Współpraca z Wydawnictwem Świat Książki

Klubowa recenzentka: Ania Gąsiorowska (Instagram: annsbooksland)

„Znają się od lat. Kochają się od zawsze. Ale żadne z nich nigdy się do tego nie przyznało… aż do pewnego dnia.

Shiloh i Cary w liceum byli nierozłączni. Oficjalnie – tylko najlepsi przyjaciele. W praktyce – chyba nikt w to naprawdę nie wierzył, nawet oni sami. Potem ich drogi się rozeszły: ona poszła na studia aktorskie, on wstąpił do marynarki wojennej. Obiecali sobie przyjaźń na całe życie, ale życie – jak to zwykle bywa – napisało własny scenariusz.

Po czternastu latach milczenia Shiloh, dziś rozwódka z dwójką małych dzieci, wybiera się na ślub wspólnego przyjaciela z liceum. Ten wieczór staje się początkiem ich „starej–nowej” historii. Ich relacja rozwija się jak ten powolny taniec, którego nigdy nie zatańczyli na balu absolwentów – a który w końcu wydarza się po latach. Przyciągają się i odpychają jednocześnie – ze strachu, z niepewności, z powodu ran, jakie noszą. Postanawiają odnowić przyjaźń. Oboje mówią sobie, że nie oczekują niczego więcej. Ale oboje mają nadzieję.

„Wolny taniec” to opowieść o wieloletniej przyjaźni, o tym, jak zmieniają nas lata i doświadczenia, a jednocześnie jak bardzo pozostajemy sobą – tymi samymi ludźmi sprzed laty. To historia o nowych początkach i drugich szansach, o skomplikowanych relacjach patchworkowych rodzin, a przede wszystkim o odwadze, by znów pozwolić sobie na miłość i szczęście.

Nie od razu przypadła mi ta książka do gustu. Choć lubię krótkie rozdziały i narrację z przeskokami w czasie, początkowo nie polubiłam stylu autorki ani samej Shiloh. Dopiero druga połowa – skupiona na teraźniejszości – zaczęła mnie wciągać i intrygować. Przyzwyczaiłam się do języka, który, jak się okazało, dobrze pasuje do tej historii. Z każdym rozdziałem coraz lepiej rozumiałam bohaterów i im kibicowałam. 

Choć nie wzbudziła we mnie głębszych emocji, „Wolny taniec” to udana, ciepła opowieść dla fanów powoli rozwijających się uczuć i relacji dojrzewających wraz z bohaterami. Myślę, że wielu z Was ta historia przypadnie do gustu. Bo czasem najtrudniejsze pytanie brzmi nie czy się spotkają, lecz czy odważą się zatańczyć razem do końca?

Klubowa recenzentka: Katarzyna Olborska-Leśniak (Instagram: kat.czyta)

Shiloh i Cary powinni być razem – wszyscy o tym wiedzieli. Jednak sami zainteresowani twierdzili, że są jedynie przyjaciółmi. I jak to w życiu bywa, ta przyjaźń przeradza się jednak w coś więcej.

Obiecali, że po liceum nic się nie zmieni, a jednak ich drogi rozeszły się na długie czternaście lat. On ponad wszystko ceni służbę ojczyźnie i uważa, że to jego życiowe zadanie. Ona nie jest pewna co jest jej powołaniem, ale chociaż nie chce iść tą samą drogą, co wszyscy, to jednak po nieudanym związku ląduje jako rozwódka, z dwójką małych dzieci.

Spotkali się ponownie na ślubie swego przyjaciela Mikeya, ale czy po tak długim czasie relacja może się odbudować?

Fragment:

„Dlaczego Cary był taki zły? Bo z nim nie zatańczyła? Bo próbował zrobić dla niej coś miłego, chociaż ona wcale tego nie chciała?

Nazwał ją upartą i nieszczęśliwą- i cóż, miał rację. Tak właśnie czuła się Shiloh(…)”.

Tytułowy „wolny taniec” przypomina mi ich relację. Powolne zbliżanie się i oddalanie- jak to w tańcu. Kiedy jedno myśli, że jest to wystarczająco blisko- to drugie się oddala.

Kiedy jedno się uzewnętrznia, to drugie się wycofuje. Jak to w życiu.

Czy wchodzi się ponownie do tej samej rzeki? Czy ta rzeka jest już po takim czasie inna? Czy warto dać uczuciu kolejną szansę? Shiloh musi spróbować, bo kto nie próbuje, ten nie odmieni losu i nie odnajdzie szczęścia.

A możliwe, ze ono jest tuż za rogiem, wystarczy nie podpierać już więcej ścian i odważyć się na ten pierwszy taniec.

