Współpraca z Wydawnictwem Świat Książki

Klubowa recenzentka: Ania Gąsiorowska (Instagram: annsbooksland)

„Znają się od lat. Kochają się od zawsze. Ale żadne z nich nigdy się do tego nie przyznało… aż do pewnego dnia.

Shiloh i Cary w liceum byli nierozłączni. Oficjalnie – tylko najlepsi przyjaciele. W praktyce – chyba nikt w to naprawdę nie wierzył, nawet oni sami. Potem ich drogi się rozeszły: ona poszła na studia aktorskie, on wstąpił do marynarki wojennej. Obiecali sobie przyjaźń na całe życie, ale życie – jak to zwykle bywa – napisało własny scenariusz.

Po czternastu latach milczenia Shiloh, dziś rozwódka z dwójką małych dzieci, wybiera się na ślub wspólnego przyjaciela z liceum. Ten wieczór staje się początkiem ich „starej–nowej” historii. Ich relacja rozwija się jak ten powolny taniec, którego nigdy nie zatańczyli na balu absolwentów – a który w końcu wydarza się po latach. Przyciągają się i odpychają jednocześnie – ze strachu, z niepewności, z powodu ran, jakie noszą. Postanawiają odnowić przyjaźń. Oboje mówią sobie, że nie oczekują niczego więcej. Ale oboje mają nadzieję.

„Wolny taniec” to opowieść o wieloletniej przyjaźni, o tym, jak zmieniają nas lata i doświadczenia, a jednocześnie jak bardzo pozostajemy sobą – tymi samymi ludźmi sprzed laty. To historia o nowych początkach i drugich szansach, o skomplikowanych relacjach patchworkowych rodzin, a przede wszystkim o odwadze, by znów pozwolić sobie na miłość i szczęście.

Nie od razu przypadła mi ta książka do gustu. Choć lubię krótkie rozdziały i narrację z przeskokami w czasie, początkowo nie polubiłam stylu autorki ani samej Shiloh. Dopiero druga połowa – skupiona na teraźniejszości – zaczęła mnie wciągać i intrygować. Przyzwyczaiłam się do języka, który, jak się okazało, dobrze pasuje do tej historii. Z każdym rozdziałem coraz lepiej rozumiałam bohaterów i im kibicowałam. 

Choć nie wzbudziła we mnie głębszych emocji, „Wolny taniec” to udana, ciepła opowieść dla fanów powoli rozwijających się uczuć i relacji dojrzewających wraz z bohaterami. Myślę, że wielu z Was ta historia przypadnie do gustu. Bo czasem najtrudniejsze pytanie brzmi nie czy się spotkają, lecz czy odważą się zatańczyć razem do końca?

Klubowa recenzentka: Katarzyna Olborska-Leśniak (Instagram: kat.czyta)

Shiloh i Cary powinni być razem – wszyscy o tym wiedzieli. Jednak sami zainteresowani twierdzili, że są jedynie przyjaciółmi. I jak to w życiu bywa, ta przyjaźń przeradza się jednak w coś więcej.

Obiecali, że po liceum nic się nie zmieni, a jednak ich drogi rozeszły się na długie czternaście lat. On ponad wszystko ceni służbę ojczyźnie i uważa, że to jego życiowe zadanie. Ona nie jest pewna co jest jej powołaniem, ale chociaż nie chce iść tą samą drogą, co wszyscy, to jednak po nieudanym związku ląduje jako rozwódka, z dwójką małych dzieci.

Spotkali się ponownie na ślubie swego przyjaciela Mikeya, ale czy po tak długim czasie relacja może się odbudować?

Fragment:

„Dlaczego Cary był taki zły? Bo z nim nie zatańczyła? Bo próbował zrobić dla niej coś miłego, chociaż ona wcale tego nie chciała?

Nazwał ją upartą i nieszczęśliwą- i cóż, miał rację. Tak właśnie czuła się Shiloh(…)”.

