Współpraca z Wydawnictwem Znak Literanova

Klubowa recenzentka: Aleksandra Makulska

aleksmakulska

Przeczytałam w dwa dni! Nie zdetronizowała „Tom Lake”, ale i tak lowe, i powiem Wam, że jestem zaskoczona, że to debiut, bo zupełnie nie odstaje od późniejszych powieści Ann!

W centrum wydarzeń „Patronki” jest Rose, dwudziestolatka, dorastająca w latach 60-tych w San Diego, która jak większość stojących u progu dorosłości dwudziestolatek, nie wie, co dalej. Modli się o “znak od Boga”, z tym że, ów znak to dla Rose coś w rodzaju porady, delikatnego popchnięcia w kierunku, w którym powinna podążać w życiu, a nie prośba o powołanie. Z równą gorliwością modli się o zdanie egzaminów, buty na obcasie i pierścionek z rubinem.

Rose mieszka z matką, Helen, która pracuje w domu towarowym sprzedając kosmetyki i obietnicę piękna. O swoich klientkach mówi:

“Patrzą w lustro i widzą same mankamenty, a ja umiem je naprawić.”

Z Rose spotykają się głównie w łazience, kiedy jedna z nich szykuje się do pracy, a druga na wieczorne wyjście. To w trakcie jednego z tych spotkań matka stwierdza:

“Ładne dziewczyny mają trudniej. Ludziom wydaje się, że jest odwrotnie, że to brzydulom należy współczuć, alebo szarym myszkom. Ale one nie mają tylu dodatkowych bodźców. Wokół ładnych dziewczyn zawsze kręci się ktoś, kto będzie im mówił, co powinny robić i myśleć. Na stoisku to właśnie tym ładnym można sprzedać najwięcej. Nigdy nie wiedzą, czego naprawdę chcą.”

I zastanawiam się, czy właśnie to zdanie nie prześladuje Rose i sprawia, że tak rozpaczliwie próbuje znaleźć cel w życiu.

Helen straciła męża, ojca Rose, w wypadku samochodowym, gdy ta miała zaledwie 3 latka. Od tamtej pory nie wyszła ponownie za mąż i – chociaż nie uczestniczyła w wypadku męża – nie wsiadła więcej do samochodu. Co ciekawe, Rose jest za to doskonałą kierowczynią i uważa, że “prowadzenie auta to najważniejsza życiowa umiejętność”.

„Patronka” zaczyna się, gdy Rose w błękitnym Dodge’u jedzie przez Kalifornię, w kierunku Kentucky. Zostawia za sobą nie tylko matkę, ale i męża (yep, w poszukiwaniu “znaku” Rose decyduje się na zamążpójście), z którym żegna się tylko krótkim, oficjalnym liścikiem. Decyzje o ucieczce podejmuje dowiadując się, że jest w ciąży, o której nikomu nie mówi, bo nie chce zatrzymać dziecka. Dlatego wyrusza do Świętej Elżbiety, ośrodka dla niezamężnych (!!!) kobiet prowadzonego przez zakonnice.

Gdy dociera na miejsce widzi “morze ciężarnych dziewczyn, jedna bardziej ciężarna od drugiej” ma wrażenie, że w ogóle tu nie pasuje.

“Były tak potężne, że zdominowały całe wnętrze, tak że widziało się nie dziewczyny, lecz wyłącznie zbiorowisko wzdętych brzuchów, przesadnie napompowanych balonów z doczepionymi do nich cieniami młodych kobiet. Poczułam, że musiałam przyjechać w złe miejsce, że cokolwiek dolegało tym dziewczynom, ja na pewno nie złapałam tego samego. Byłam szczupła, płaska, wysoka, a kiedy na mnie spojrzały widać było, że właśnie tak o mnie myślą. Albo może myślały: zaczekaj, to sama zobaczysz”.

Mimo wszystko Rose szybko się aklimatyzuje, zawiera przyjaźnie i zaczyna pomagać w kuchni odkrywając w sobie talent do gotowania. Powoli zaczyna się zadamawiać, a jej brzuch rosnąć. Nikomu nic nie mówi o swojej przeszłości. Zaczyna nowe życie, którego fundamentem staje się milczenie.

Tylko jak długo da się żyć w kłamstwie?

Kto jeszcze jest ważny w Patronce?

