14-letnia Adunni wie, że najważniejsza jest edukacja. Jej mama zawsze powtarzała, że wyśle ją do szkoły, żeby mogła nauczyć się mówić doskonałym angielskim i zdobyć pracę. Ale mama Adunni zmarła, a jej bezwzględny ojciec wydaje dziewczynę za mąż za dużo starszego sąsiada w zamian za cztery kozły, mięsne kurczaki, dwa worki ryżu i pięć tysięcy naira. Adunni zostaje trzecią żoną. Jej zadaniem jest usługiwać mężowi, jak najszybciej zajść w ciąże i urodzić syna. Dlatego, gdy tylko nadarza się okazja dziewczyna ucieka do Lagos, chociaż i tam nie czeka ją dużo lepsza przyszłość.

 “Tą powieścią chciałam pokazać, jak wielkim przywilejem jest możliwość uczenia się i jak dużo siły daje ci wykształcenie”

– mówi autorka „książki „Dziewczyny o mocnym głosie” Abi Daré.

Aranżowana małżeństwa nieletnich dziewczynek. przemoc, bieda, niewolnicza praca wykonywana przez dzieci, marginalizacja i wykorzystywanie kobiet – „Dziewczyna o mocnym głosie” otwiera oczy i porusza wiele trudnych tematów. 

Na spotkaniu klubowym zgodziłyśmy się, że „Dziewczyna o mocnym głosie” to jednocześnie wstrząsająca i podnosząca na duchu opowieść o sile marzeń, odwadze i wytrwałości w dążeniu do ich spełnienia. Rozmawiałyśmy o relacji Adunni z mamą, Khadiją i panią Tią, o znaczeniu edukacji i o tym, jak często nie doceniamy przywilejów, do których mamy dostęp na co dzień.

Wydawnictwo MUZA S.A.

Tłumaczenie Grzegorz Komerski

Artykuł Dziewczyna o mocnym głosie – Abi Daré pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Sertão, suchy nieprzyjazny krajobraz północno-wschodniej Brazylii, 1918 rok.

W na wskroś patriarchalnej społeczności obarczone klątwą kobiety z rodziny Flores są zdane wyłącznie na siebie, bo każdy mężczyzna, który pojawia się w ich życiu przedwcześnie umiera. Próbując znaleźć sposób na utrzymanie się zajmują się koronczarstwem. Z czasem z pozoru błahe zajęcie staje się dla nich nie tylko sposobem na przetrwanie, ale też formą komunikacji, cichego oporu i walki o swoją niezależność i bezpieczeństwo.

Niecałe sto lat później 18-letnia Alice odkrywa wyjątkowe dziedzictwo zaszyte we wzorze ślubnej mantylki przekazywanej kobietom w jej rodzinie od siedmiu pokoleń.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o tym, jak ważne są nawet najmniejsze akty sprzeciwu, żeby rozpocząć ZMIANĘ, i że mimo upływu ponad stu lat od historii opisanej w „Koronczarkach” (niestety) wciąż jesteśmy w stanie zrozumieć trudności, z którymi zmagały się bohaterki powieści. W trakcie dyskusji okazało się, że wiele z nas doświadczyło sytuacji zastraszania i zawstydzania, w których potrzebowałyśmy wsparcia i reakcji, i dobrze było poczuć, że nie jesteśmy w tych odczuciach same. Zastanawiałyśmy się, czy Eugenia miała w ogóle wybór, żeby wybrać inną drogę i czy zachowanie ciotki Firminy było w jakikolwiek sposób uzasadnione. Na koniec zgodziłyśmy się, że chciałybyśmy w końcu doczekać czasów, w których „nie będziemy musiały cały czas kombinować”, dopasowywać się i bać powrotów do domu po zmroku.

Artykuł Koronczarki – Angélica Lopes pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Kilkunastoletnia Oliva Denaro, zwolenniczka czytania, rysowania i biegania ile sił w płucach wychowana w przekonaniu, że najważniejszą wartością kobiety jest dziewictwo zachowane do samego ślubu, nie chce dorastać. Nie lubi czuć się widziana przez mężczyzn, nie chce wychodzić za mąż, rezygnować z wolności, nauki, rysowania i biegania ile sił w płucach, choć nie do końca jeszcze potrafi wyobrazić sobie jak mogłaby żyć inaczej.  Próbuje znaleźć inną, swoją drogę. 

Dopóki nie zostaje porwana i zgwałcona.

Na spotkaniu klubowym dużo rozmawiałyśmy o poczuciu wyobcowania i o tym jak trudno jest znaleźć siłę do być sobą, gdy dookoła gromadzą się tylko „złożyczki”. Dużo rozmawiałyśmy też o postaciach i ich wzajemnych relacjach. Dzieliłyśmy się ulubionymi cytatami, a ten poniżej zaznaczyła większość z nas:

Raz na lekcji o rozbiorze gramatycznym (pani Rosaria) podyktowała nam takie zdanie: „Kobieta jest równa mężczyźnie i ma takie same prawa”. (…) „Kobieta” rzeczownik, rodzaj żeński, liczba pojedyncza, mianownik (…).

Ale mnie jakoś to się nie zgadzało: kobieta, liczba pojedyncza.

Proszę pani, w ćwiczeniu jest błąd – zgłosiłam, zebrawszy się na odwagę (…) – Kobieta nie istnieje w liczbie pojedynczej. Jak jest w domu to z dziećmi, jak wychodzi, to do kościoła, na targ albo na pogrzeb, i tam też są inne kobiety. A jak nie ma kobiet, które by jej pilnowały, to musi jej towarzyszyć mężczyzna (…). Nigdy nie widziałam kobiety w liczbie pojedynczej – dodałam nieśmiało”

Wydawnictwo Sonia Draga

tłumaczenie Mateusz Kłodecki

Artykuł Oliva Denaro – Viola Ardone pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.