Narratorka cierpi, czuje się oszukana i odrzucona, ale jednocześnie wciąż kocha swojego znikającego męża, stara się być dla niego wsparciem i opoką.

„Zanim mój mąż zniknie, chcę opisać go dokładnie. Chce nazwać wszystkie miejsca, każdy włosek, mięsień i część ciała. Chcę dać świadectwo, że on istniał. (…) To jest mapa mojej straty”.

Ale: nie czuję zupełnie nawiązań do Kolumba, chociaż CZUJĘ o co chodziło autorce. Rozumiem potrzebę wpisania doświadczenia bohaterki w szerszą perspektywę, ale ten nieszczęsny Cristoforo zupełnie mi tu nie pasuje, za każdym razem, gdy się pojawia psuje intymny klimat powieści.

Artykuł Zanim mój mąż zniknie – Selja Ahava pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Ale przede wszystkim woli owady od ludzi i jest zafascynowana połączeniem natura-człowiek. I właśnie ten wątek był dla mnie najbardziej interesujący.

Dzięki historii zawartej „Kobiecie” trafiłam na przyrodniczkę i malarkę Marię Sibyllę Merian i obejrzałam maaaaasę jej prac.
Wyobraź sobie, że Maria znosiła do swojej pracowni gąsienice i rośliny, na których żerowały, obserwowała i dokumentowała ich przemianę, a szczegóły metamorfozy notowała i ilustrowała w swoim dzienniku, który prowadziła przez 30 lat (!!!!)

Zafascynowało mnie z jaką czułością bohaterka „Kobiety” luźno inspirowana Marią pisze i opowiada o owadach, a fikcyjna opwieść snuta przez Selję Ahavę uzupełniła moje wyobrażenia o historycznej Marii.

Najbardziej urzekły mnie dzienniki cytowane w pierwszej części książki. Pokazują jak wiele piękna i szczegółów można dostrzec uważnie przyglądając się małym (nie tylko) istotom.

Artykuł Kobieta, która kochała owady – Selja Ahava pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.