Tytułowy „wolny taniec” przypomina mi ich relację. Powolne zbliżanie się i oddalanie- jak to w tańcu. Kiedy jedno myśli, że jest to wystarczająco blisko- to drugie się oddala.

Kiedy jedno się uzewnętrznia, to drugie się wycofuje. Jak to w życiu.

Czy wchodzi się ponownie do tej samej rzeki? Czy ta rzeka jest już po takim czasie inna? Czy warto dać uczuciu kolejną szansę? Shiloh musi spróbować, bo kto nie próbuje, ten nie odmieni losu i nie odnajdzie szczęścia.

A możliwe, ze ono jest tuż za rogiem, wystarczy nie podpierać już więcej ścian i odważyć się na ten pierwszy taniec.

Klubowa recenzentka: Aleksandra Kontanciuk (Instagram: goszcze_w_slowach)

W „Wolnym tańcu” akcja dzieje się dwutorowo i na przemian. Shiloh oraz Cary i Mikey są najlepszymi przyjaciółmi w szkole średniej, którzy zaraz ją zakończą i muszą podjąć decyzje co dalej, a potem jak są już po trzydziestce i spotykają się po wielu latach na ślubie Mikeya.

Dwóch pierwszych bohaterów przyciągało do siebie zawsze i tak jak często w przyjaźni damsko męskiej bywa ktoś w końcu zaczyna coś więcej czuć. Tylko czy ta dwójka da sobie szansę? Czy ta miłość odrodzi się po latach i będzie miała sens kiedy wszyscy noszą inny bagaż życiowy?

Rainbow Rowell stworzyła powieść, która jest gotowym scenariuszem na serial. Czytając, czułam jakbym oglądała świetną młodzieżówkę z lat 90 i to naprawdę było świetne. Czasy licealne, spędzanie wolnego czasu, korytarz szkolny i cała ta otoczka została przedstawiona przez autorkę wyśmienicie, naprawdę czułam się tam przeniesiona. Tak również zostali świetnie wykreowani bohaterowie – bardzo autentycznie. Jednak to właśnie do bohaterów mam największe ale.

Kojarzycie tego mema „Now kiss!” ? To byłam ja przez całą długość książki. Shiloh jest jedną z najmocniej irytujących mnie bohaterek jakie dotychczas poznałam, w dodatku w wersji szkolnej jak i dorosłej. Czułam, że nie zaszła w niej przez lata żadna zmiana, szukała sobie problemów i utrudniała relacje. Bardzo męczące były to dialogi w scenach miłosnych, cały czas utrudniała normalną komunikację.

Małe miasteczko, wątki polityczne, organizacja życia rodziny patchworkowej są naprawdę fajnie opisane i ciekawe. Mamy obu głównych postaci także powinny dostać swoje osobne historie bo je bardzo polubiłam.

Wątek z psami, totalnie na nie. Jako miłośniczka psów zwróciłam na niego uwagę i bardzo mi się nie spodobał, duży minus.

Dla fanek romansów, klimatu lat 90 i 00 w Stanach, pierwszych miłości i wchodzenia w dorosłość. Polecam wszystkim, którzy lubią friends to lovers.

Lekkie, jednak bezrefleksyjne. Na spokojny wieczór pod kocykiem.

Artykuł Wolny taniec – Rainbow Rowell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: kocham powieści Taylor, ale z tą jakoś mi nie po drodze, chociaż nie umiem powiedzieć dlaczego.

Joan szkoli się na astronautkę w elitarnym programie NASA. Jest sumienna, obowiązkowa, doskonała z matmy, świetnie zna się na gwiazdach i… nigdy nie była zakochana. 

Do tego łączy ją skomplikowana relacja z siostrą, która zaszła w niechcianą ciążę i wychowuje córkę z DUŻĄ pomocą (i zaangażowaniem!) Joan.

Jak łatwo się domyślić wszystko zacznie się zmieniać, gdy serce Joan zabije szybciej dla nieoczywistej osoby.

Niby fajnie, ale jednak coś nie tak.