Son, nieprzeciętnego wzrostu ogrodnik i złota rączka, w Świętej Elżbiecie zajmuje się wszystkim, z czym nie radzą sobie zakonnice. Ma dłonie wielkości bochnów chleba, utyka na jedno kolano i wszystkie dziewczęta się w nim kochają. Trafił do Habit ponad 20 lat temu i tak jak Rose, miał zostać na chwilę. Zrobi dla Rose krzesło z dedykacją. KRZESŁO. Czy wyobrażasz sobie bardziej romantyczny prezent? Ja byłam zachwycona.

Siostra Evangeline, która wydaje się być prawdziwą szamanką z długimi siwymi włosami wypadającymi spod welonu i magiczną umiejętnością słyszenia nienarodzonych dzieci. Kiedyś była siostrą przełożoną, teraz pracuje w kuchni, mimo, że coraz gorzej widzi i niezbyt dobrze gotuje. Od razu zaprzyjaźnia się z Rose.

I Cecilia, której historia zaczyna się od wstydliwego tatuażu na ramieniu Sona, zrobionego po pijaku w trakcie przepustki, na której zaszalał z kolegami z wojska.

“Patronka” to klasyczna Ann Patchett: angażująca emocjonalnie fabuła, skomplikowane postacie i wyjątkowa sceneria, która kształtuje ludzkie losy na równi z ich własnymi wyborami.

Czytajcie, jeśli lubicie dramy rodzinne i skomplikowane relacje matek z córkami (ZAWSZE!!) 

Artykuł Święta patronka kłamców – Ann Patchett pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Gniazdo” Roisín O’Donnell?

Dublin, 2018.

Ciara Fay w pewne wiosenne popołudnie w ułamku sekundy podejmuje decyzję, która zmienia wszystko. Chwyta z suszarki kilka ubrań, sadza dwie małe córeczki w fotelikach samochodowych i rusza przed siebie zostawiając za sobą z pozoru uporządkowane życie.

Wie, że to jej ostatnia szansa na ucieczkę, bo mąż, Ryan, niemal całkowicie przejął już kontrolę nad jej życiem.

Szybko okazuje się jednak, że ucieczka to dopiero początek trudnej drogi do wolności. Z niewielką ilością pieniędzy, bez pracy i dachu nad głową Ciara trafia z córkami do Hotelu Eden – tymczasowego lokum dla osób w kryzysie bezdomności. Musi stawić czoła biurokracji i urzędom, jej oszczędności topnieją, a mąż nie zamierza łatwo odpuścić.

Aby przetrwać, będzie musiała przestać usprawiedliwiać oprawcę i odnaleźć siłę, by zawalczyć o swoją niezależności i dobro dzieci.

Nasza Książka Maja 2026 to boleśnie prawdziwa historia o tym, że odejście od oprawcy to zaledwie pierwszy krok, a prawdziwą sztuką jest wytrwać i na nowo uwierzyć w siebie.

Czego się spodziewać po „Gnieździe” Roisín O’Donnell?

Przekonującej i realistycznej powieści o odejściu od przemocowego i kontrolującego partnera. Historii o tym, co dalej, gdy spontaniczna i odważna decyzja staje się trudną do oswojenia rzeczywistością.

Ale również: budującej opowieści o odzyskiwaniu własnego życia, budowaniu zaufania do siebie i wsparciu, które można odnaleźć w najmniej oczekiwanych miejscach.

Słyszałam, że w sieci krąży opinia, że „Gniazdo” to książkowy „Dom dobry” – to niefortunny clickbait, który odwiedzie wiele wrażliwszych osób od lektury, a to bardzo wartościowa i ważna książka. „Gniazdo” to opowieść o tym, co dzieje się PO wyjściu z przemocowego związku. Uświadamia, że odejście od oprawcy to zaledwie początek trudnej i pełnej wyzwań drogi do odnalezienia swojego głosu.

Dlaczego wybrałam „Gniazdo” Roisín O’Donnell do Klubu?

Bo autorka wnikliwie analizuje pierwsze mechanizmy manipulacji w związku. Uświadamia, jak łatwo można stracić kontrolę nad własnym życiem, nie zdając sobie z tego sprawy.

Pisze o kobiecie, która doświadczyła przemocy emocjonalnej i ekonomicznej często uznawanej – nawet przez samą ofiarę -za „niewystarczający powód” żeby odejść od partnera.

