Współpraca z Wydawnictwem Znak Literanova

Klubowa recenzentka: Aleksandra Makulska

aleksmakulska

Przeczytałam w dwa dni! Nie zdetronizowała „Tom Lake”, ale i tak lowe, i powiem Wam, że jestem zaskoczona, że to debiut, bo zupełnie nie odstaje od późniejszych powieści Ann!

W centrum wydarzeń „Patronki” jest Rose, dwudziestolatka, dorastająca w latach 60-tych w San Diego, która jak większość stojących u progu dorosłości dwudziestolatek, nie wie, co dalej. Modli się o “znak od Boga”, z tym że, ów znak to dla Rose coś w rodzaju porady, delikatnego popchnięcia w kierunku, w którym powinna podążać w życiu, a nie prośba o powołanie. Z równą gorliwością modli się o zdanie egzaminów, buty na obcasie i pierścionek z rubinem.

Rose mieszka z matką, Helen, która pracuje w domu towarowym sprzedając kosmetyki i obietnicę piękna. O swoich klientkach mówi:

“Patrzą w lustro i widzą same mankamenty, a ja umiem je naprawić.”

Z Rose spotykają się głównie w łazience, kiedy jedna z nich szykuje się do pracy, a druga na wieczorne wyjście. To w trakcie jednego z tych spotkań matka stwierdza:

“Ładne dziewczyny mają trudniej. Ludziom wydaje się, że jest odwrotnie, że to brzydulom należy współczuć, alebo szarym myszkom. Ale one nie mają tylu dodatkowych bodźców. Wokół ładnych dziewczyn zawsze kręci się ktoś, kto będzie im mówił, co powinny robić i myśleć. Na stoisku to właśnie tym ładnym można sprzedać najwięcej. Nigdy nie wiedzą, czego naprawdę chcą.”

I zastanawiam się, czy właśnie to zdanie nie prześladuje Rose i sprawia, że tak rozpaczliwie próbuje znaleźć cel w życiu.

Helen straciła męża, ojca Rose, w wypadku samochodowym, gdy ta miała zaledwie 3 latka. Od tamtej pory nie wyszła ponownie za mąż i – chociaż nie uczestniczyła w wypadku męża – nie wsiadła więcej do samochodu. Co ciekawe, Rose jest za to doskonałą kierowczynią i uważa, że “prowadzenie auta to najważniejsza życiowa umiejętność”.

„Patronka” zaczyna się, gdy Rose w błękitnym Dodge’u jedzie przez Kalifornię, w kierunku Kentucky. Zostawia za sobą nie tylko matkę, ale i męża (yep, w poszukiwaniu “znaku” Rose decyduje się na zamążpójście), z którym żegna się tylko krótkim, oficjalnym liścikiem. Decyzje o ucieczce podejmuje dowiadując się, że jest w ciąży, o której nikomu nie mówi, bo nie chce zatrzymać dziecka. Dlatego wyrusza do Świętej Elżbiety, ośrodka dla niezamężnych (!!!) kobiet prowadzonego przez zakonnice.

Gdy dociera na miejsce widzi “morze ciężarnych dziewczyn, jedna bardziej ciężarna od drugiej” ma wrażenie, że w ogóle tu nie pasuje.

“Były tak potężne, że zdominowały całe wnętrze, tak że widziało się nie dziewczyny, lecz wyłącznie zbiorowisko wzdętych brzuchów, przesadnie napompowanych balonów z doczepionymi do nich cieniami młodych kobiet. Poczułam, że musiałam przyjechać w złe miejsce, że cokolwiek dolegało tym dziewczynom, ja na pewno nie złapałam tego samego. Byłam szczupła, płaska, wysoka, a kiedy na mnie spojrzały widać było, że właśnie tak o mnie myślą. Albo może myślały: zaczekaj, to sama zobaczysz”.

Mimo wszystko Rose szybko się aklimatyzuje, zawiera przyjaźnie i zaczyna pomagać w kuchni odkrywając w sobie talent do gotowania. Powoli zaczyna się zadamawiać, a jej brzuch rosnąć. Nikomu nic nie mówi o swojej przeszłości. Zaczyna nowe życie, którego fundamentem staje się milczenie.

