Z moich notatek: pierwsza część mnie pochłonęła, przez dwie kolejne trudno było mi przebrnąć, ale i tak warto po nią sięgnąć.

Nie wiem.

Nie wiem, czy mi się podobała, ale niewątpliwie dała mi do myślenia i nie pozwalała odpływać podczas czytania. Tu każde zdanie było ważne.

Jest dziwna, inna i zdecydowanie nie lekka.

Pierwsza część mocno osadzona w Puszczy Białowieskiej urzekła mnie najbardziej. To historia dziewczynki, która musi się zmienić, dopasować do puszczy, żeby przeżyć.Drugą i trzecią część łączy postać Johanny, egocentrycznej botaniczki obsesyjnie przeprowadzającej eksperymenty i najdziwniejsze badania, o których nie mogę niczego napisać, bo zaspojleruję. Strasznie mnie irytowała.

Warto, jeśli potrzebujesz powieściowego resetu i lubisz dziwne, baśniowe historie.

Wydawnictwo Bo.wiem

Tłumaczenie: Agata Lubowicka

Artykuł Rosarium – Charlotte Weitze pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: bardzo „moja” historia o stawaniu na nogi po trudnych doświadczeniach i połączeniu z naturą.

Amy Liptrot napisała memuar o wychodzeniu z nałogu mocno osadzony w surowym krajobrazie Orkadów. 

Tytułowy „Wygon” to najbardziej na północ wysunięte pastwisko na farmie jej rodziców, „pas wybrzeża z wiecznie niską trawą, przez cały rok smaganą wiatrem i oblewaną rozbryzgami morskiej wody”. 

Początkowo dużo jest w „Wygonie” Londynu, dzielnicy Hackney, imprez, ćpania, alkoholu i blackoutów. To całkowicie obcy mi świat i doświadczenia, ale Amy pisze tak sugestywnie, że łatwo było mi z nią współodczuwać. 

W dalszych rozdziałach akcja przenosi się na Orkady i ta część całkowicie mnie pochłonęła. Derkacze, foki, maskonury i kaszaloty, lodowate morze i morsowanie, zorza i spacery klifowym wybrzeżem – w życiu na coraz bardziej oddalonych od cywilizcji wyspach Amy odnajduje ukojenie i siłę.

Dlaczego „Wygon” nie trafi do Klubu? Bo to jest świetna książka, ale do przemyślenia, a nie dyskusji

Artykuł Wygon – Amy Liptrot pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Po wyjściu ze szpitala psychiatrycznego Sara zaszywa się w rodzinnym domku letniskowym na Szumawie*. Ucieka przed rodziną, traumatyczną przeszłością i rzeczywistością, w której nie potrafi się odnaleźć. Codzienne spacery po lesie i zbieranie grzybów wyznaczają rytm jej dni, a z pozornie niewinnych wspomnień, które przywołują wyłania się niepokojący obraz dysfunkcyjnej rodziny i zniszczonego dzieciństwa.

Chociaż śmierć matki wydaje się dobrą okazją do rozliczenia się z przeszłością nie przynosi Sarze oczekiwanej ulgi. Pozbawiona wsparcia braci, zrozumienia i pomocy bliskich coraz bardziej wycofuje się, traci kontakt z rzeczywistością i zatraca w wręcz obsesyjnym poszukiwaniu grzybów wędrując ścieżkami, którymi kiedyś chodziła ze swoim ojcem.

Nasza Książka Października 2024 „Grzybiarka” Viktorie Hanišovej to przejmująca i smutna opowieść, po której trudno się pozbierać.

Na spotkaniu klubowym zastanawiałyśmy się, czym było dla Sisi grzybobranie – próbą odnalezienia się i uporządkowania swojego życia, ucieczką, obsesją, a może jeszcze czymś zupełnie innym. I jak w tym kontekście możemy interpretować ostatnie zdanie naszej powieści.

Zgodziłyśmy się, że autorka „Grzybiarki” z dużą wrażliwości i delikatnością porusza jeden z najtrudniejszych tematów.

Wydawnictwo Stara Szkoła

tłumaczenie: Mirosław Śmigielski

Artykuł Grzybiarka – Viktorie Hanišová pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

17-letnia Victoria po śmierci matki przejmuje większość obowiązków związanych z prowadzeniem gospodarstwa na rodzinnej farmie brzoskwiń w Kolorado. Gotuje, sprząta i opiekuje się milczącym i zamkniętym w sobie ojcem, porywczym bratem i naznaczonym piętnem wojny wujkiem. Nie zna innej codzienności, nie wie, że życie kobiety może wyglądać inaczej.

Przypadkowe spotkanie z Wilsonem Moonem, wysiedlonym z ziemi plemiennej charyzmatycznym i niezależnym włóczęgą, burzy jej uporządkowany świat.

