“Wyczuwam matki na kilometr. Resztki budyniu pod paznokciami, dłonie pachnące majerankiem, zakalec na trwałej. Jak tylko zobaczę poduszki do marynarki biegnę kłaść na nich głowę. Przywiązuje się do każdej, która rodziła, która choć raz była miękka.”

Mała Emma chce stworzyć sobie nową mamę. Ulepić z kawałków znanych jej matek i zastąpić nią tę, która w jej życiu jest niemal nieobecna: matkę-artystkę, matkę-prorokinię, matkę cierpiącą na chorobę dwubiegunową, która próbuje zostawić małą Emmę w domu dziecka.

Dorosła Emma rodzi Olgę. Zupełnie nieprzygotowana do roli matki wraca we wspomnieniach do swojego dzieciństwa próbując odnaleźć się w nowej sytuacji i odszyfrować wzorce, którym powinna sprostać, jednocześnie nie zatracając własnej tożsamości.

„Złodziejka matek” Magdaleny Genow skłania do refleksji nad wielowątkowością macierzyństwa i relacjami między kobietami, które nas kształtują. To napisana pięknym językiem i angażująca emocjonalnie historia z wyrazistą bohaterką, która potrafi w równym stopniu budzić współczucie i zrozumienie, co irytować.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o otwartym zakończeniu i zastanawiałyśmy się jak je interpretować. Dyskutowałyśmy o uczuciach jakie budzi w nas Emma i zdania Klubowiczek były bardzo podzielone. Niektóre z nas przede wszystkim jej współczuły, inne irytowała. Doceniłyśmy piękny język „Złodziejki matek” i osadzenie historii w Poznaniu. I zgodziłyśmy się, że to historia, która na długo zostaje w głowie.

Wydawnictwo: Biuro Literackie

Artykuł Złodziejka matek – Magdalena Genow pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: Wspomnienia córki znanej pisarki i feministki, która zachorowała na demencje. Bez cenzury.

Molly jest córką Eriki Jong autorki popularnego w Stanach „Strachu przed lataniem”, który w latach ’70-tych został okrzyknięty kamieniem milowym feministycznej literatury. To odważna jak na tamte czasy opowieść o kobiecej seksualności. Nowe polskie wydanie jest świetnie przetłumaczone, ale treść do mnie nie przemówiła. 

Ale do Molly! Przeczytałam, bo z moim zamiłowaniem do memuarów lubię być na bieżąco z nowościami. Do tego w Stanach to hit. Podobna w stylu do „Cieszę się, że moja mama umarła”. Szczera opowieść o życiu z narcystyczną i zafiskowaną na swoim punkcie (i punkcie sławy) matką. Trochę plotkarska, trochę smutna, a trochę zabawna, bo Molly nawet o trudnych chwilach pisze z dystansem zabarwionym nutką humoru. 

Nie trafi na półkę moich ulubionych, ale wciąż warto. Polska premiera 16. lipca. 

Artykuł How to lose your mother – Molly Jong-Fast pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Natasza przed kilkoma laty zerwała kontakt z rodzicami, odcinając się przede wszystkim od toksycznej matki. Niestety przeszłość wraca i uderza ją z całą mocą, gdy pozbawiona opieki chorująca matka zostaje jej dosłownie podrzucona pod drzwi nowego mieszkania.

Wiązałam bardzo duże oczekiwania z „Pestką”. Temat jest szalenie ważny i to zarówno w kontekście poruszanej choroby, jak i relacji córka – matka, o której kocham czytać. 

Niestety czuję ogromny niedosyt, bo obok bardzo prawdziwych i surowych fragmentów znalazłam zupełnie niepasujące klimatem wątki romantyczne i coś na kształt zagadki kryminalnej…? To poszerzenie fabuły spłyciło przekaz i odebrało „Pestce” moc. I szansę trafienia do Klubu, niestety.
 
Szalenie mi przykro, bo nastawiałam się na historię o ogromnym potencjale dyskusyjnym.

Niemniej w kontekście relacji chorująca matka – córka bardzo ważna i potrzebna książka, dająca do myślenia.

Artykuł Moja matka pestka – Anna Sakowicz pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Gdy do sąsiadującego domu wprowadza się ekscentryczna Vita z mężem do przewidywalnego życia Sunday i Dolly wkrada się niepokój, a porządek zaczyna się kruszyć.

„Śpiew” to napisana z perspektywy matki w spektrum autyzmu historia skomplikowanej relacji z dorastającą córką i znajomości z kobietą, która jest jej zupełnym przeciwieństwem wydawała się być idealnym wyborem do Klubu, od dawna miałam ją na liście.

Jednak mimo niewątpliwie ważnego tematu „Śpiew” czytało mi się trudno, a specyficzny sposób narracji nie pozwalał mi zatracić się w fabule. Zbrakło mi też emocji w finale, a bardzo liczyłam na jakieś oczyszczające i zaskakujące zakończenia, bo autorka doskonale budowała atmosferę subtelnego niepokoju i napięcia wróżącego naj-gor-sze.

Niemniej warto po nią sięgnąć, żeby podjąć próbę zrozumienia wrażliwości i odmiennego postrzegania świata przez osoby w spektrum autyzmu.

Artykuł Śpiew ptasich serc – Viktoria Lloyd-Barlow pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: mocna, krótka, z epickim zakończeniem

Opowieść o potrzebie bycia kochaną, rozumianą i akceptowaną napisana na przemian z perspektywy dorastającej córki i matki.

I chociaż historia Basi, zagubionej nastolatki o artystycznej duszy, łamie serce, to bardziej zryła mi myśli postać jej matki. Przez lekturę całej książki widziałam w niej kobietę wtłoczoną w swoją rolę, kobietę, która nie wiedziała, że mogła mieć wybór, że mogła nie zgodzić się na takie życie, nie wychodzić za mąż, nie rodzić dzieci. Kobietę, która z pewnością nie chciała, a jednak została matką. I swoją złością, frustracją i rozczarowaniem życiem najmocniej rani niczemu winną córkę.

Zakończenie „Wron” wbiło mnie w kanapę.

Chociaż im dłużej o nim myślę, tym bardziej wydaje mi się, że ta historia nie mogła skończyć się inaczej.

Artykuł Wrony – Petra Dvorakowa pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.