych więzi.

To idealna powieść na lato!

Na spotkaniu Klubu najdłużej rozmawiałyśmy o wieloznacznym zakończeniu „Papierowego pałacu” i zastanawiałyśmy się, czy Elle da się w ogóle polubić i zrozumieć.

Wydawnictwo Czwarta Strona

tłumaczenie Katarzyna Makaruk

Artykuł Papierowy pałac – Miranda Cowley Heller pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.