Sceny, które zapamiętam:

• chwilę, gdy Ciara podejmuje decyzję o ucieczce
• pierwszą noc Ciary poza domem, w zaskakujących okolicznościach
• opisy psychologicznych gierek Ryana, które sprawiały, że Ciara zaczynała wątpić we własne zmysły i poczucie rzeczywistości

Klubowiczki o powieści „Gniazdo” Roisín O’Donnell na gorąco:

Właśnie skończyłam! Czytałam wczoraj do późna i dzisiaj pół dnia. Bardzo wciągająca i emocjonująca. Pojawiała się złość, współczucie, zrozumienie, momentami Też miałam różne myśli o bohaterce ale jej kibicowałam. Bardzo udane ujecie tematu.

Ania

Przesłuchałam całośc i bardzo mi się podobała. Ale… mój poziom złości zwiększał się wraz z każdym rozdziałem! Tego się nie da przejść spokojnie.

Dorota

Przeczytałam w kilka dni. Świetna!

Angelika

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Gniazda” Roisín O’Donnell

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o „Gnieździe” Roisin O’Donnell

• Co było dla Ciary najtrudniejsze w odejściu od Ryana?

• Co myślisz o relacji Cairy z matką i siostrą?

• Z jakimi przemyśleniami zostawiła Cię historia Ciary?

Rozmawiałyśmy m.in. o tym, jak ważna jest niezależność finansowa w związku i nieodcinanie się od bliskich i przyjaciół. Zgodziłyśmy się, że „Gniazdo” to ważna społecznie lektura, bo pomaga uświadamiać, że przemoc emocjonalną nie zawsze czuć i widać na pierwszy rzut oka.

Pobierz kartę „Gniazda” Roisín O’Donnell z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Gnazdo” Roisín O’Donnell przeczytaj również:

• „Portret Lucrezii” Maggie O’Farrell – mroczną powieść historyczna o władzy, namiętności i walce młodej kobiety o przetrwanie.
• „Krąg kobiet pani Tan” Lisy See – osadzoną w XV-wiecznych Chinach historia inspirowana losem Tan Yunxian, lekarki pomagającej kobietom za czasów panowania dynastii Ming.

Wydawnictwo Albatros

Tłumaczenie: Małgorzata Stefaniuk

Artykuł Gniazdo – Roisín O’Donnell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Korespondentka” Virginii Evans?

Stany Zjednoczone, czasy współczesne.

Główna bohaterka „Korespondentki”, Sybil Van Antwerp, ma ponad 70 lat, jest emerytowaną asystentką sędziego, matką i rozwódką. Jej życie – na pozór spokojne i uporządkowane – kryje w sobie głębokie blizny po utracie ukochanego syna. Od lat Sybil radzi sobie ze światem w jeden sprawdzony sposób: każdego ranka zasiada do biurka i pisze listy. Pisze do bliskich, przyjaciół, wrogów, urzędników, a nawet do pisarzy i pisarek, których książki przeczytała. Przelewa na papier myśli i emocje, których nie potrafi wypowiedzieć na głos, tworząc swoistą mapę swojego życia.

Choć jej codzienność wydaje się stabilna, to jedynie starannie wypracowana fasada. Syb nosi w sobie tajemnicę, która zmieniła ją i naznaczyła ją na lata. Nie potrafi zbudować relacji ze swoimi dorosłymi dziećmi i brakuje jej empatii. Gdy okazuje się, że zaczyna powoli tracić wzrok dogania ją trudna przeszłość. Aby zamknąć bolesny rozdział, będzie musiała wreszcie skonfrontować się ze wspomnieniami przed którymi uciekała i odnaleźć w sobie siłę na to, by wybaczyć sobie i naprawić relacje z bliskimi osobami.

Nasza Książka Kwietnia 2026 przełamuje stereotypy oddając głos dojrzałej kobiecie. To opowieść, która wymyka się schematom: pokazuje Sybil nie jako stateczną postać, lecz osobę z krwi i kości, dynamiczną, irracjonalnie upartą i do bólu szczerą.

Czego się spodziewać po „Korespondentce”?

Poruszającej historii o samotności, tajemnicach i konfrontowaniu się z trudnymi emocjami, które na przestrzeni lat domagają się nazwania.

Ale również: ciepłej, pełnej humoru i czułej autoironii opowieści, która udowadnia, że relacje międzyludzkie są tym, co naprawdę się liczy, a tradycyjne, pisane bez pośpiechu listy mają niezwykłą wartość terapeutyczną.

Dlaczego wybrałam „Korespondentkę” do Klubu?

