Z moich notatek: Najnowsza powieść autorki naszej Książki Czerwca 2023 .

Hanna lubi słuchać listy przebojów w szwedzkim radio, nagrywać ulubione kawałki na kasety magnetofonowe i czytać komiksy z Kaczorem Donaldem. Lubi też spędzać czas ze starszym bratem, Erikiem, który mimo różnicy wieku nigdy nie traktuje jej z góry.

„Góra prawdy” zaczyna się wiosennej nocy 1989 r. gdy Erik wyrusza z kolegami na rowerach na szczyt pobliskiej góry.

I znika bez śladu.

Nikt nie wie co się wydarzyło.

Lata mijają i chociaż wspomnienia bledną to emocje związane z utartą brata wciąż żyją w Hanie.

„Góra prawdy” jest inna niż wcześniejsze powieści Therese, bo cały ciężar emocjonalny spoczywa tu na Hannie, jej radzeniu sobie z zaginięciem brata i układaniu życiowych puzzli z bagażem wątpliwości. I chociaż w tle pojawia się Marcus, nastoletni przyjaciel/love crush Hanny to nie gra on tak ważnej roli jak Gabriel w „Utonęła”, Carl z „Tej drugiej” czy Gunnar w „Andromedzie”.

To melancholijna powieść, pasuje do jesiennych wieczorów i skłania do refleksji nad sumą zdarzeń, z których składa się życie. 

Wydawnictwo Pauza

Tłumaczenie: Justyna Czechowska

Artykuł Góra prawdy – Therese Bohman pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Główną osią rozdziałów są cztery portrety bliskich narratorce osób, puzzle z ich wspólnego życia, szczegóły, które składają się na jedno, ważne, bo pojedyncze życie.

Jeden z cytatów, które zaznaczyłam: „Tym właśnie jest „ja” lub tak zwane ja: pozostałościami osób, o które się ocieramy.”

Kocham!

Artykuł Szczegóły – Ia Genberg pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Spoiler alert – nie dorównała.

Ale!

Gdy nabrałam dystansu po pierwszym, gorącym przeczytaniu stwierdziłam, że mimo wszystko opowiada ciekawą i nie stereotypową historię, która dała mi do myślenia.

Sofie trafia na staż do popularnego wydawnictwa i nawiązuje bliższą relację z Gunnarem, doświadczonym i dużo starszym kierownikiem literackim, który jest również jej szefem. I chociaż wydaje się, że ta historia może potoczyć się tylko jednym torem Therese i tak udaje się nas zaskoczyć i dać do myślenia.

Plus za smaczki ze świata wydawniczego. Lubię dowiadywać się jak wszystko wygląda od “lewej” strony i czytać o wyzwaniach z jakimi wiąże się praca w konkretnym zawodzie.

Artykuł Andromeda – Therese Bohman pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Karin Smirnoff w jednym z wywiadów powiedziała, że pisząc tę powieść starała się „przekuć ból w literaturę i opowiedzieć jakim jest uczuciem”. I udało jej się to doskonale. „Pojechałam do brata na południe” to pierwszy tom trylogii o rodzinie Kippów dotkniętej każdą z możliwych tragedii, które można sobie wyobrazić.

Jana wraca do rodzinnej wsi, żeby pomóc pozbierać się pogrążonemu w alkoholizmie bratu. Sprzątając jego życie zderza się z własną przeszłością, wraca do wydarzeń naznaczonych cierpieniem i przemocą, i odkrywa głęboko skrywane sekrety. Jest źle, a za każdym kolejnym rozdziałem jeszcze gorzej. Do tego forma powieści (brak przecinków i wielkich liter) zmusza do maksymalnego skupienia, bo decydujące dla fabuły fakty bywają rozrzucone w z pozoru monotonnym tekście.

Nie czytałam jeszcze tak świetnej i jednocześnie tak porażająco bolesnej powieści.

Ciekawostka: pierwszy rozdział Brata Karin napisała, żeby dostać się kurs kreatywnego pisania na uniwersytecie w Lund.

PS. To pierwsza część trylogii o rodzinie Kippów. Pozostałe dwa tomy są już również dostępne i równie dobre.

Artykuł Pojechałam do brata na południe – Karin Smirnoff pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Marina kończy studia w Sztokholmie, ma chłopaka, z którym niewiele ją łączy i niesprecyzowany plan na dalsze życie. Stella, jest w związku z dojrzałym Gabrielem, pisarzem w kryzysie twórczym, dla którego przeprowadziła się na wieś. Pracuje w urzędzie doglądając miejskiej roślinności i wydaje się wieść uporządkowane i szczęśliwe życie. Siostry poznajemy w chwili, gdy Marina przejeżdża odwiedzić Stellę i Gabriela, i od samego początku czuć, że to nie będzie przyjemna wizyta. 

W powietrzu ciężkim i dusznym od upałów COŚ wisi. 

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o młodszej z sióstr, Marinie, i zastanawiałyśmy nad motywami jej zachowania. Duże wrażenie zrobił na nas również powieściowy dom i zmieniający się wraz z porami roku ogród, który stanowiły nie tyle tło, co odbicie coraz mroczniejszej i pokręconej fabuły „Utonęła”.

Wydawnictwo Pauza

tłumaczenie Justyna Czechowska

Artykuł Utonęła – Therese Bohman pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.