Tylko jak długo da się żyć w kłamstwie?

Kto jeszcze jest ważny w Patronce?

Son, nieprzeciętnego wzrostu ogrodnik i złota rączka, w Świętej Elżbiecie zajmuje się wszystkim, z czym nie radzą sobie zakonnice. Ma dłonie wielkości bochnów chleba, utyka na jedno kolano i wszystkie dziewczęta się w nim kochają. Trafił do Habit ponad 20 lat temu i tak jak Rose, miał zostać na chwilę. Zrobi dla Rose krzesło z dedykacją. KRZESŁO. Czy wyobrażasz sobie bardziej romantyczny prezent? Ja byłam zachwycona.

Siostra Evangeline, która wydaje się być prawdziwą szamanką z długimi siwymi włosami wypadającymi spod welonu i magiczną umiejętnością słyszenia nienarodzonych dzieci. Kiedyś była siostrą przełożoną, teraz pracuje w kuchni, mimo, że coraz gorzej widzi i niezbyt dobrze gotuje. Od razu zaprzyjaźnia się z Rose.

I Cecilia, której historia zaczyna się od wstydliwego tatuażu na ramieniu Sona, zrobionego po pijaku w trakcie przepustki, na której zaszalał z kolegami z wojska.

“Patronka” to klasyczna Ann Patchett: angażująca emocjonalnie fabuła, skomplikowane postacie i wyjątkowa sceneria, która kształtuje ludzkie losy na równi z ich własnymi wyborami.

Czytajcie, jeśli lubicie dramy rodzinne i skomplikowane relacje matek z córkami (ZAWSZE!!) 

Artykuł Święta patronka kłamców – Ann Patchett pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z Wydawnictwem Świat Książki

Klubowa recenzentka: Ania Gąsiorowska (Instagram: annsbooksland)

„Znają się od lat. Kochają się od zawsze. Ale żadne z nich nigdy się do tego nie przyznało… aż do pewnego dnia.

Shiloh i Cary w liceum byli nierozłączni. Oficjalnie – tylko najlepsi przyjaciele. W praktyce – chyba nikt w to naprawdę nie wierzył, nawet oni sami. Potem ich drogi się rozeszły: ona poszła na studia aktorskie, on wstąpił do marynarki wojennej. Obiecali sobie przyjaźń na całe życie, ale życie – jak to zwykle bywa – napisało własny scenariusz.

Po czternastu latach milczenia Shiloh, dziś rozwódka z dwójką małych dzieci, wybiera się na ślub wspólnego przyjaciela z liceum. Ten wieczór staje się początkiem ich „starej–nowej” historii. Ich relacja rozwija się jak ten powolny taniec, którego nigdy nie zatańczyli na balu absolwentów – a który w końcu wydarza się po latach. Przyciągają się i odpychają jednocześnie – ze strachu, z niepewności, z powodu ran, jakie noszą. Postanawiają odnowić przyjaźń. Oboje mówią sobie, że nie oczekują niczego więcej. Ale oboje mają nadzieję.

„Wolny taniec” to opowieść o wieloletniej przyjaźni, o tym, jak zmieniają nas lata i doświadczenia, a jednocześnie jak bardzo pozostajemy sobą – tymi samymi ludźmi sprzed laty. To historia o nowych początkach i drugich szansach, o skomplikowanych relacjach patchworkowych rodzin, a przede wszystkim o odwadze, by znów pozwolić sobie na miłość i szczęście.

Nie od razu przypadła mi ta książka do gustu. Choć lubię krótkie rozdziały i narrację z przeskokami w czasie, początkowo nie polubiłam stylu autorki ani samej Shiloh. Dopiero druga połowa – skupiona na teraźniejszości – zaczęła mnie wciągać i intrygować. Przyzwyczaiłam się do języka, który, jak się okazało, dobrze pasuje do tej historii. Z każdym rozdziałem coraz lepiej rozumiałam bohaterów i im kibicowałam. 

