A potem przez przypadek trafiłam na „Yellow wife” Sadeqi Johnson, powieść osadzoną w realiach XIX-wiecznego niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych, i przepadałam. Tym bardziej, że jest zainspirowana prawdziwą historią więzienia dla niewolników w Richmond w stanie Wirginia.

Pheby, jasnoskóra niewolnica i córka właściciela dużej plantacji, trafia do owianego złą sławą więzienia dla niewolników, Aby przetrwać i ocalić swoich bliskich podejmuje dramatyczną decyzję – zostaje kochanką i tytułową „żółtą żoną” okrutnego handlarza ludźmi. 

Ile tu jest tematów do dyskusji!!

Sadequa Johnson oficjalnie dołącza do autorek książek, na których przekłady BARDZO CZEKAM. Razem z „Black butterflies” Priscilli Morris i „Honor” Thrity Umrigar (come on, wydawcy! To są REWELACYJNE historie!).

Artykuł Yellow wife – Sadeqa Johnson pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Rzeka lodu” Ariel Lawhon?

Maine, 1789 r.

Skrupulatna akuszerka Martha Ballard każdy wpis w dzienniku zaczyna od opisu aktualnej pogody. Razem z mężem Ephraimem i w przeważającej części dorosłymi już dziećmi mieszka w tartaku w niewielkim Hallowell, na co dzień zajmując się opieką nad przyszłymi matkami, przyjmowaniem porodów i ziołolecznictwem.

Pewnego mroźnego dnia zostaje wezwana do zbadania wyłowionych ze skutej lodem rzeki Kennebec ciała Joshuy Burgessa, który niedawno został oskarżony o zgwałcenie żony pastora. Miejscowy lekarz twierdzi, że Joshua utonął, ale Martha odkrywa ślady po sznurze na jego szyi i na własną rękę rozpoczyna śledztwo, które zmusi ją do konfrontacji z najmroczniejszymi sekretami miasteczka. Tylko, czy warto dociekać prawdy za wszelką cenę?

Nasza Książka Lutego osadzona pośród niedużej, odciętej od świata społeczności opowieść o godności, siostrzeństwie i niezłomności oraz o tym, jak trudno było kobietom przebić się przez patriarchalny mur.

Czego się spodziewać po „Rzece lodu”?

Powieści historycznej z wątkiem kryminalnym, głównej bohaterki, która wymyka się schematom oraz opowieści o sile małżeńskiego partnerstwa, trudach macierzyństwa i niezłomnej kobiecej solidarności.

Dlaczego wybrałam „Rzekę lodu” do Klubu?

Bo Martha Ballard jest fantastyczną, niestereotypową bohaterką, która nie obawiała się głośno wyrażać swojego zdania w czasach, gdy kobiety nie mogły nawet same zeznawać przed sądem.

Do tego “Rzeka” to doskonała książka na lutowe wieczory – Ariel Lawhon przejmująco pisze o przeszywającym mrozie i maluje realistyczne zimowego krajobrazy. Czytając o skutej lodem rzece Kennebec coraz ciaśniej zawijałam się w gruby koc!

Sceny, które zapamiętam:

• zeznania Rebecci Foster przed sądem
• jedną z ostatnich scen, w której Marta odważnie zrobiła BARDZO zaskakującą rzecz
• wytapianie świec i każdą scenę z pisaniem dziennika <3

Klubowiczki o „Rzece lodu” na gorąco:

Ja jestem zachwycona, książka bardzo w moim klimacie. Dotarłam do momentu, w którym bardzo chcę już wiedzieć, jakie będzie zakończenie tej historii, a z drugiej strony nie chcę jej kończyć.

Marzena

Silna kandydatka na książkę roku! Ten surowy klimat i opis tego jak wyglądało życie w małej wiosce w tamtych czasach, podporządkowanie aktywności naturze, obserwowanie jak się wtedy leczyło, status kobiet – całe mnóstwo ciekawych wątków i główna bohaterka to już w ogóle złoto.

Daria

Kocham, wciągnęłam nosem i teraz mam niedosyt, bo bym chciała jeszcze czytać. Ale nie umiałam się powstrzymać!

Olga

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Rzeki lodu”

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o książce „Rzeka lodu” Ariel Lawhon:

• Jak myślisz, dlaczego Martha nie ujawniła mieszkańcom Hallowell prawdy o tym, kim był i co zrobił Joseph North?

