Helene skacze z balkonu. Zostawia za sobą trójkę dzieci, niczego nie podejrzewającego męża i przyjaciółkę, od której ostatnio coraz bardziej się oddalała.

Sarah, najbliższa przyjaciółka Helene, czuje się zobowiązana, żeby pomóc pogrążonej w żałobie rodzinie. Bezdzietna, niezwiązana sztywnymi godzinami pracy i w związku, który nie rokuje na przyszłość bez zastanowienia wchodzi w rolę opiekunki i pocieszycielki dzieci.

15-letnia Lola, najstarsza córka Helene, próbuje poradzić sobie z bólem po stracie matki koncentrując się na najbardziej żywej emocji: pulsującym boleśnie gniewie.

„Wściekłość” Mareike Fallwickl radykalnie rozlicza współczesne zachodnioeuropejskie społeczeństwa z wyśrubowanych oczekiwań wobec kobiet pokazując jak wiele jeszcze musi się się zmienić, żeby można było mówić o równości płci.

Na spotkaniu klubowym zgodziłyśmy się, że „Wściekłość” Mareike Fallwickl jest z premedytacją przerysowana, żeby prowokować do dyskusji i budzić kontrowersje. Rozmawiałyśmy o tym, że komunikacja jest podstawą budowania zdrowych relacji i że przemoc rodzi przemoc i nie prowadzi do żadnych rozwiązań. Największe kontrowersje wzbudziła w postać Loli – niektóre Klubowiczki zarzucały jej za duży radykalizm, inne widziały w niej 15-letnie dziecko pozostawione bez pomocy psychologicznej, młodą dziewczynkę, która próbując poradzić sobie z traumą związaną ze śmiercią matki szuka wsparcia w jedynej społeczności, która pomaga jej skanalizować emocje.

Wydawnictwo MUZA S.A.

tłumaczenie Zofia Sucharska

Artykuł Wściekłość – Mareike Fallwickl pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Lata ’50-te Rzym.

Marisa, córka właścicieli dobrze prosperujących delikatesów, zachodzi w nieplanowaną ciążę, ale jej narzeczony nie poczuwa się do ojcostwa i nie chce mieć z nią nic wspólnego. Stelvio, zatrudniony w delikatesach i zakochany w Marisie 26-latek zgadza się związać z nią i zostać ojcem nienarodzonego dziecka. Po części zaaranżowane małżeństwo Ansaldów okazuje się być doskonale dobrane i daje początek wspierającej się i kochającej rodzinie.

To życie „przed”.

Od życia, „które pozostało” oddziela je grubą kreską śmierć 16-letniej Betty, córki Marisy i Stelvia, której ciało zostaje znalezione na plaży w Torre Domizia 20 lat później.

Głęboko zakorzenione przekonania o tym jak powinna zachowywać się młoda dziewczyna nie ułatwiają prowadzenia śledztwa, a zrozpaczeni rodzice oddalają się od siebie nie mogąc poradzić sobie ze stratą. Do tego nikt nie wie, że tej samej nocy na plaży razem z Bettą była jej kuzynka, która również padła ofiarą ogromnej przemocy. Pozostawiona sama z koszmarnym wspomnieniem i wyrzutami sumienia wrażliwa Miriam szuka zapomnienia i ulgi w coraz większych dawkach leków nasennych.

Jak poskładać roztrzaskaną rodzinę, zasklepić rany i nauczyć się żyć dalej z tak ogromną stratą?

Nasz Książka Września „Życie, które nam pozostało” to przejmująca historia, która wciąga, wkurza i prowokuje do myślenia.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o tym, jak historie Marisy, Betty i Miriam mogłby potoczyć się, gdyby akcja powieści działa się w 2024 r. Zastanawiałyśmy się czy postrzeganie i oczekiwania wobec kobiet, tego jak mają się zachowywać i wyglądać zmieniły się na przestrzeni kilkudziesięciu ostatnich lat.
Rozmawiałyśmy o tym, jak trudno jest wychować dziewczynki na silne i niezależne kobiety jednocześnie przygotowując je i uwrażliwiając na ogrom niebezpiecznych sytuacji.

