Z moich notatek: to bardziej zbiór wyostrzonych kadrów niż pełnowymiarowa powieść. Całość ma zaledwie 112 stron.

Z tyłu okładki czytam, że to mikrohistoria jednej rodziny, a jednocześnie opowieść o wielu polskich rodzinach (…)”, ale nie czuję, żeby to zdanie pasowało do mojego odbioru „Trzewi”.

Dla mnie to przede wszystkim historia dziewczynki, która rosła i dojrzewała z zaburzeniami odżywiania. To opowieść o skomplikowanym stosunku do jedzenia, którego najpierw brak, a potem nadmiar naznaczał kolejne pokolenia w jej rodzinie.

Relacje między narratorką a dziadkami, rodzicami i rodzeństwem rozpisane są przez filtr przesłodzonych bułek drożdżowych i ociekających tłuszczem karkówek, którymi próbuje się łatać emocjonalne dziury. W tle przesiedlenia i przeprowadzki, śmierć i rozstania. Niezaleczone traumy. Życie.

Dużo jak na tak niewiele stron, mocna książka.

Wydawnictwo Czarne

Artykuł Trzewia – Aleksandra Paduch pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

“Wyczuwam matki na kilometr. Resztki budyniu pod paznokciami, dłonie pachnące majerankiem, zakalec na trwałej. Jak tylko zobaczę poduszki do marynarki biegnę kłaść na nich głowę. Przywiązuje się do każdej, która rodziła, która choć raz była miękka.”

Mała Emma chce stworzyć sobie nową mamę. Ulepić z kawałków znanych jej matek i zastąpić nią tę, która w jej życiu jest niemal nieobecna: matkę-artystkę, matkę-prorokinię, matkę cierpiącą na chorobę dwubiegunową, która próbuje zostawić małą Emmę w domu dziecka.

Dorosła Emma rodzi Olgę. Zupełnie nieprzygotowana do roli matki wraca we wspomnieniach do swojego dzieciństwa próbując odnaleźć się w nowej sytuacji i odszyfrować wzorce, którym powinna sprostać, jednocześnie nie zatracając własnej tożsamości.

„Złodziejka matek” Magdaleny Genow skłania do refleksji nad wielowątkowością macierzyństwa i relacjami między kobietami, które nas kształtują. To napisana pięknym językiem i angażująca emocjonalnie historia z wyrazistą bohaterką, która potrafi w równym stopniu budzić współczucie i zrozumienie, co irytować.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o otwartym zakończeniu i zastanawiałyśmy się jak je interpretować. Dyskutowałyśmy o uczuciach jakie budzi w nas Emma i zdania Klubowiczek były bardzo podzielone. Niektóre z nas przede wszystkim jej współczuły, inne irytowała. Doceniłyśmy piękny język „Złodziejki matek” i osadzenie historii w Poznaniu. I zgodziłyśmy się, że to historia, która na długo zostaje w głowie.

Wydawnictwo: Biuro Literackie

Artykuł Złodziejka matek – Magdalena Genow pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: pięknie napisana, krótka, płynie wolno, ale daje do myślenia.

Luna jest cicho, bo nie wypada krzyczeć, płakać, narzekać, mówić co działo się w domu z ojcem, z matką, z bratem.

Theo jest cicho, bo nikt nie rozumie jego łamanej polszczyzny, bo i tak nie ma jak przebić się przez mur niedostępności Luny i jeszcze dlatego, że wciąż próbuje się znieczulić, odciąć od czucia za bardzo. 

I jest jeszcze Miśka. Nieskomplikowana i głośna na zewnątrz, ale nieposkładana w środku. Nikt nikt nie wie czego Miśka tak naprawdę chce.

Luna i Theo są małżeństwem, a Miśka koleżankuje się z Luną. To brzmi jak zapowiedź historii “on ucieka z jej przyjaciółką”, ale (na szczęście) tak nie jest.

Za to cała trójka ucieka latem z miasta, żeby wyremontować  odziedziczoną przez przypadek starą szkołę we wsi o sugestywnej nazwie Nieroby.

Nie trafia do Klub, bo wydana w 2022, a do Klubu bierzemy maks dwulatki. Za późno na nią trafiłam.

Wydawnictwo Cyranka

Artykuł Trzeba być cicho – Jelonek Agnieszka pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Ta historia trafi do celu, jeśli urodziłaś się w latach 80-tych i koło 20-stki byłaś po uszy zakochana, a on był charyzmatyczny i szalony, i razem robiliście szalone rzeczy.

„West Farragut Avenue” jest intensywna i pełna skrajnych emocji, czuła i smutna, krótka, ale jednocześnie idealnie długa i napisana świetnym językiem. Cudownie prawdziwa z zakończeniem, które jest bardzo życiowe (choć słyszałam głosy, że dla niektórych rozczarowujące).

Oraz: kocham wątek epickiego train tripa przez Stany.

Artykuł West Farragut Avenue – Agnieszka Jelonek pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

I taki jest właśnie “Ślad po mamie” Marty Dzido. To opowieść o aborcji zawężona do tej jednej jedynej osoby, której najbardziej dotyka. Bez polityki i rozważań o moralności wyborów. Wznowiona po ponad dwudziestu latach nie traci niczego na swojej aktualności.