• Martha Ballard istniała naprawdę i skrupulatnie prowadziła dziennik. Jak myślisz, dlaczego zapisywanie codzienności (pogody, urodzeń, zgonów) było dla niej tak ważne?

• Jak oceniasz relację Marthy i Ephraima? W XVIII wieku to on był „głową domu”, a jednak w ich związku widać partnerstwo. Co było kluczem do ich porozumienia?

Pobierz kartę „Rzeki lodu” Ariel Lawhon z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Rzeka lodu” przeczytaj również:

• „Krąg kobiet pani Tan” Lisy See którą czytałyśmy w lipcu 2025. To osadzona w XV-wiecznych Chinach historia inspirowana losem Tan Yunxian, lekarki pomagającej kobietom za czasów panowania dynastii Ming. To fascynująca opowieść o przyjaźni, o kobietach pomagających kobietom i o wypełnianiu swojego powołania w świecie pełnym drastycznych ograniczeń.
• Portret Lucrezii – Maggie O’Farrell którą czytałyśmy w grudniu 2025. To mroczna powieść historyczna o władzy, namiętności i walce młodej kobiety o przetrwanie.

Wydawnictwo Poznańskie

Tłumaczenie: Robert Waliś

Artykuł Rzeka lodu – Ariel Lawhon pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Mrok jest po naszej stronie” Katarzyny Zyskowskiej?

Warszawa 1938 r.

Hanka jest studentką i obiecującą pisarką, Arie zaangażowanym w ruch komunistyczny żydowskim prawnikiem. Ich ścieżki przecinają się pewnej listopadowej nocy w ciemnym zaułku ulicy Dowcip.

Od tamtej pory przyciąga ich do siebie niewidzialna siła, ale w burzliwych czasach, które nadchodzą nie ma miejsca na nieskomplikowane uczucie, a każdy czyn ma swoje konsekwencje.

Gdy los ponownie połączy ich w powojennej rzeczywistości będą stać po przeciwnej stronie barykady – on jako wysoko postawiony funkcjonariusz UB, ona jako więźniarka polityczna.

Nasza Książka Stycznia to opowieść o tym, jak rodzi się zło i jak cienka granica dzieli namiętność od nienawiści.

Czego się spodziewać po „Mroku”?

Jak zawsze u Katarzyny Zyskowskiej doskonale pogłębionego tła historycznego, nieoczywistych postaci i wielowarstwowej historii o tym, jak polityka i historia mogą zniszczyć nie tylko ideały, ale przede wszystkim miłość, empatię i szczere ludzkie odczucia.

Dlaczego wybrałam „Mrok jest po naszej stronie” do Klubu?

Bo ta historia całkowicie mnie pochłonęła, przeczytałam ją w trzy dni! Guglowałam starą Warszawę, szukałam miejsc, po których spacerowali Hanka z Ariem i oglądałam obrazy, na których uwieczniono Ziemiańską, a na obiad miałam ochotę jeść fasolkę i popijać ją wódką.

Ale „Mrok jest po naszej stronie” to nie tylko świetnie nakreślone tło historyczne, ale przede wszystkim porywająca opowieści o nad wyraz współczesnym przesłaniu, która wchodzi pod skórę jak drzazga.

Sceny, które zapamiętam:

• kąpiel więźniarek na Rakowieckiej
• sceny z Ziemiańskiej, szczególnie tę z „myszką” Tuwima, którą potem musiałam guglować
• finał, który czytałam trzy razy, w tym jeden raz na głos, mojemu mężowi. MOCNY!

Klubowiczki o „Mrok jest po naszej stronie” na gorąco:

Ja przeczytałam ją w 3 dni, tak dobrze mi się ją czytało. W tym – raz nie spałam nawet do 3 nad ranem bo musiałam czytać
Kupiłam juz kolejne trzy książki autorki, które na razie czekają w kolejce bo nie chciałam zatracać w pamięci bohaterów z Mroku oraz emocji, które mi towarzyszyły.
Myślałam o książce i jej bohaterach jeszcze kilka dni po przeczytaniu bo takie wrażenie na mnie wywarła.