Bo w dobie przebodźcowania i natychmiastowych wiadomości, powolny rytm życia Sybil zmusza do zatrzymania się i wzięcia głębokiego oddechu. Oraz: bo TAK BARDZO nakręca na pisanie listów!

OFICJALNIE ROZPOCZĘŁYŚMY W KLUBIE AKCJĘ WYMIANĘ LIŚTÓW!

Sceny, które zapamiętam:

• poranny, celebrowany bez pośpiechu rytuał dobierania odpowiedniego papieru i pisania listów
• bardzo trafne listy Sybil do pisarek i pisarzy, w których naprawdę fajnie recenzuje książki
• relacje Sybil z Harrym

Klubowiczki o „Korespondentce” na gorąco:

Pzyłączam się do zachwytów. Świetna lektura! Bardzo podobała mi się główna bohaterka – Sybil. Nietuzinkowa osoba z mocnym charakterem. Wzruszyłam się w trakcie lektury nie raz. Zdecydowana topka tego roku.

Monika

Ogromnie mi się podoba to, że powieść jest w formie listów, na początku też trochę się gubiłam wśród wszystkich adresatów, ale szybko się w to wgryzłam i wielką ciekawość sprawiało mi czytanie tych listów To książka z tych, które zostaną ze mną na długo. Skończyłam już czytać, a historia wciąż we mnie pracuje.

Marzena

Pierwsze strony trochę ciężko i też miałam problem z ilością bohaterów, ale potem połknęłam w dwa dni Zgadzam się z Beatą, że klimat wspaniały. Czułam mnóstwo ciepła czytając kolejne listy i przypomniało mi się jak sama je pisałam przed erą komórek i książka jedna z top w tym roku na pewno.

Ania

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Korespondentki”

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o książce „Korespondentka”:

• W jaki sposób epistolarna forma „Korespondentki” ukształtowała Twój odbiór tej opowieści? Czy sprawiła, że Sybil wydała Ci się bardziej autentyczna, czy może wręcz przeciwnie, odniosłaś wrażenie, że starannie kreuje swój wizerunek?

• Jak zmieniał się Twój stosunek do Sybil wraz z odkrywaniem jej historii? Czy wiek Sybil wpłynął na to, jak ją postrzegałaś?

• Które wątki korespondencyjne najbardziej z Tobą rezonowały?

Pobierz kartę „Korespondentki” Virginii Evans z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Korespondentka” przeczytaj również:

• „Grzybiarkę” Viktorie Hanišovej, którą czytałyśmy w październiku 2024. To bolesna i melancholijna historia podejmująca z wyczuciem jeden z najtrudniejszych tematów. Opowieść o ogromnej samotności i potrzebie wsparcia, o rodzicach, którzy nie powinni mieć dzieci i krzywdzie, której nie da się wybaczyć.
• „Zanim dojrzeją granaty” Rene Karabasz, którą czytałyśmy w maju 2023. To napisana w formie strumienia świadomości przejmująca historia Beki, młodej kobiety dorastającej u podnóża Gór Przeklętych, gdzie wciąż obowiązują krwawe zasady XV-wiecznego Kanunu, albańskiego kodeksu prawa zwyczajowego.

Wydawnictwo Fila

Tłumaczenie: Katarzyna Bażyńska-Chojnacka

Artykuł Korespondentka – Virginia Evans pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z autorką

Klubowa recenzentka: Marta Kubiak (Instagram: z_notesu_marty)

Po utracie pracy Malina, nauczycielka z pasją, wraz z nastoletnimi córkami przeprowadza się na Mazury, gdzie otrzymuje propozycję stworzenia tętniącej życiem osady. Tytułowa wieś, Zadry, opuszczona i pełna sekretów, stanowi tło i serce całej historii.

To ujmująca, przenikliwa i poruszająca opowieść o macierzyństwie, odwadze, poszukiwaniu siebie, sile więzi rodzinnych oraz o drugich szansach. Ola Klonowska-Szałek z dużą dojrzałością pokazuje relacje zarówno rodzinne, jak i sąsiedzkie, charakterystyczne dla małych społeczności. Bardzo podobał mi się wątek historyczny, który dodał głębi do fabuły i tak pięknie wkomponował się w życie bohaterek. Urzekł mnie również sposób, w jaki autorka ukazuje codzienność życia na wsi.