Choć nie wzbudziła we mnie głębszych emocji, „Wolny taniec” to udana, ciepła opowieść dla fanów powoli rozwijających się uczuć i relacji dojrzewających wraz z bohaterami. Myślę, że wielu z Was ta historia przypadnie do gustu. Bo czasem najtrudniejsze pytanie brzmi nie czy się spotkają, lecz czy odważą się zatańczyć razem do końca?

Klubowa recenzentka: Katarzyna Olborska-Leśniak (Instagram: kat.czyta)

Shiloh i Cary powinni być razem – wszyscy o tym wiedzieli. Jednak sami zainteresowani twierdzili, że są jedynie przyjaciółmi. I jak to w życiu bywa, ta przyjaźń przeradza się jednak w coś więcej.

Obiecali, że po liceum nic się nie zmieni, a jednak ich drogi rozeszły się na długie czternaście lat. On ponad wszystko ceni służbę ojczyźnie i uważa, że to jego życiowe zadanie. Ona nie jest pewna co jest jej powołaniem, ale chociaż nie chce iść tą samą drogą, co wszyscy, to jednak po nieudanym związku ląduje jako rozwódka, z dwójką małych dzieci.

Spotkali się ponownie na ślubie swego przyjaciela Mikeya, ale czy po tak długim czasie relacja może się odbudować?

Fragment:

„Dlaczego Cary był taki zły? Bo z nim nie zatańczyła? Bo próbował zrobić dla niej coś miłego, chociaż ona wcale tego nie chciała?

Nazwał ją upartą i nieszczęśliwą- i cóż, miał rację. Tak właśnie czuła się Shiloh(…)”.

Tytułowy „wolny taniec” przypomina mi ich relację. Powolne zbliżanie się i oddalanie- jak to w tańcu. Kiedy jedno myśli, że jest to wystarczająco blisko- to drugie się oddala.

Kiedy jedno się uzewnętrznia, to drugie się wycofuje. Jak to w życiu.

Czy wchodzi się ponownie do tej samej rzeki? Czy ta rzeka jest już po takim czasie inna? Czy warto dać uczuciu kolejną szansę? Shiloh musi spróbować, bo kto nie próbuje, ten nie odmieni losu i nie odnajdzie szczęścia.

A możliwe, ze ono jest tuż za rogiem, wystarczy nie podpierać już więcej ścian i odważyć się na ten pierwszy taniec.

Klubowa recenzentka: Aleksandra Kontanciuk (Instagram: goszcze_w_slowach)

W „Wolnym tańcu” akcja dzieje się dwutorowo i na przemian. Shiloh oraz Cary i Mikey są najlepszymi przyjaciółmi w szkole średniej, którzy zaraz ją zakończą i muszą podjąć decyzje co dalej, a potem jak są już po trzydziestce i spotykają się po wielu latach na ślubie Mikeya.

Dwóch pierwszych bohaterów przyciągało do siebie zawsze i tak jak często w przyjaźni damsko męskiej bywa ktoś w końcu zaczyna coś więcej czuć. Tylko czy ta dwójka da sobie szansę? Czy ta miłość odrodzi się po latach i będzie miała sens kiedy wszyscy noszą inny bagaż życiowy?

Rainbow Rowell stworzyła powieść, która jest gotowym scenariuszem na serial. Czytając, czułam jakbym oglądała świetną młodzieżówkę z lat 90 i to naprawdę było świetne. Czasy licealne, spędzanie wolnego czasu, korytarz szkolny i cała ta otoczka została przedstawiona przez autorkę wyśmienicie, naprawdę czułam się tam przeniesiona. Tak również zostali świetnie wykreowani bohaterowie – bardzo autentycznie. Jednak to właśnie do bohaterów mam największe ale.

Kojarzycie tego mema „Now kiss!” ? To byłam ja przez całą długość książki. Shiloh jest jedną z najmocniej irytujących mnie bohaterek jakie dotychczas poznałam, w dodatku w wersji szkolnej jak i dorosłej. Czułam, że nie zaszła w niej przez lata żadna zmiana, szukała sobie problemów i utrudniała relacje. Bardzo męczące były to dialogi w scenach miłosnych, cały czas utrudniała normalną komunikację.