Karolina

Ja skończyłam wczoraj książka mega ciekawa, wciągająca historia. Myślę że osoby z Warszawy będą miały super ucztę czytając. Dla mnie te wszystkie miejsca są obce, więc nie wgłębiałam się tak mocno w topografię itd. Ale klimat ulic i tych knajpeczek został oddany rewelacyjnie. Chciałabym obejrzeć film na podstawie tej powieści

Magdalena

Przeczytałam! Książka bardzo mnie wciągnęła, niesamowicie zbudowana historia, bohaterowie nieco irytujący momentami, co jeszcze bardziej dodawało realizmu. Buszowałam też po mapach Google’a i sprawdzałam co i jak. Zachęcona od razu zaczęłam czytać „Szklane ptaki”.

Daria

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do powieści „Mrok jest po naszej stronie”

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o książce Katarzyny Zyskowskiej:

• Jak mogłaby się potoczyć znajomość Hanki i Ariego, gdyby spotkali się Ogrodzie Krasińskich? Czy ich relacja miałaby szansę pogłębić się i przetrwać?

• Co najbardziej wpłynęło na przemianę Ariego z idealisty w bezwzględnego funkcjonariusza UB? Czy szalę przeważyła trauma wojenna, czy może ideologia komunistyczna od początku dawała mu poczucie władzy, którego pragnął?

• Jakie znaczenie ma tytułowy “mrok” w kontekście całej historii? Czy to mrok systemu, mrok wewnątrz człowieka, czy może fatum, nad którym bohaterowie nie mieli kontroli?

• Hanka jako więźniarka polityczna i Arie jako jej oprawca kontrolujący jej los – jak oceniasz sceny ich konfrontacji w powojennej rzeczywistości? Czy pozostało między nimi coś z przeszłości i łączącego ich uczucia?

Na spotkaniu klubowym zgodziłyśmy się, ze związek Hanki i Ariego od początku skazany był na porażkę, a fascynacja i namiętność, która ich połączyła nie miałaby szans przekształcić się w miłość. Podobały nam się postacie drugoplanowe: Józio, jego ojciec i Konstanty, siostra i brat Ariego. Urzekła nas skrupulatność z jaką autorką pokazała Warszawę, Klubowiczki ze stolicy już planują spacer śladami „Mroku”.

Pobierz kartę „Mrok jest po naszej stronie” Katarzyny Zyskowskiej z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobał Ci się „Mrok jest po naszej stronie” przeczytaj również:

• „Nocami krzyczą sarny” Katarzyny Zyskowskiej, którą czytałyśmy w listopadzie 2023. To przejmująca i mroczna historia o trzech pokoleniach kobiet, które łączy dom w Górach Sowich. Powieść, która pokazuje, że wojna niszczy życie nie tylko tym, których bezpośrednio dotknęła, ale determinuje także losy kolejnych pokoleń.
• „Wyspę zaginionych drzew” Elif Shafak, którą czytałyśmy w styczniu 2023. To opowieść o miłości, przynależności i traumie pokoleniowej, która zaczyna się w latach ’70- tych na rozdartym turecko-greckim konfliktem Cyprze.

Artykuł Mrok jest po naszej stronie – Katarzyna Zyskowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z Wydawnictwem Świat Książki

Klubowa recenzentka: Beata Banaszczyk (Instagram: makemereading91)

„Isabelle — kobieta, córka, matka, siostra, żona, przyjaciółka. Gdy dociera do Stanów Zjednoczonych, jest zupełnie sama. Bez matki, synów, braci i przyjaciółki.

Finn — przede wszystkim skuteczny finansista, ale też mąż i ojciec. W chwili, gdy jego los splata się z losem Isabelle, znajduje się na szczycie zawodowej i społecznej drabiny.

Dwójka bohaterów. Każde z nich dźwiga swój własny ciężar. Isabelle zmaga się z bólem po opuszczeniu ukochanej Ukrainy, z wyrzutami sumienia i strachem, że już nigdy nie zobaczy bliskich. Finn z kolei nie znajduje wsparcia w żonie, która nie wychodzi z domu i swoje problemy przykrywa obsesyjnym sprzątaniem. A gdy pewnego październikowego wtorku jego kariera wali się w gruzy, cała rodzina traci dorobek życia.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że bariera językowa i społeczna przekreśli jakąkolwiek relację między tą dwójką. A jednak z każdą stroną coraz wyraźniej widać, że prawdziwe uczucia potrafią przetrwać nawet to, co wydaje się niemożliwe.

