Współpraca z Wydawnictwem Świat Książki

Klubowa recenzentka: Ania Gąsiorowska (Instagram: annsbooksland)

„Znają się od lat. Kochają się od zawsze. Ale żadne z nich nigdy się do tego nie przyznało… aż do pewnego dnia.

Shiloh i Cary w liceum byli nierozłączni. Oficjalnie – tylko najlepsi przyjaciele. W praktyce – chyba nikt w to naprawdę nie wierzył, nawet oni sami. Potem ich drogi się rozeszły: ona poszła na studia aktorskie, on wstąpił do marynarki wojennej. Obiecali sobie przyjaźń na całe życie, ale życie – jak to zwykle bywa – napisało własny scenariusz.

Po czternastu latach milczenia Shiloh, dziś rozwódka z dwójką małych dzieci, wybiera się na ślub wspólnego przyjaciela z liceum. Ten wieczór staje się początkiem ich „starej–nowej” historii. Ich relacja rozwija się jak ten powolny taniec, którego nigdy nie zatańczyli na balu absolwentów – a który w końcu wydarza się po latach. Przyciągają się i odpychają jednocześnie – ze strachu, z niepewności, z powodu ran, jakie noszą. Postanawiają odnowić przyjaźń. Oboje mówią sobie, że nie oczekują niczego więcej. Ale oboje mają nadzieję.

„Wolny taniec” to opowieść o wieloletniej przyjaźni, o tym, jak zmieniają nas lata i doświadczenia, a jednocześnie jak bardzo pozostajemy sobą – tymi samymi ludźmi sprzed laty. To historia o nowych początkach i drugich szansach, o skomplikowanych relacjach patchworkowych rodzin, a przede wszystkim o odwadze, by znów pozwolić sobie na miłość i szczęście.

Nie od razu przypadła mi ta książka do gustu. Choć lubię krótkie rozdziały i narrację z przeskokami w czasie, początkowo nie polubiłam stylu autorki ani samej Shiloh. Dopiero druga połowa – skupiona na teraźniejszości – zaczęła mnie wciągać i intrygować. Przyzwyczaiłam się do języka, który, jak się okazało, dobrze pasuje do tej historii. Z każdym rozdziałem coraz lepiej rozumiałam bohaterów i im kibicowałam. 

Choć nie wzbudziła we mnie głębszych emocji, „Wolny taniec” to udana, ciepła opowieść dla fanów powoli rozwijających się uczuć i relacji dojrzewających wraz z bohaterami. Myślę, że wielu z Was ta historia przypadnie do gustu. Bo czasem najtrudniejsze pytanie brzmi nie czy się spotkają, lecz czy odważą się zatańczyć razem do końca?

Klubowa recenzentka: Katarzyna Olborska-Leśniak (Instagram: kat.czyta)

Shiloh i Cary powinni być razem – wszyscy o tym wiedzieli. Jednak sami zainteresowani twierdzili, że są jedynie przyjaciółmi. I jak to w życiu bywa, ta przyjaźń przeradza się jednak w coś więcej.

Obiecali, że po liceum nic się nie zmieni, a jednak ich drogi rozeszły się na długie czternaście lat. On ponad wszystko ceni służbę ojczyźnie i uważa, że to jego życiowe zadanie. Ona nie jest pewna co jest jej powołaniem, ale chociaż nie chce iść tą samą drogą, co wszyscy, to jednak po nieudanym związku ląduje jako rozwódka, z dwójką małych dzieci.

Spotkali się ponownie na ślubie swego przyjaciela Mikeya, ale czy po tak długim czasie relacja może się odbudować?

Fragment:

„Dlaczego Cary był taki zły? Bo z nim nie zatańczyła? Bo próbował zrobić dla niej coś miłego, chociaż ona wcale tego nie chciała?

Nazwał ją upartą i nieszczęśliwą- i cóż, miał rację. Tak właśnie czuła się Shiloh(…)”.

Tytułowy „wolny taniec” przypomina mi ich relację. Powolne zbliżanie się i oddalanie- jak to w tańcu. Kiedy jedno myśli, że jest to wystarczająco blisko- to drugie się oddala.

Kiedy jedno się uzewnętrznia, to drugie się wycofuje. Jak to w życiu.

Czy wchodzi się ponownie do tej samej rzeki? Czy ta rzeka jest już po takim czasie inna? Czy warto dać uczuciu kolejną szansę? Shiloh musi spróbować, bo kto nie próbuje, ten nie odmieni losu i nie odnajdzie szczęścia.

A możliwe, ze ono jest tuż za rogiem, wystarczy nie podpierać już więcej ścian i odważyć się na ten pierwszy taniec.

Klubowa recenzentka: Aleksandra Kontanciuk (Instagram: goszcze_w_slowach)

W „Wolnym tańcu” akcja dzieje się dwutorowo i na przemian. Shiloh oraz Cary i Mikey są najlepszymi przyjaciółmi w szkole średniej, którzy zaraz ją zakończą i muszą podjąć decyzje co dalej, a potem jak są już po trzydziestce i spotykają się po wielu latach na ślubie Mikeya.

Dwóch pierwszych bohaterów przyciągało do siebie zawsze i tak jak często w przyjaźni damsko męskiej bywa ktoś w końcu zaczyna coś więcej czuć. Tylko czy ta dwójka da sobie szansę? Czy ta miłość odrodzi się po latach i będzie miała sens kiedy wszyscy noszą inny bagaż życiowy?

Rainbow Rowell stworzyła powieść, która jest gotowym scenariuszem na serial. Czytając, czułam jakbym oglądała świetną młodzieżówkę z lat 90 i to naprawdę było świetne. Czasy licealne, spędzanie wolnego czasu, korytarz szkolny i cała ta otoczka została przedstawiona przez autorkę wyśmienicie, naprawdę czułam się tam przeniesiona. Tak również zostali świetnie wykreowani bohaterowie – bardzo autentycznie. Jednak to właśnie do bohaterów mam największe ale.

Kojarzycie tego mema „Now kiss!” ? To byłam ja przez całą długość książki. Shiloh jest jedną z najmocniej irytujących mnie bohaterek jakie dotychczas poznałam, w dodatku w wersji szkolnej jak i dorosłej. Czułam, że nie zaszła w niej przez lata żadna zmiana, szukała sobie problemów i utrudniała relacje. Bardzo męczące były to dialogi w scenach miłosnych, cały czas utrudniała normalną komunikację.

Małe miasteczko, wątki polityczne, organizacja życia rodziny patchworkowej są naprawdę fajnie opisane i ciekawe. Mamy obu głównych postaci także powinny dostać swoje osobne historie bo je bardzo polubiłam.

Wątek z psami, totalnie na nie. Jako miłośniczka psów zwróciłam na niego uwagę i bardzo mi się nie spodobał, duży minus.

Dla fanek romansów, klimatu lat 90 i 00 w Stanach, pierwszych miłości i wchodzenia w dorosłość. Polecam wszystkim, którzy lubią friends to lovers.

Lekkie, jednak bezrefleksyjne. Na spokojny wieczór pod kocykiem.

Artykuł Wolny taniec – Rainbow Rowell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.