Dużo przemyśleń, dużo ważnych słów, dużo rozkmin.

Klubowe spotkania pozwalają rozładować emocje szczególnie w tak poruszających powieściach jak „Życie, które nam pozostało” Roberty Recchi.

Artykuł Życie, które nam zostało – Roberta Recchia pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Sertão, suchy nieprzyjazny krajobraz północno-wschodniej Brazylii, 1918 rok.

W na wskroś patriarchalnej społeczności obarczone klątwą kobiety z rodziny Flores są zdane wyłącznie na siebie, bo każdy mężczyzna, który pojawia się w ich życiu przedwcześnie umiera. Próbując znaleźć sposób na utrzymanie się zajmują się koronczarstwem. Z czasem z pozoru błahe zajęcie staje się dla nich nie tylko sposobem na przetrwanie, ale też formą komunikacji, cichego oporu i walki o swoją niezależność i bezpieczeństwo.

Niecałe sto lat później 18-letnia Alice odkrywa wyjątkowe dziedzictwo zaszyte we wzorze ślubnej mantylki przekazywanej kobietom w jej rodzinie od siedmiu pokoleń.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o tym, jak ważne są nawet najmniejsze akty sprzeciwu, żeby rozpocząć ZMIANĘ, i że mimo upływu ponad stu lat od historii opisanej w „Koronczarkach” (niestety) wciąż jesteśmy w stanie zrozumieć trudności, z którymi zmagały się bohaterki powieści. W trakcie dyskusji okazało się, że wiele z nas doświadczyło sytuacji zastraszania i zawstydzania, w których potrzebowałyśmy wsparcia i reakcji, i dobrze było poczuć, że nie jesteśmy w tych odczuciach same. Zastanawiałyśmy się, czy Eugenia miała w ogóle wybór, żeby wybrać inną drogę i czy zachowanie ciotki Firminy było w jakikolwiek sposób uzasadnione. Na koniec zgodziłyśmy się, że chciałybyśmy w końcu doczekać czasów, w których „nie będziemy musiały cały czas kombinować”, dopasowywać się i bać powrotów do domu po zmroku.

Artykuł Koronczarki – Angélica Lopes pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Laurence jest drugą córką. Kolejną dziewczynką, która miała być chłopcem. Przychodzi na świat w latach 60-tych XX w. w Rouen, rodzinie, w której brak „klejnotów” oznacza bycie „kulą u nogi ojca”.Od najmłodszych lat boleśnie odczuwa różnice między płciami: „Gdy Gilbert pierdzi, rodzice śmieją się, a kiedy my to robimy, mówią, że to prostackie i że należy się powstrzymać. Dziewczynki sprawiają, że rzeczy stają się wulgarne”. Towarzyszymy Laurence w dorastaniu, dojrzewaniu i często bolesnych wydarzeniach, które ją kształtują i wpływają na to jaką kobietą, a w końcu matką się staje. Bo trzydzieści lat po własnych narodzinach Laurence również rodzi córkę. 

Na spotkaniu klubowym zgodziłyśmy się, że „Dziewczynka” Camille Laurens mimo małej objętości to bardzo poruszająca powieść, której nie da łatwo zapomnieć. W wielu fragmentach widziałyśmy odbicie własnych doświadczeń i obserwacji. Zastanawiałyśmy się nad relacją Laurence i Alice, rozmawiałyśmy o ramach, którymi wciąż od dzieciństwa ograniczane są dziewczynki, i o tym jak ważny jest język w kształtowaniu świadomości i postrzegania świata. Zgodziłyśmy się, że mimo, a może właśnie dlatego, że Camille Laurense skondensowała w „Dziewczynce” tak wiele trudnych doświadczeń i przypadków mizoginii i dyskryminacji kobiet warto ją przeczytać i polecać, żeby ZROZUMIEĆ.  Otworzyć oczy, zauważyć i reagować. Zmieniać naszą rzeczywistość dla kolejnych pokoleń kobiet.

Wydawnictwo Grupa Wydawnicza Relacja

Artykuł Dziewczynka – Camille Laurens pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.