O czym jest „Jedyna córka” Guadalupe Nettel?

Współczesny Meksyk. 

Przyjaciółki Laura i Alina bardzo sceptycznie podchodzą do macierzyństwa. Chcą rozwijać się zawodowo, dobrze zarabiać, podróżować i być niezależne. Laura poddaje się nawet zabiegowi podwiązania jajowodów. 

Ale nagle Alina zmienia zdanie. 

Razem ze swoim partnerem Aureliem pragną zostać rodzicami. Niestety gdy w końcu udaje im się zajść w ciążę, otrzymują druzgocącą wiadomość – dziecko cierpi na rzadką chorobę genetyczną i nie ma szans na przeżycie po porodzie. Alina, Aurelio i wspierająca ich Laura przygotowują się na najgorsze, ale okazuje się, że życie pisze czasem najbardziej zaskakujące scenariusze.

Inspiracją do napisania “Jedynej córki” była dla Guadlupe Nettle historia jej przyjaciółki.

Dlaczego wybrałam „Jedyną córkę” do Klubu?

Ponieważ dotyka najtrudniejszych aspektów macierzyństwa, kobiecości i przyjaźni, a mimo to jest napisana empatycznie, bez oceniania żadnej z postaw.

Sceny, które zapamiętam:

• chwila, w której Alina dostaje od lekarki prowadzącej ciążę ampułkę dla Inez
• Inez z opiekunką na wakacjach

Klubowiczki o „Jedynej córce” na gorąco:

 „Kocham tę historię. Póki co dla mnie najlepsza w 2025r. Uwielbiam w niej wszystko: od fabuły, po narracja, ale to co chyba najbardziej mi sje podoba to pokazanie, ze zycie nie jest czarnobiałe. Że raz podjęte decyzje mogą się zmienić. I że te decyzje też zmieniają nas.

Płakałam na niej tak bardzo, tak uderzyła w moje osobiste i życiowe struny, ze no nie mogę nic innego powiedzieć jak tylko „najlepsza i wyjątkowa”.

Kari

„Mnie bardzo wciągnęła- myślałam, że temat będzie dla mnie za ciężki, ale prawdę mówiąc jest to tak napisane, że czytam z wielką ciekawością o perspektywie macierzyństwo vs bezdzietność i o różnych życiowych zakrętach, z tym związanych.”

Kasia

 „Jestem w 2/3 książki i dla mnie też jedna z najlepszych książek tego roku. Bardzo do mnie trafia, mimo ciężkich tematów dobrze się ją czyta – kocham krótkie rozdziały. Skłania do wielu przemyśleń i na pewno długo ze mną zostanie.”

Ola

Więcej recenzji na dole strony.

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu klubowym?

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o macierzyństwie i bezdzietności z wyboru, o skomplikowanych relacjach między kobietami i o tym, że rodzina może mieć różne oblicza. Zgodziłyśmy się, że „Jedyna córka” Guadalupe Nettle to książka o siostrzeństwie i akceptowaniu swoich wyborów.

Wiele Klubowiczek ujął wątek Laury i Nicolasa. 

Poruszyłyśmy również temat przemyślanego macierzyństwa, decydowanie się na dziecko z pełną świadomością tego, że nie zawsze wszystko może iść po naszej myśli. 

Pobierz kartę „Jedynej córki” z klubowego Book Journala

Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

Tłumaczenie Barbara Bardadyn

Artykuł Jedyna córka – Guadalupe Nettel pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: „Zraniony stół” Fridy Kahlo zaginął w 1955 r. po wystawie w warszawskiej Zachęcie. Laura Martinez-Belli wymyśliła co mogło się z nim stać.

Kocham twórczość Fridy i jej podejście do życia, a „Zraniony stół” pokazuję ją taką jaką myślę, że była – impulsywną, pełną sprzecznych emocji i obsesyjne zakochaną w Diegu artystką.

Ale Frida to nie jedyna bohaterka „Stołu”. Akcja dzieje się tu dwutorowo i równolegle zabiera nas do Rosji, gdzie wrażliwa na sztukę i pogubiona życiowo urzędniczka Olga trafia na obraz Fridy. I to jest moment, w którym dla Olgi zmienia się wszystko.

„Zraniony stół” to dla mnie historia o odwadze i życiu na własnych zasadach dwóch zupełnie innych, a jednak podobnych do siebie kobiet. To również historia o obsesyjnej fascynacji i o miłości, która rozpala i popycha do nieracjonalnych działań.

Cudownie mi się ją czytało! Wielkie ukłony dla tłumaczki Katarzyny Mojkowskiej, która przekładała również nasze „Koronczarki”.

Tłumaczenie: KatarzynaMojkowska
Wydawnictwo: Kobiece

Artykuł Zraniony stół – Laura Martínez-Belli pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: dla równowagi do przeczytania zaraz po klubowej „Grzybiarce”. Ciepła, rodzinna historia. Kocyk.

Nierozłączne Marisol, Erica, Selena i Gracie dorastają razem w dużej, meksykańskiej rodzinie skupionej wokół prababki abuelity.

Dzielą radości, smutki i sekrety przysięgając sobie dozgonną przyjaźń, ale – jak zawsze – zdarza się życie i gdy rodzice Marisol rozwodzą się, więź przyjaciółek słabnie. 

Mijają lata, wzajemne żale i pretensje nawarstwiają się. 

Każda z kuzynek zmaga się ze swoimi problemami: Erica ze złamanym sercem i aroganckim szefem, Selena z mobbingiem w pracy, Gracie z uczuciami wobec dawnej, wielkiej miłości, a odcięta od rodziny Marisol z sypiącym się małżeństwem.

Nagłe i przykre wydarzenie rodzinne sprawia, że muszą zmierzyć się z dawnymi urazami i odpowiedzieć sobie na pytanie co jest w życiu najważniejsze.

Artykuł Duże dziewczyny nie płaczą – Chavez Macias Annette pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Skrajna bieda i narkotykowe imperia, aborcja i nastoletnie ciąże, magia, lokalne wierzenia i legendy, brutalne zabójstwa i szalone imprezy. A to wszystko na (zaledwie!) 170 stronach.  To książka, która otwiera oczy i daje do myślenia.

Dwa opowiadania przy których się zatrzymałam to „Motyl z przedmieścia” (lowe bohaterka) i „Zbieraczka kości” (prawie się poryczałam).

W jednym z wywiadów autorka „Suk” powiedziała, że fikcja jest potężnym narzędziem do mówienia o kwestiach politycznych. I bardzo się z nią zgadzam.

Artykuł Wściekłe suki – Dahlia de la Cerda pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.