Oprócz głównych bohaterów, warto przyjrzeć się też postaciom drugoplanowym. Choćby żonie Finna, która tak mocno osiadła w swoim cierpieniu, że przestała dostrzegać świat wokół siebie. Rodzicom Finna, którzy niegdyś złożyli pewnej kobiecie obietnicę, i Lucasowi — chłopcu pragnącemu poznać brata. A na koniec Shumann — człowiek, który ratował innych, niosąc nadzieję na nowe życie i wierząc, że kiedyś znów zobaczy ukochaną Katarzynę i jej córkę, Cici.

Last but not least — GENIALNE sceny przedstawiające czarny wtorek! Napięcie, chaos i emocje oddane tak realistycznie, że czułam, jakby czas na chwilę się zatrzymał. To fragmenty, które zachwycą nie tylko tych, którzy mają coś wspólnego z ekonomią i finansami.

Paullina perfekcyjnie oddała klimat tamtego okresu — prohibicja, wielki głód, upadek marzeń. Idealne tło, by jeszcze mocniej poruszyć serce czytelnika.

 Podsumowując — uwielbiam tę książkę. Nie tylko za główny wątek, choć i on jest ważny, ale najbardziej za te drobne, zwyczajne momenty, które tworzą magię całej historii. Od poukładanych niealfabetycznie książek, przez zaśnieżone Hamptons, po „za dużo zasianych marchewek”. To właśnie te małe sceny sprawiają, że ta historia zostaje w sercu na długo.

 Do tej pory to „Tully” była moją ulubioną pozycją autorki, ale wraz z przeczytaniem ostatniej strony „Światła” – trend się zmienił

Klubowa recenzentka: Monika Sarnat

“Światło w Lavelle”  to niesamowicie wzruszająca i budująca napięcie historia pokazująca jak los dwóch różnych ludzi, z dwóch różnych światów może się połączyć. 

Isabelle to matka, żona, kobieta z Ukraińskiej wsi, która ze względu na sytuację polityczną musi uciekać do Ameryki. Finn za to jest osiągającym sukcesy bankierem, który prowadzi idealne życie – aż do czasu Wielkiego Krachu na giełdzie, podczas którego traci wszystko. Nie wie jeszcze, że dzięki zaradności Isabelle, którą przygarnął pod swój dach, pozna wartości o wiele cenniejsze od pieniędzy i będzie szczęśliwy jak nigdy dotąd. 

Autorka wspaniale opisuje dwa przeciwstawne sobie światy – uciśnionej Ukrainy i pnącej się wzwyż gospodarki Ameryki (jak i później jej klęskę) podczas dwudziestolecia międzywojennego. Szczegóły, niuanse kulturowe czy język jakim posługują się bohaterowie nadają historii gębi i potwierdzają ogrom pracy jaką autorka włożyła w dopracowanie najmniejszych szczegółów. 

Bardzo podobała mi się perspektywa, którą obrała autorka. Można było poznać punkt widzenia i myśli większości bohaterów, co nadawało szerszy kontekst sytuacji, wzbogaciło historię, nadało jej wielowymiarowość oraz ukazało niesamowitą indywidualność każdego z bohaterów.

Pomimo momentami brutalnych opisów ucieczki Isabelle z Ukrainy jak i nieszczęść Amerykańskiej rodziny, najbardziej wzruszające dla mnie okazały się momenty rozkwitu miłości dwóch głównych bohaterów. To jak odnaleźli siebie, jak ich uczucie powoli rosło. Ich relacja zrodziła się w odpowiedzi na dręczącą i przewlekłą samotność jakiej oboje doświadczyli. Isabelle jako uciekinierka, samotna w obcym kraju, nie znająca języka. Finn jako pracujący mąż z nieobecną żoną, która zaślepiona była własnymi problemami, samotny zarówno w sercu jak i we własnym domu. Finn znajduje oparcie w Isabelle, a Isabelle w nim. Połączyła ich samotność dzięki czemu razem mogli przetrwać jedne z trudniejszych okresów ich życia, a sposób, w jaki zostało to opisane porusza do łez. 