Chciałabym chyba trochę więcej NASA? Jakieś odcienie szarości Joan? Może więcej o postaciach innych osób uczestniczących w szkoleniu? No i nie czułam klimatu lat ’80-tych, a bardzo na to liczyłam.

Ale początek – w punkt!!

Trochę smuteczek, że reszta mi nie do końca podeszła.

Artykuł Atmosphere – Taylor Jenkins Reid pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: trochę love story, trochę dramat sądowy, vibe „Gdzie śpiewają raki”.

Nieoczekiwany powrót Gabriela niszczy spokój i poukładane życie Beth. Chociaż próbuje (ale czy na pewno…?) nie może oprzeć się miłości, którą myślała, że straciła. Gabriel i jego synek są szansą na nowy rozdział i pożegnanie życia naznaczonego bolesną stratą.

Podobał mi się klimat angielskiej wsi i drugoplanowi bohaterowie (Jimmy!). 

Sama historia, Gabriel, Beth oraz Frank, mąż Beth, nie porywają i niczym nie zaskakują. Ale mimo to czyta się szybko i przyjemnie. 

Na końcówce odrobinę przewróciłam oczami.

Nie trafia do Klub, bo baaardzo przypomina „Raki’.

Wydawnictwo Książnica

Artykuł Stracona ziemia – Clare Leslie Hall pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: młodszy on i starsza ona, ale bez vibu mrs. Robinson – w końcu! Nieprzepracowane trudne doświadczenia w zderzeniu z wakacyjnym klimatem, samotność w małżeństwie, cielesność i tytuł, który można różnie interpretować.

Klara z mężem, córkami i parą znajomych przejeżdża na wakacje do Perdifumo. W willi, w której się zatrzymują spędzała kiedyś każde lato, aż do chwili, gdy 15 lat temu COŚ się wydarzyło. Przeszłość kładzie się cieniem na pozornie beztroskich dniach upływających na opalaniu się i piciu wina, a wspomnienia Klary zaczynają odżywać wraz z wizytą syna właścicieli willi, atrakcyjnego Nico, który pewnej nocy zjawia się bez zapowiedzi i zostaje na resztę lata.

Większość recenzji, które przeczytałam o „Błahostce” podsumowuje ją do historii o letnim zauroczeniu, któremu trudno się oprzeć. 

I chociaż owszem: sierpień, Włochy, zabytkowa willa z basenem („Tamte dni, tamte noce” vibe) i powietrze naelektryzowane cielesną fascynacją robią klimat, to jednak nie teraźniejszość, a trudne doświadczenia z przeszłości, z którymi Klara musi się ponownie zmierzyć wciągnęły mnie w tę historię.

Duży potencjał dyskusyjny! Ale całe lato miałam już obstawione, a jesienią i zimą po prostu nie da się „Błahostki” czytać :))

Artykuł Błahostka – Magda Tereszczuk pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Jedna noc zmienia bieg uporządkowanego życie Elle i stawia ją przed trudną decyzją. Peter czy Jonas? Mąż, czy przyjaciel z dzieciństwa, który stał się kochankiem? Teraźniejszość budowana od lat na solidnych podstawach, czy niepewna przyszłość oparta na przerażającej tajemnicy i trudnych wspomnieniach?

Fabuła „Papierowego pałacu” dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych. Teraźniejszość to upalne, wilgotne lato, stary dom nad jeziorem i zakazana namiętność naznaczona mroczną tajemnicą. Przeszłość to historia kobiet z rodziny Elle które zaplątane w pozory, niedopowiedzenia i kłamstwa nie potrafią zbudować wartościowych więzi.

To idealna powieść na lato!

Na spotkaniu Klubu najdłużej rozmawiałyśmy o wieloznacznym zakończeniu „Papierowego pałacu” i zastanawiałyśmy się, czy Elle da się w ogóle polubić i zrozumieć.

Wydawnictwo Czwarta Strona

tłumaczenie Katarzyna Makaruk

Artykuł Papierowy pałac – Miranda Cowley Heller pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.