Małe miasteczko, wątki polityczne, organizacja życia rodziny patchworkowej są naprawdę fajnie opisane i ciekawe. Mamy obu głównych postaci także powinny dostać swoje osobne historie bo je bardzo polubiłam.

Wątek z psami, totalnie na nie. Jako miłośniczka psów zwróciłam na niego uwagę i bardzo mi się nie spodobał, duży minus.

Dla fanek romansów, klimatu lat 90 i 00 w Stanach, pierwszych miłości i wchodzenia w dorosłość. Polecam wszystkim, którzy lubią friends to lovers.

Lekkie, jednak bezrefleksyjne. Na spokojny wieczór pod kocykiem.

Artykuł Wolny taniec – Rainbow Rowell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Współpraca z autorką

Klubowa recenzentka: Marta Kubiak (Instagram: z_notesu_marty)

Po utracie pracy Malina, nauczycielka z pasją, wraz z nastoletnimi córkami przeprowadza się na Mazury, gdzie otrzymuje propozycję stworzenia tętniącej życiem osady. Tytułowa wieś, Zadry, opuszczona i pełna sekretów, stanowi tło i serce całej historii.

To ujmująca, przenikliwa i poruszająca opowieść o macierzyństwie, odwadze, poszukiwaniu siebie, sile więzi rodzinnych oraz o drugich szansach. Ola Klonowska-Szałek z dużą dojrzałością pokazuje relacje zarówno rodzinne, jak i sąsiedzkie, charakterystyczne dla małych społeczności. Bardzo podobał mi się wątek historyczny, który dodał głębi do fabuły i tak pięknie wkomponował się w życie bohaterek. Urzekł mnie również sposób, w jaki autorka ukazuje codzienność życia na wsi.

“Zadry” to powieść, którą z całego serca polecam każdej osobie. Jest idealna na długie, jesienne wieczory. Jest ciepła, wciągająca, wzruszająca i zabawna, a do tego zaskakuje twistem i pełna jest postaci, o których trudno zapomnieć. Malina, Dzida, Dana, pani Maria, mama Maliny oraz Lotte, każda z nich wniosła do historii coś wyjątkowego i na długo pozostanie w mojej pamięci. 

Dodatkowo książka urzeka także pod względem wizualnym – obłędna okładka przyciąga wzrok i zachwyca mnie swoim pięknem, a duży wygodny druk sprawił, że czytało mi się ją lekko i przyjemnie, bez męczenia oczu. 

Serdecznie dziękuję za możliwość współpracy recenzenckiej między Klubem Czułej Czytelniczki a Olą Klonowską-Szałek. Zanurzenie się w tę historię było dla mnie prawdziwą przyjemnością i już za nią tęsknię.  Z niecierpliwością będę śledzić pisarską drogę autorki i czekam na kolejną powieść.”

Artykuł Zadry – Aleksandra Klonowska-Szałek pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Wydawnictwo Poznańskie

Tłumaczenie Magdalena Moltzan-Małkowska

Artykuł Słodki obłęd – Jodi Picoult Jennifer Finney Boylan pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: kocham rolę, jaką w tej powieści odgrywa dziennik!

Druga powieść autorki „Wszystkich kwiatów Alice Hart” porusza temat żałoby i skomplikowanych relacji miedzy siostrami. 

Klimatyczna, przeplatana odniesieniami do legend (fantastyczny pomysł, cały czas coś googlowałam!), współczesna historia rozgrywająca się między Tasmanią, Kopenhagą, a Wyspami Owczymi.

Tytułowa Esther wyrusza w podróż, by rozwikłać tajemnicę zaginięcia swojej starszej siostry Aury. 

Zapowiadała się magicznie, wciągnęłam się od pierwszych stron, szczególnie podobała mi się część australijska i kopenhaska. Niestety gdzieś w 3/4 historia straciła rozpęd. Miałam wrażenie, że nie wszystkie wątki do końca się skleiły, a ten romantyczny chyba najbardziej mnie rozczarował. 