Victoria poznaje czym jest miłość, nienawiść, poświęcenie i bolesna strata. Musi stawić czoła swoim słabościom i dojrzeć do podjęcia naprawdę trudnych decyzji.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o wydarzeniach i doświadczeniach, które miały największy wpływ na Tori, i które ukształtowały ją jako silną i niezależną kobietę. Zgodziłyśmy się, że postacie drugo- i trzecioplanowe są doskonale rozwinięte i równie fascynujące co Tori. Przemówił do nas piękny język powieści „Popłynę przed siebie jak rzeka” i poruszająca historia Wilsona Moona. Klubowiczki zwróciły również uwagę, że autorka podkreśla piękno i siłę natury, ale w jej opisach nie ma niczego cukierkowego – krajobrazy Kolorado są majestatyczne, surowe i groźne. W podsumowujących słowach padło również piękne stwierdzenie, że to powieść o matkach i różnych doświadczeniach macierzyństwa.

Artykuł Popłynę przed siebie jak rzeka – Shelley Read pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Ale przede wszystkim woli owady od ludzi i jest zafascynowana połączeniem natura-człowiek. I właśnie ten wątek był dla mnie najbardziej interesujący.

Dzięki historii zawartej „Kobiecie” trafiłam na przyrodniczkę i malarkę Marię Sibyllę Merian i obejrzałam maaaaasę jej prac.
Wyobraź sobie, że Maria znosiła do swojej pracowni gąsienice i rośliny, na których żerowały, obserwowała i dokumentowała ich przemianę, a szczegóły metamorfozy notowała i ilustrowała w swoim dzienniku, który prowadziła przez 30 lat (!!!!)

Zafascynowało mnie z jaką czułością bohaterka „Kobiety” luźno inspirowana Marią pisze i opowiada o owadach, a fikcyjna opwieść snuta przez Selję Ahavę uzupełniła moje wyobrażenia o historycznej Marii.

Najbardziej urzekły mnie dzienniki cytowane w pierwszej części książki. Pokazują jak wiele piękna i szczegółów można dostrzec uważnie przyglądając się małym (nie tylko) istotom.

Artykuł Kobieta, która kochała owady – Selja Ahava pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Historia, która nagina granice i budzi kontrowersje. 

Podczas klubowego spotkania opinie na temat „Podwilcza” Martyna Bundy były bardzo podzielone. U niektórych Klubowiczek książka wzbudziła niesmak, a opisy seksualności i ciała był zbyt dosadne. Inne doceniły w „Podwilczu” motyw potrzeby powrotu do natury, zresetowania się i rozpoczęcia życia od nowa oraz wrażliwość na piękno w każdej postaci. 

Rozmawiałyśmy też o akceptacji własnej seksualności, wstydzie i wpływie jaki ma na nas brak czułości i wsparcia ze strony bliskich.

Wydawnictwo Literackie

Artykuł Podwilcze – Martyna Bunda pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Jednym z głównych wątków „Wyspa zaginionych drzew” jest miłości Greka Kostasa i Turczynki Defne, którzy poznają się i zakochują w sobie tuż przed zamachem stanu na Cyprze. Drugi to skok w przyszłość i historia 16-letniej Ady, córki Kostasa i Defne, wychowanej w Wielkiej Brytanii w odcięciu reszty rodziny, cypryjskich korzeni i konfliktu, który podzielił wyspę.

Podczas spotkania Klubu rozmawiałyśmy o dorastaniu bez wiedzy o miejscu z którego pochodzimy. Zastanawiałyśmy czy nowe życie to zawsze niezapisana, czysta karta i czy możliwe jest wychować się w oderwaniu od doświadczeń rodziców. Omówiłyśmy wątki „Wyspy zaginionych drzew”, które zrobiły na nas największe wrażenie: relacji Ady z ciotką, miłości Kostasa i Defne, i wrażliwości na otaczający nas świat roślin i zwierząt. Zastanawiałyśmy się również nad zakończeniem, bo klamra, na którą zdecydowała się autorka wywoła w Klubowiczkach mieszane uczucia.

Wydawnictwo Poznańskie

tłumaczenie Natalia Wiśniewska

Artykuł Wyspa zaginionych drzew – Elif Shafak pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

To nasza pierwsza klubowa książka i historia, która pokazała, jak cudownie jest wymieniać się wrażeniami i opiniami w bezpiecznej przestrzeni Klubu.

Wybrałam ją przede wszystkim ze względu na język. Zachwyciła mnie czułość z jaką Delia Owens opisuje przyrodę. Czytając zatrzymywałam się dłużej nad wieloma opisami i zaginałam brzegi kartek, żeby do nich wracać.  Pomyślałam, że super byłoby o niej porozmawiać.

I tak się wszystko zaczęło.

Świat Książki

Artykuł Gdzie śpiewają raki – Delia Owens pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.