“Zadry” to powieść, którą z całego serca polecam każdej osobie. Jest idealna na długie, jesienne wieczory. Jest ciepła, wciągająca, wzruszająca i zabawna, a do tego zaskakuje twistem i pełna jest postaci, o których trudno zapomnieć. Malina, Dzida, Dana, pani Maria, mama Maliny oraz Lotte, każda z nich wniosła do historii coś wyjątkowego i na długo pozostanie w mojej pamięci. 

Dodatkowo książka urzeka także pod względem wizualnym – obłędna okładka przyciąga wzrok i zachwyca mnie swoim pięknem, a duży wygodny druk sprawił, że czytało mi się ją lekko i przyjemnie, bez męczenia oczu. 

Serdecznie dziękuję za możliwość współpracy recenzenckiej między Klubem Czułej Czytelniczki a Olą Klonowską-Szałek. Zanurzenie się w tę historię było dla mnie prawdziwą przyjemnością i już za nią tęsknię.  Z niecierpliwością będę śledzić pisarską drogę autorki i czekam na kolejną powieść.”

Artykuł Zadry – Aleksandra Klonowska-Szałek pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Jedyna córka” Guadalupe Nettel?

Współczesny Meksyk.

Przyjaciółki Laura i Alina sceptycznie podchodzą do macierzyństwa. Chcą rozwijać się zawodowo, dobrze zarabiać, podróżować i być niezależne.

Laura jest w swoich przekonaniach bardziej radyklana, twierdzi, że dzieci to kula u nogi i “narzędzie” patriarchatu, Poddaje się nawet zabiegowi podwiązania jajowodów. Tymczasem Alina poznaje Aurelia i… zmienia zdanie. Pragnie zostać matką. Laura czuje się zdradzona i opuszczona.

“Rozdzieliła nas niewidzialna bariera: ona traktowała macierzyństwo jako upragniony cel kobiet, podczas gdy ja poddałam się zabiegowi, żeby macierzyństwa uniknąć.”

Mimo wszystko, gdy Alinie udaje się zajść w ciążę, Laura cieszy się razem z nią i chociaż wciąż jej nie rozumie, postanawia towarzyszyć przyjaciółce na nowej drodze. Niestety zaledwie kilka tygodni później okazuje się, że ciąża nie rozwija się prawidłowo, a dziecko cierpi na rzadką chorobę genetyczną i nie ma szans na przeżycie po porodzie. Alina, Aurelio i wspierająca ich Laura przygotowują się na najgorsze, ale okazuje się, że życie pisze czasem najbardziej zaskakujące scenariusze.

Inspiracją do napisania “Jedynej córki” była dla Guadlupe Nettle historia jej przyjaciółki.

Dlaczego wybrałam „Jedyną córkę” do Klubu?

Ponieważ dotyka najtrudniejszych aspektów macierzyństwa, kobiecości i przyjaźni, a mimo to jest napisana empatycznie, bez oceniania żadnej z postaw.

W trakcie czytania zastanawiałam się, czy ktokolwiek kiedykolwiek decydując się na ciążę, bierze pod uwagę TAKI scenariusz. “Jedyna córka” daje w tej kwestii dużo do myślenia.

Alina i Aurelia początkowo muszą się pogodzić ze śmiercią jeszcze nienarodzonego dziecka, by potem stawić czoła codzienności z córką, której wada genetyczna uniemożliwia normalny rozwój i funkcjonowanie.

“Lekarze ją zdradzili. Była zła na nich, na samą siebie i na Ines. Myślało o tej twarzyczce, którą tak bardzo pragnęła zobaczyć przed śmiercią maleństwa, a teraz chciałaby się jej pozbyć za wszelką cenę. (…) teraz prosiła ją w myślach, żeby odeszła: Odejdź, Ines. Nic tu po tobie. Wynoś się szybko. Jeśli zostaniesz, ani ty, ani ja nie będziemy miały życia.|”

Gaudalupe Nettel bardzo dobrze pokazuje przemianę Aliny z kobiety za wszelką ceną pragnącej zostać mamą, w matkę dziecka, które może w każdej chwili umrzeć. Alina czuje się przytłoczoną i zagubiona. Zamyka się w sobie, nie chce opowiadać innym co czuje i przeżywa. Jest wiarygodna i budzi empatię. Może dlatego, że jej postać została oparta na prawdziwej przyjaciółce autorki, która przeżyła to. co Alina.