Tłumaczenie: Ewa Penksyk-Kluczkowska
Wydawnictwo: Marginesy

Artykuł Siedem skór Esther Wilding – Holly Ringland pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: not my cup of tea. Nie czuję spłaszczania mocnych tematów scenami w stylu komedii romantycznych.

Trzy siostry wracają do domu rodzinnego, żeby odkopać kapsułę czasu z pamiątkami sprzed lat.

Z jednej strony jest grubo, bo mamy nastoletnią ciążę, zaginięcie dziecka, śmierć matki i ojca alkoholika, a z drugiej policjanta z mocno zarysowaną szczęką zakochującego się w dawno niewidzianej koleżance z liceum, sąsiadkę z petem zwisającym z kącika ust i strzelbą ganiającą bohaterki uroczo uciekające przed nią w chodakach i nie do końca ogarniętego życiowo chłopaka jednej z sióstr, który uprawia seks w przyczepie wyciąganej za hak z posesji.

Rozumiem dlaczego ta historia robi furorę na Goodreads, ale ja jednak wolę vibe „Ciał subtelnych”  – albo grubo, albo wcale.

Wydawnictwo Literackie

Tłumaczenie Agnieszka Sobolewska

Artykuł Gdy powrócą kanarki – Laura Barrow pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: tylko jeden z trzech wątków mnie poruszł, ale zdaję sobie sprawę, że miałam wygórowane oczekiwania.

30-latka rozprawia się z rodzinnymi traumami jednocześnie próbując znaleźć miłości i wypełnieć życiową pustkę.

Historia opowiadana z perspektywy trzech kobiet: babki, matki i córki. Najciekawszy był dla mnie wątek babki Krysi, szczególnie biorąc pod uwagę rozwinięcie i zakończenie. Marta i Basia zostawiły mnie bez większych emocji. Mam wrażenie, że Marta, czyli matka, została przez autorkę ledwo muśnięta, a Basię, czyli córkę potrzebowałabym poznać bardziej, żeby zrozumieć.

Wiem również, że co do powieści poruszających dziedziczenie traum i kobiecy punkt widzenia mam dość spore oczekiwania, bo czytam ich naprawdę DUŻO.

Dlatego jest szansa, że „Matczyzna” wciągnie Czytelniczki, które dopiero sięgają po tę tematykę.

Wydawnictwo Prószyński Media

Artykuł Matczyzna – Małgorzata Żebrowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Trzy siostry Blue nie mogłyby bardziej się od siebie różnić.

Najstarsza, Avery, od zawsze matkowała reszcie. Silna i niezależna była heroinistka, sama pokonała nałóg, została prawniczką i ułożyła sobie życie z żoną w Londynie. Bonnie, kiedyś odnosząca sukcesy bokserka, wycofała się z ringu po druzgocącej porażce i zaczęła pracę jako ochroniarka w klubie nocnym w Los Angeles. Najmłodsza, Lucky, sławna i pogrążoną w nałogach modelka aktualnie mieszka i imprezuje w Paryżu. Do niedawna była z nimi jeszcze Nicky, czwarta siostra, zmagająca się z endometriozą niepoprawna romantyczka marząca o miłości i założeniu rodziny. Była ogniwem łączącym wszystkie siostry. Jej niespodziewana śmierć wstrząsnęła całą rodziną.

Gdy rok po pogrzebie Nicky rodzice decydują sprzedać mieszkanie, w którym wychowały się siostry Blue, Avery, Lucky i Bonnie wracają do Nowego Jorku, żeby skonfrontować się z przeszłością, żałobą i własnymi problemami. Każda z nich jest na życiowym zakręcie i chociaż nie chce się do tego przyznać, potrzebuje resetu i wsparcia sióstr, żeby odnaleźć drogę do siebie.

Powieść „Siostry Blue” Coco Mellors zgłębia temat skomplikowanych relacji między siostrami, uzależnienia, które płynie w rodzinnym krwiobiegu, nagłej śmierci bliskiej osoby i endometriozy, choroby do niedawna bardzo często lekceważonej.