„Światło w Lavelle” to niezwykła opowieść o miłości, przetrwaniu i samotności. Przedstawia silną, a jednocześnie wrażliwą kobietę, która dzięki swojej zaradności pomaga postawić amerykańską rodzinę na nogi, oraz mężczyznę próbującego wszystkiego, aby zapewnić byt osobom, które kocha.  Z ogromną chęcią przeczytałabym o dalszych losach tej bohaterki, gdyby powstała kontynuacja. Pozycja zrobiła na mnie tak dobre wrażenie, że na pewno wzbogacę swoją kolekcję książek o inne powieści Paulliny Simons.

Klubowa recenzentka Sylwia Duda (Instagram: _sylwia_duda_)

Wspaniałe pióro Paulliny Simons kreśli kolejną epicką opowieść, łączącą jedną klamrą ukraiński Ispas z oddalonym o ponad sześć tysięcy kilometrów amerykańskim Bostonem. Ileż tu się dzieje! Dwa różne światy, dwoje odmiennych bohaterów na kartkach najnowszej powieści „Światło w Lavelle”. Wplecione miedzy wątki przypowieści, symbole. Nagłe zmiany, przez które życie należy budować od początku.

1929 r. Ukraina objęta ramionami Mateczki Rosji, poddana wielkiemu eksperymentowi społecznemu Stalina. Rekwizycja, kolektywizacja- wielkie hasła wprowadzają się do domów mieszkańców całej Ukrainy, a z nimi prześladowania i głód. Isabelle i jej rodzina próbują walczyć. To czas trudnych decyzji. I czas śmierci.

Ten sam rok, kilka miesięcy później. Boston. Bogaty, szanowany bankier Finn Evans zbudował życie, o jakim każdy może marzyć. Posiadłości, służba, obracanie olbrzymim kapitałem. Jego dobry znajomy Schumann, znany z pomagania innym, prosi Finna o przysługę, o przyjęcie na służbę Ukrainki Isabelle. Bankier niechętnie, ale musi się zgodzić. Mimo początkowej niechęci i bariery językowej na kolejnych stronach odkrywamy historię trudnej podróży Isabelle i tajemnice Finna, które kładą się cieniem na jego życie. Losy tych dwojga zaczynają się przenikać i łączyć w jedno.

To co jest wspaniałe w tej książce, to kreślenie słowami prawdziwych barwnych obrazów różnych sytuacji, przepełnionych licznymi uczuciami bohaterów. Mamy niesamowity obraz „czarnego wtorku” na amerykańskiej giełdzie pod koniec października 1929 roku. Ten fragment czytałam jak ciekawą lekcję historii- był tak ubrany w emocje, towarzyszące bohaterom, że samej udzielił mi się ich niepokój, a potem panika. Autorka świetnie zbudowała atmosferę takimi scenami jak na przykład ciągłe telefony, koniec papieru w dalekopisie, słowa wypowiadane przez bohaterów: „ludzie na Wall Street skaczą z okien”. To samo dzieje się w scenach z domu rodzinnego Isabelle, w Ispasie. Słowa komunistów, którymi tłumaczono ideologię i śmierć niewinnych ludzi- groza. I dla kontrastu trzecia scena ciężkiego ale szczęśliwego życia na farmie w New Hampshire.

W powieści jest wiele ciekawych postaci, ale mi nie dawała spokoju Vanessa. Miałam do niej ciągle mieszane uczucia- powinna mnie irytować, ale czułam do niej współczucie. Została wychowana do innej roli, niż jej przypadła. Ten moment, kiedy Vanessa powraca z całą determinacją, by wreszcie zacząć stawiać na swoim. Z chęcią będę szukać opinii innych czytelników, jak oni odebrali tę postać i zakończenie jej historii w książce.

Powieść „Światło w Lavelle” to kolejna wspaniała podróż. Przez zwroty akcji, losy bohaterów autorka prowadzi do zakończenia, w którym mistrzowsko wyciska z oczu łzę wzruszenia. Nie zawiodłam się.

Artykuł Światło w Lavelle – Paullina Simons pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Portret Lucrezii” Maggie O’Farell?

„Portret Lucrezii” zabiera nas w podróż do XVI-wiecznych Włoch pokazując zarówno przepych i splendor, jak i mrok i niesprawiedliwość z jaką traktowane były wówczas kobiety.

Florencja, lata 50. XVI wieku. 