Natomiast Laura, którą wydawało mi się, że będę lepiej zrozumieć, bo sama nie zdecydowałam się na macierzyństwo, nie do końca do mnie przemawia. Od początku została przedstawiona bardzo stereotypowo: jest bezdzietną kobietą, która nie lubi dzieci, a o swoich przyjaciółkach matkach mówi “idiotki”. Wolałabym, żeby autorko rozpisała ją bardziej wielowymiarowo.

Sceny, które zapamiętam:

• chwila, w której Alina dostaje od lekarki prowadzącej ciążę ampułkę dla Inez
• Inez z opiekunką na wakacjach

Klubowiczki o „Jedynej córce” na gorąco:

 „Kocham tę historię. Póki co dla mnie najlepsza w 2025r. Uwielbiam w niej wszystko: od fabuły, po narracja, ale to co chyba najbardziej mi sje podoba to pokazanie, ze zycie nie jest czarnobiałe. Że raz podjęte decyzje mogą się zmienić. I że te decyzje też zmieniają nas.

Płakałam na niej tak bardzo, tak uderzyła w moje osobiste i życiowe struny, ze no nie mogę nic innego powiedzieć jak tylko „najlepsza i wyjątkowa”.

Kari

„Mnie bardzo wciągnęła- myślałam, że temat będzie dla mnie za ciężki, ale prawdę mówiąc jest to tak napisane, że czytam z wielką ciekawością o perspektywie macierzyństwo vs bezdzietność i o różnych życiowych zakrętach, z tym związanych.”

Kasia

 „Jestem w 2/3 książki i dla mnie też jedna z najlepszych książek tego roku. Bardzo do mnie trafia, mimo ciężkich tematów dobrze się ją czyta – kocham krótkie rozdziały. Skłania do wielu przemyśleń i na pewno długo ze mną zostanie.”

Ola

Więcej recenzji na dole strony.

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu klubowym?

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o macierzyństwie i bezdzietności z wyboru, o skomplikowanych relacjach między kobietami i o tym, że rodzina może mieć różne oblicza. Zgodziłyśmy się, że „Jedyna córka” Guadalupe Nettle to książka o siostrzeństwie i akceptowaniu swoich wyborów.

Wiele Klubowiczek ujął wątek Laury i Nicolasa. 

Poruszyłyśmy również temat przemyślanego macierzyństwa, decydowanie się na dziecko z pełną świadomością tego, że nie zawsze wszystko może iść po naszej myśli. 

Pobierz kartę „Jedynej córki” z klubowego Book Journala

Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

Tłumaczenie Barbara Bardadyn

Artykuł Jedyna córka – Guadalupe Nettel pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

“Wyczuwam matki na kilometr. Resztki budyniu pod paznokciami, dłonie pachnące majerankiem, zakalec na trwałej. Jak tylko zobaczę poduszki do marynarki biegnę kłaść na nich głowę. Przywiązuje się do każdej, która rodziła, która choć raz była miękka.”

Mała Emma chce stworzyć sobie nową mamę. Ulepić z kawałków znanych jej matek i zastąpić nią tę, która w jej życiu jest niemal nieobecna: matkę-artystkę, matkę-prorokinię, matkę cierpiącą na chorobę dwubiegunową, która próbuje zostawić małą Emmę w domu dziecka.

Dorosła Emma rodzi Olgę. Zupełnie nieprzygotowana do roli matki wraca we wspomnieniach do swojego dzieciństwa próbując odnaleźć się w nowej sytuacji i odszyfrować wzorce, którym powinna sprostać, jednocześnie nie zatracając własnej tożsamości.

„Złodziejka matek” Magdaleny Genow skłania do refleksji nad wielowątkowością macierzyństwa i relacjami między kobietami, które nas kształtują. To napisana pięknym językiem i angażująca emocjonalnie historia z wyrazistą bohaterką, która potrafi w równym stopniu budzić współczucie i zrozumienie, co irytować.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o otwartym zakończeniu i zastanawiałyśmy się jak je interpretować. Dyskutowałyśmy o uczuciach jakie budzi w nas Emma i zdania Klubowiczek były bardzo podzielone. Niektóre z nas przede wszystkim jej współczuły, inne irytowała. Doceniłyśmy piękny język „Złodziejki matek” i osadzenie historii w Poznaniu. I zgodziłyśmy się, że to historia, która na długo zostaje w głowie.