To historia, którą zostanie z Tobą na długo po przeczytaniu ostatniego zdania.

“Siostra to nie to samo co przyjaciółka. Dlaczego mielibyśmy redukować tę pierwotną i złożoną więź do czegoś równie zastępowalnego i banalnego jak przyjaźń?

Tak, w kółko używa się tego określenia, żeby podkreślić największy stopień zażyłości z jakąś osobą: “Mama to moja najlepsza przyjaciółka”, “Mój mąż jest moim najlepszym przyjacielem”. Nie. Prawdziwe siostrzeństwo, takie, w którym zostałyście wypchnięte przez ten sam kanał rodny, to nie to samo co przyjaźń. W siostrzeństwie nie wybiera się drugiej osoby, nie ma żadnego okresu przejściowego, podczas którego się poznajecie. Od samego początku jesteście ze sobą związane.

Weźmy taką pępowiną – mocną, wijącą się, niezbyt uroczą, a jednak niezbędną – i porównajmy ją z bransoletką przyjaźni i radości uplecioną z sznurka. To właśnie jest różnica między siostrą a przyjaciółką.”

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o tym, jaki wpływ na siostry Blue miał nieprzewidywalny ojciec i nieobecna emocjonalnie matka. Dzieliłyśmy się przemyśleniami o każdej z sióstr, o macierzyństwie i o życiu z endometriozą. Zakończenie „Sióstr Blue” Coco Mellors wywołało w nas sprzeczne uczucia, ale po przeczytaniu słów od autorki zgodziłyśmy się, że można ją zrouzumiec :))) #ktowietenwie! 

To był wieczór pełen emocji!

Wydawnictwo Świat Książki

tłumaczenie Anna Tomczyk

Artykuł Siostry Blue – Coco Mellors pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: ciepła, trochę magiczna historia o książkach i o ludziach zakochanych w książkach.

Opalina ucieka przed małżeństwem i przemocowym bratem. Chce zaznać życia jako wolna, niezależna kobieta.

Martha ucieka z toksycznego związku i ciasnego miasteczka. Chce zacząć od nowa w miejscu, w którym nikt jej nie zna.

Henry ucieka przed zobowiązaniami zatracając się w kolejnym historycznym projekcie.

Losy tej trójki splata tajemnicza księgarnia, która raz jest, a raz jej nie ma i książki Emily Brontë.

Dla równowagi emocjonalnej po cięższych klubowych tematach.

Wydawnictwo StoryLight

Tłumaczenie Patrycja Zarawska

Artykuł Zaginiona księgarnia – Evie Woods pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: klimatem podobna do „Popłynę przed siebie rzeka”, chociaż dużo mniej porywająca. Bardziej wartki strumyk niż wodospad.

Jak daleko można się posunąć pragnąc dziecka?

Latem 1962 r. rodzina pochodząca z plemienia Mikmaków z Nowej Szkocji wyrusza do Maine, żeby zarobić na zbieraniu borówek. Jadą wszyscy: rodzice i piątka dzieciaków. Ale wracają do domu bez Ruthie, 4-latki, która pewnego dnia po prostu znika bez śladu.

Mam wrażenie, że najważniejsze wątki „Zbieraczy”, czyli motyw dyskryminacji rdzennej ludności Nowej Szkocji i dorastania w oderwaniu od swoich korzeni i kultury nie wybrzmiewają wystarczająco wyraźnie.

Żeby zrozumieć i docenić „Borówki” trzeba wgryźć się w historię Kanady, bo bez tej wiedzy to po prostu dobra historia (chociaż przewidywalna), ale nie taka, dla której zarywa się noce. Do ostatniej strony czekałam na zaskakujący twist, COŚ co sprawi, że złapię się za perły.

Klubowa „Rzeka” jest zdecydowanie bardziej poruszająca, dlatego „Zbieracze” ląduję „tylko” na półce.

Wydwnictwo: Wydawnictwo Filia

Tłumaczenie: Grażyna Woźniak

Artykuł Zbieracze borówek – Amanda Peters pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.