Lucrezia, trzecia córka Eleanory i Cosima de’ Medici nie pasuje do reszty rodzeństwa. Nie chce bawić się lalkami i jadać przy stole, kręci się i wierci podczas pozowania malarzowi. Zamiast spędzać czas z rodziną woli biegać jak dzikuska z jednego końca krużganków na drugi albo klęcząc przy oknie obserwować miasto i dalekie wzgórza za nim. Kocha malować.

Jednak gdy jej starsza siostra umiera w przeddzień ślubu z Alfonsem, władcą Ferrary, Lucrezia musi niespodziewanie szybko dorosną i zmierzyć się z obowiązkiem zamążpójścia, które aranżuje dla niej ojciec. Wyrusza na nieznany dwór do mężczyzny, który z pozoru wydaje się ją rozumieć.

Czego spodziewać się po „Portrecie Lucrezii”?

Trochę mrocznej i baśniowej fikcyjnej historii mocno opartej na faktach historycznych.

W 1558 roku Lucrezia, córka Cosima de’ Medici, poślubiła Alfonsa d’Este, księcia Ferrary. Rok po przeprowadzce na dwór męża, mając zaledwie 16 lat, zmarła. Prawie 300 lat po jej śmierci Robert Browning napisał wiersz „Moja Ostatnia Księżna”, w którym książę Alfonso pokazuje portret swojej zmarłej żony i pozwala wywnioskować, że – szalenie zazdrosny – sam ją zamordował. 

Maggie O’Farrell dopisała do tego zarysu życiorysu Lucrezii emocjonalne tło.

Sceny, które zapamiętam na dłużej:

• ubieranie sukni ślubnej
• rozmowę z matką w karocy w drodze na ślub
• scenę z tygrysem

Klubowiczki o „Portrecie Lucrezii” na gorąco:

„Jestem totalnie zachwycona. Wyobrażanie sobie jak to jest urodzić się w zupełnie innych warunkach, w innej sytuacji to moja ulubiona rzecz w książkach. A plastyczność opisów pozwoliła się w to w pełni wczuć Przerażający był dla mnie ten brak kontroli nad własnym życiem szczególnie w dzieciństwie Lukrezii.”

Ola

Historia Lucrezii zostanie ze mną na długo. Scena z tygrysem skojarzyła mi się z tym, jak w tamtych czasach przedmiotowo traktowano kobiety. Służyły do podziwiania i rodzenia. Szczególnie utkwiły mi 2 podobne sceny. Pierwsza, gdy mąż podziwia kolor włosów żony, ciągnąc ją przy tym za warkocz jak zwierzę na smyczy. Druga, gdy pokazywał ją przyjacielowi, opisując jedynie cechy jej wyglądu (ponownie włosy, cerę, oczy). Lucrezia była wtedy wystawiana na pokaz jak tygrys w piwnicy jej ojca. Jedynie jej „klatka” była bardziej przestronna.

Beata

Więcej recenzji znajdziesz na dole strony.

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu klubowym?

Na spotkaniu klubowym zachwycałyśmy się barwnym i plastycznym językiem powieści, opisami wnętrz, sztuki i strojów. Rozmawiałyśmy o relacji Lucre z matką i siostrami, zastanawiałyśmy się, czy zajście w ciążę zmieniłoby jej sytuację.

Najdłużej dyskutowałyśmy o znaczeniu sceny z tygrysem.

Pobierz kartę „Portretu Lucrezii” Maggie O’Farrell z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobał Ci się „Portret Lucrezii” przeczytaj również:

• „Krąg kobiet pani Tan” Lisy See, Książkę Lipca 2025 – osadzoną w XV-wiecznych Chinach historia inspirowana losem Tan Yunxian, lekarki pomagającej kobietom za czasów panowania dynastii Ming.
• „Koronczarki” –  Angelici Lopes, Książkę Lipca 2024 – osadzona na początku XX wieku w Brazylii saga łącząca siedem pokoleń kobiet nicią delikatnej koronki i historią zaszytą we wzorze ślubnej mantylki.

Wydawnictwo: Znak JednymSłowem

Tłumaczenie: Anna Gralak

Artykuł Portret Lucrezii – Maggie O’Farrell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: dużo drastyczniejszy opis procederu krępowania stóp, ale historia nie tak porywająca jak nasza Książka Lipca tej samej autorki.