Wydawnictwo: Biuro Literackie

Artykuł Złodziejka matek – Magdalena Genow pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: cudownie wieloznaczny tytuł i wielowymiarowa historia.

Lata 90-te, Kolumbia, 8-letnia Claudia i jej trudna relacja z matką. Dziewczynka nie ma w niej wsparcia, nie doświadcza miłości, czuje się jak niepotrzebny balast. Jej życie skalda się z obserwacji i analizowania zachowań niestabilnej matki, która nigdy matką zostać nie chciała.

„Otchłań” w nieoczywisty sposób porusza dużo ważnych wątków: ograniczenie roli kobiet do bycia żoną i matką, marginalizację ich potrzeb, zaburzenia relacji w rodzinie, depresję i ten, który dla mnie wybrzmiewał najbardziej, czyli macierzyństwo z obowiązku. 

Bardzo warto.

(ps. opis z tyłu okładki zupełnie nie oddaje treści i klimatu książki).

Tłumaczenie: Iwona Michałowska-Gabrych
Wydawnictwo: Mova

Artykuł Otchłanie – Pilar Quintana pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

17-letnia Victoria po śmierci matki przejmuje większość obowiązków związanych z prowadzeniem gospodarstwa na rodzinnej farmie brzoskwiń w Kolorado. Gotuje, sprząta i opiekuje się milczącym i zamkniętym w sobie ojcem, porywczym bratem i naznaczonym piętnem wojny wujkiem. Nie zna innej codzienności, nie wie, że życie kobiety może wyglądać inaczej.

Przypadkowe spotkanie z Wilsonem Moonem, wysiedlonym z ziemi plemiennej charyzmatycznym i niezależnym włóczęgą, burzy jej uporządkowany świat.

Victoria poznaje czym jest miłość, nienawiść, poświęcenie i bolesna strata. Musi stawić czoła swoim słabościom i dojrzeć do podjęcia naprawdę trudnych decyzji.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o wydarzeniach i doświadczeniach, które miały największy wpływ na Tori, i które ukształtowały ją jako silną i niezależną kobietę. Zgodziłyśmy się, że postacie drugo- i trzecioplanowe są doskonale rozwinięte i równie fascynujące co Tori. Przemówił do nas piękny język powieści „Popłynę przed siebie jak rzeka” i poruszająca historia Wilsona Moona. Klubowiczki zwróciły również uwagę, że autorka podkreśla piękno i siłę natury, ale w jej opisach nie ma niczego cukierkowego – krajobrazy Kolorado są majestatyczne, surowe i groźne. W podsumowujących słowach padło również piękne stwierdzenie, że to powieść o matkach i różnych doświadczeniach macierzyństwa.

Artykuł Popłynę przed siebie jak rzeka – Shelley Read pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Gdy do sąsiadującego domu wprowadza się ekscentryczna Vita z mężem do przewidywalnego życia Sunday i Dolly wkrada się niepokój, a porządek zaczyna się kruszyć.

„Śpiew” to napisana z perspektywy matki w spektrum autyzmu historia skomplikowanej relacji z dorastającą córką i znajomości z kobietą, która jest jej zupełnym przeciwieństwem wydawała się być idealnym wyborem do Klubu, od dawna miałam ją na liście.

Jednak mimo niewątpliwie ważnego tematu „Śpiew” czytało mi się trudno, a specyficzny sposób narracji nie pozwalał mi zatracić się w fabule. Zbrakło mi też emocji w finale, a bardzo liczyłam na jakieś oczyszczające i zaskakujące zakończenia, bo autorka doskonale budowała atmosferę subtelnego niepokoju i napięcia wróżącego naj-gor-sze.

Niemniej warto po nią sięgnąć, żeby podjąć próbę zrozumienia wrażliwości i odmiennego postrzegania świata przez osoby w spektrum autyzmu.

Artykuł Śpiew ptasich serc – Viktoria Lloyd-Barlow pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Wciągająca, idealna do czytania w ogrodzie, z twistem, którego się nie spodziewałam, chociaż, myślałam, że WIEM co się stanie. 

Główny wątek to historia pary, która pragnie dziecka, ale nie może zajść w ciążę i kobiety, która może i chce być dla nich surogatką. Powstaje pokręcony trójkąt zależności. 

Zakończenie trochę przekombinowane, chociaż motyw kobiecego wsparcia, a nie mężczyzny-bohatera przybywającego na ratunek był bardzo odświeżający

Artykuł Sroka – Elizabeth Day pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.