Anna ma 18 lat i zachodzi z Grześkiem w ciążę. Chociaż tak naprawdę Grześka mogłoby w tej historii nie być, bo pojawia się tylko po to żeby sfinansować aborcję pieniędzmi “starego”. Anka ciążę usuwa. I próbuje żyć dalej.

W “Śladzie po mamie” jest dużo fragmentów, które mnie zatrzymały. Na przykład te o mamie Anki, która sama zaszła w ciążę mając 18 lat. Mamie, która rok temu wyprowadziła się wraz z nowym partnerem do willi na Saskiej Kępie. Bo uznała, że jej 18-letnia córka “powinna zacząć żyć sama, mieć więcej swobody, żeby nie popełnić błędów, które ona popełniła.”

I te o Milenie, przyjaciółce Anki, “niedojrzałej gówniarze, której przydarzyło się nagle zbyt wiele przykrych sytuacji”. Przerażonej nastolatce uciekającej w narkotyki, żeby przestać czuć i pamiętać.

I myślę sobie, że “Ślad po mamie” jest też o samotności. O tym, że w najtrudniejszych chwilach w życiu, gdy trzeba podjąć niełatwe i ważne decyzje często zostajemy z naszymi wyborami (i ich konsekwencjami) zupełnie same.

Bardzo dobrze mi się czytało. Oraz: totalne lowe za idealny klimat lat dwutysięcznych w Warszawie. Przeniosłam się w czasie.

Artykuł Ślad po mamie – Marta Dzido pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Szkoła prowadzona przez zakonnice, małe miasto i dwie nastolatki, między którymi zaczyna rodzić się przyjaźń. Jedna jest charyzmatyczna i przebojowa, druga niepewna siebie i zagubiona. Jedna wychowała się z niepełnosprawną siostrą pod opieką samotnej matki, druga jest jedynaczką dorastającą między przeprowadzkami związanymi z pracą ojca.

Chociaż różni je niemal wszystko z dnia na dzień stają się nierozłączne.

Początkowo na nową przyjaźń składają się oczekiwanie na lato, marzenia o dalekich podróżach i plastikowe paznokcie, ale z czasem niewinna relacja zamienia się w pozbawione granic współistnienie. A potem nadchodzi bolesne zderzenie z dorosłością i ciąg wydarzeń, które zmieniają wszystko.

Na spotkaniu klubowym: zgodziłyśmy się, że „Strużki” Marii Halber to nostalgiczna powieść, w której wiele z nas mogło odnaleźć fragment swoich doświadczeń. Podobał nam się język i klimat „Strużek”, chociaż bardziej części pierwszej niż drugiej. Nie polubiłyśmy żadnej z bohaterek, ale zgodziłyśmy się, że obydwie zostały bardzo dobrze skonstruowane. Najdłużej rozmawiałyśmy o intrygującym i wieloznacznym zakończeniu powieści.

Wydawnictwo Cyranka

Artykuł Strużki – Maria Halber pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Historia, która nagina granice i budzi kontrowersje. 

Podczas klubowego spotkania opinie na temat „Podwilcza” Martyna Bundy były bardzo podzielone. U niektórych Klubowiczek książka wzbudziła niesmak, a opisy seksualności i ciała był zbyt dosadne. Inne doceniły w „Podwilczu” motyw potrzeby powrotu do natury, zresetowania się i rozpoczęcia życia od nowa oraz wrażliwość na piękno w każdej postaci. 

Rozmawiałyśmy też o akceptacji własnej seksualności, wstydzie i wpływie jaki ma na nas brak czułości i wsparcia ze strony bliskich.

Wydawnictwo Literackie

Artykuł Podwilcze – Martyna Bunda pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Powieść Anny Ciarkowskiej to poruszająca, a chwilami nawet bolesna lektura. Pokazuje jak głęboko mogą ranić słowa. I że czas wcale nie zabliźnia ran.

„Wszyscy składamy się z tego samego, a jednak ciągle próbujemy to skrzętnie ukryć przed innymi. Udajemy, że jesteśmy z mydła, gładkiej gliny, piasku albo kamienia. Pokryci warstwą werniksu, który zabija wszelki zapach, który nie rozciąga się i nie poci, nie kaszle, nie krwawi. Konserwuje nas cieniutką, błyszczącą warstwą pozoru, która dopiero na starość zaczyna pękać w zmarszczki. Wszystko jest dobrze, dopóki nic nie naruszy pierwszej warstwy obronnej: twardej powłoki podkładu i tuszu, balsamu, dezodorantu, lakieru do paznokci, perfumowanych wód. Potem jest druga warstwa koronkowej bielizny, ażurowych staników i korygujących rajstop. I trzecia: sukienki i spódnice, bluzki i rozpięte guziki.
Dopiero gdzieś w głębi, w małej kieszonce na piersi, a właściwie pomiędzy piersiami, pod żebrami, pod tkaniną mięśni, trzymam ostatni kawałek ciała. I wiem, że on żyje.”

Moje „Pestki” prawie całe składają się z pozaginanych na rogach kartek i zakreślonych zdań, do których wracam. Wiele rozdziałów jest odbiciem moich myśli, w wielu historiach mogłam się przejrzeć.

Na spotkaniu Klubu zgodziłyśmy się, że emocje zawarte w „Pestkach”  są bliskie nam wszystkim.

Wydawnictwo Otwarte

Artykuł Pestki – Anna Ciarkowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.