Kwiat Śniegu i Lilia zostają „laotong”, czyli oficjalnie związanymi duchowymi siostrami w wieku zaledwie 7 lat. Odtąd mają być sobie bliższe niż rodzina, wspierać się i kochać niczym dwie kaczki mandarynki, niezależnie od tego, co przyniesie im życie, a możesz się domyślić, że nie będzie ich oszczędzać.

W wydanym po raz pierwszy w 2005 r. „Kwiecie Śniegu” Lisa See również porusza temat kobiecej przyjaźni zmieniającej się na przestrzeni lat. W przeciwieństwie do „Kręgu kobiet” tu historia dzieje się w XIX w. i jest surowsza i uboższa w opisy tradycji, strojów, ozdób i kultury. Nie porwała mnie tak jak historia Yunxian.

Ale za to całkowicie zauroczył mnie wątek zapisywania najważniejszych wydarzeń z życia dziewczynek, a potem kobiet cieniutkim pędzelkiem na zakładkach wachlarza, który Kwiat Śniegu i Lilia przekazywały sobie jak pamiętnik. To musiało być dzieło sztuki!

Wydawnictwo Filia

Tłumaczenie: Anna Dobrzańska-Gadowska

Artykuł Kwiat śniegu i sekretny wachlarz – Lisa See pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: „Zraniony stół” Fridy Kahlo zaginął w 1955 r. po wystawie w warszawskiej Zachęcie. Laura Martinez-Belli wymyśliła co mogło się z nim stać.

Kocham twórczość Fridy i jej podejście do życia, a „Zraniony stół” pokazuję ją taką jaką myślę, że była – impulsywną, pełną sprzecznych emocji i obsesyjne zakochaną w Diegu artystką.

Ale Frida to nie jedyna bohaterka „Stołu”. Akcja dzieje się tu dwutorowo i równolegle zabiera nas do Rosji, gdzie wrażliwa na sztukę i pogubiona życiowo urzędniczka Olga trafia na obraz Fridy. I to jest moment, w którym dla Olgi zmienia się wszystko.

„Zraniony stół” to dla mnie historia o odwadze i życiu na własnych zasadach dwóch zupełnie innych, a jednak podobnych do siebie kobiet. To również historia o obsesyjnej fascynacji i o miłości, która rozpala i popycha do nieracjonalnych działań.

Cudownie mi się ją czytało! Wielkie ukłony dla tłumaczki Katarzyny Mojkowskiej, która przekładała również nasze „Koronczarki”.

Tłumaczenie: KatarzynaMojkowska
Wydawnictwo: Kobiece

Artykuł Zraniony stół – Laura Martínez-Belli pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Od najmłodszych lat Yunxian jest wychowywana, by być użyteczną i uległą wobec mężczyzn. Matka uczy ją, że: „My, kobiety, istniejemy po to, żeby dawać mężczyznom potomstwo, karmić ich, ubierać i zabawiać.”

Gdy dziewczynka trafia na wychowanie do dziadków zajmujących się medycyną, odkrywa w sobie zamiłowanie do nauki niezwiązanej z recytowaniem i haftowaniem. Pod okiem babki zaczyna poznawać ziołolecznictwo i uczy się diagnozować oraz leczyć choroby, które przytrafiają się kobietom. Razem z Yunxian w szkoleniu medycznym bierze udział córka miejscowej położnej, Meiling. Dziewczynki zaprzyjaźniają się, ale ich więź i przyszłość zostają wystawione na próbę, gdy Yunxian opuszcza dom dziadków, żeby wyjść za mąż i zamieszkać w domu teściów.

Jak wysoko urodzonej kobiecie skrępowanej więzami tradycji uda się zrealizować swoje powołanie, by pomagać i leczyć chorych niezależnie od ich pochodzenia? 

I jaką rolę w życiu Yunxian odegra przyjaźń z Meiling, pochodzącą z zupełnie innej warstwy społecznej

„Krąg kobiet pani Tan” Lisy See to fascynująca i przepełniona barwnymi szczegółami historia o skomplikowanej przyjaźni i kobietach próbujących odnaleźć swoją drogę w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o relacji Yunxian z Meiling i o tym jak wpłynęła na każdą z nich na przestrzeni lat. Bardzo podobały nam się barwne i plastyczne opisy życia w XV-wiecznych Chinach, dużo dowiedziałyśmy się o kulturze, tradycji i medycynie chińskiej. Doceniłyśmy akcenty feministyczne, które nie raziły niedopasowaniem do ówczesną mentalności i rzeczywistością. Na dłużej zatrzymałyśmy się przy tradycji wiązania stóp i zastanawiałyśmy się nad kanonami piękna, które od wieków ograniczają kobiety. Dla wielu Klubowiczek „Krąg pani Tan” okazał się jedną z najlepszych książek czytanych w tym roku.

Wydawnictwo Filia

Tłumaczenie Ewa Ratajczyk

Artykuł Krąg kobiet pani Tan – Lisa See pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Nowy Jork, 1953 r. Alana Olson, historyczka sztuki i początkująca dziennikarka, próbuje znaleźć dla siebie miejsce w powojennej rzeczywistości. Jej marzeniem jest pisanie artykułów o sztuce, ale w gazecie, w której dominują mężczyźni nie ma miejsca na kobiecy punkt widzenia.

Gdy w końcu dostaje szansę, żeby zaistnieć przypada jej zadanie wręcz niemożliwe – napisania artykułu o Pablu Picassie, o którym napisano już wszystko. Dla Alany to podwójnie trudny temat, bo Picasso był ulubionym malarzem jej niedawno zmarłej mamy. Wracanie do wspomnień, w których razem odwiedzały mueza, żeby oglądać jego prace jest niezwykle bolesne.

Mimo wszystko Alna podejmuje wyzwanie i opuszcza Nowy Jork, żeby porozmawiać z Sarą Murphy, przyjaciółką Picassa, licząc, że zdobędzie nowe, niepublikowane jeszcze materiały i informacje, które pomogą napisać jej przełomowy artykuł.

„Kobiety Picassa” Jeanne Mackin otwierają drzwi do rozmowy o utalentowanych artystkach żyjących i tworzących w cieniu sławnych mężczyzn, które na kartach historii wymieniane są w pierwszej kolejności jako ich towarzyszki, kochanki i muzy.

“Boję się jednego. Że przejdę do historii tylko jako muza i kochanka Pabla. Nikt nie będzie pamiętał o mojej sztuce.” – Irène Lagut

Od Irène Lagut przez Olgę Khokhlovą, Françoise Gilot, Jacqueline Roque i Sarę Murphy – w powieści “Kobiety Picassa” poznajemy sylwetki fascynujących kobiet i ich skomplikowane relacje z Picassem.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o artystkach, które tworzyły w cieniu Picassa i o tym, czy można wciąż zachwycać się dziełami Picassa wiedząc jakim był człowiekiem. Zastanawiałyśmy się, czy da się oddzielić twórcę/twórczynię od dzieła, rozmawiałyśmy o malarzach, pisarzach i twórcach filmów, których zachowanie  i postawa nas rozczarowały. Zgodziłyśmy się, że książka „Kobiety Picassa” chociaż traktuje Pabla zbyt delikatnie zachęca do szukania dalszych informacji i  poznaniu utalentowanych kobiet, które dzieliły z nim życie.

Po raz pierwszy w historii Klubu ważniejszy niż sama fabuła Książki Miesiąca był kontekst przedstawianej historii, postacie drugoplanowe i pytania jakie wypływają po jej lekturze.

Wydawnictwo Znak Koncept

tłumaczenie Anna Bereta-Jankowska

Artykuł Kobiety Picassa – Jeanne Mackin pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: Wstrząsająca. Długo jej nie zapomnę.

Wojna na Bałkanach pokazana z perspektywy 10-letniej Any, która mieszka w Zagrzebiu z rodzicami i kilkunastomiesięczną siostrą.

Zaciemnienia mieszkań, naloty, schrony, swąd spalonego ludzkiego mięsa. Ana relacjonuje rzeczywistości tak jak ją widzi, bez upiększeń i niedopowiedzeń. W pierwszej część „Dziecka” doświadczamy okrucieństw wojennych bez filtra, a zakończenie ściska gardło.

W kolejnych dwóch częściach dorosła już Ana próbuje ułożyć sobie życie, ale mimo upływu ponad 10 lat od ucieczki z ogarniętych wojną Bałkanów, wciąż miewa koszmary. W końcu decyduje się wrócić do Chorwacji, by zmierzyć się z najtrudniejszymi wspomnieniami. 

Wydawnictwo: Wydawnictwo W.A.B.

Artykuł Dziecko wojny – Nović Sara pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.