Klubowa recenzentka: Aleksandra Kontanciuk (Instagram: goszcze_w_slowach)

W „Wolnym tańcu” akcja dzieje się dwutorowo i na przemian. Shiloh oraz Cary i Mikey są najlepszymi przyjaciółmi w szkole średniej, którzy zaraz ją zakończą i muszą podjąć decyzje co dalej, a potem jak są już po trzydziestce i spotykają się po wielu latach na ślubie Mikeya.

Dwóch pierwszych bohaterów przyciągało do siebie zawsze i tak jak często w przyjaźni damsko męskiej bywa ktoś w końcu zaczyna coś więcej czuć. Tylko czy ta dwójka da sobie szansę? Czy ta miłość odrodzi się po latach i będzie miała sens kiedy wszyscy noszą inny bagaż życiowy?

Rainbow Rowell stworzyła powieść, która jest gotowym scenariuszem na serial. Czytając, czułam jakbym oglądała świetną młodzieżówkę z lat 90 i to naprawdę było świetne. Czasy licealne, spędzanie wolnego czasu, korytarz szkolny i cała ta otoczka została przedstawiona przez autorkę wyśmienicie, naprawdę czułam się tam przeniesiona. Tak również zostali świetnie wykreowani bohaterowie – bardzo autentycznie. Jednak to właśnie do bohaterów mam największe ale.

Kojarzycie tego mema „Now kiss!” ? To byłam ja przez całą długość książki. Shiloh jest jedną z najmocniej irytujących mnie bohaterek jakie dotychczas poznałam, w dodatku w wersji szkolnej jak i dorosłej. Czułam, że nie zaszła w niej przez lata żadna zmiana, szukała sobie problemów i utrudniała relacje. Bardzo męczące były to dialogi w scenach miłosnych, cały czas utrudniała normalną komunikację.

Małe miasteczko, wątki polityczne, organizacja życia rodziny patchworkowej są naprawdę fajnie opisane i ciekawe. Mamy obu głównych postaci także powinny dostać swoje osobne historie bo je bardzo polubiłam.

Wątek z psami, totalnie na nie. Jako miłośniczka psów zwróciłam na niego uwagę i bardzo mi się nie spodobał, duży minus.

Dla fanek romansów, klimatu lat 90 i 00 w Stanach, pierwszych miłości i wchodzenia w dorosłość. Polecam wszystkim, którzy lubią friends to lovers.

Lekkie, jednak bezrefleksyjne. Na spokojny wieczór pod kocykiem.

Artykuł Wolny taniec – Rainbow Rowell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: mrocznie, magicznie (ale nie słodko!) i  jesiennie, z Type O Negative w tle.

Jedna z moich koleżanek w liceum słuchała Type O Negative, ale i tak nie wiedziałam, że „October rust” to taki kultowy album!

Dużo muzyki przewija się przez „Rdzę”, mocnej, głownie z lat 90-tych. Początkowe rozdziały mają klimat sentymentalnej podróży do czasów glanów, palenia fajek w oknie, koncertów w piwnicach i czarnego jak noc makeupu.

A potem zegar coraz bardziej się cofa, coraz mroczniejsze sekrety wychodzą na jaw, a las otaczający dolnośląski Szwarzeb staje się coraz bardziej tajemniczy.

Osią historii jest zaginięcie Alicji Wicher, nastolatki, która występowała w lokalnym zespole Madame Winterblack. Żeby zrozumieć co się z nią stało musimy poznać skomplikowane relacje kolejnych pokoleń mieszkańców Szwarzeba i przenieść się aż do czasów sprzed drugiej wojny światowej.

Dobrze wchodzi jesienią!

Wydawnictwo Znak Literanova

Artykuł Październikowa rdza – Agnieszka Kuchmister pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

“Wyczuwam matki na kilometr. Resztki budyniu pod paznokciami, dłonie pachnące majerankiem, zakalec na trwałej. Jak tylko zobaczę poduszki do marynarki biegnę kłaść na nich głowę. Przywiązuje się do każdej, która rodziła, która choć raz była miękka.”

Mała Emma chce stworzyć sobie nową mamę. Ulepić z kawałków znanych jej matek i zastąpić nią tę, która w jej życiu jest niemal nieobecna: matkę-artystkę, matkę-prorokinię, matkę cierpiącą na chorobę dwubiegunową, która próbuje zostawić małą Emmę w domu dziecka.

Dorosła Emma rodzi Olgę. Zupełnie nieprzygotowana do roli matki wraca we wspomnieniach do swojego dzieciństwa próbując odnaleźć się w nowej sytuacji i odszyfrować wzorce, którym powinna sprostać, jednocześnie nie zatracając własnej tożsamości.

„Złodziejka matek” Magdaleny Genow skłania do refleksji nad wielowątkowością macierzyństwa i relacjami między kobietami, które nas kształtują. To napisana pięknym językiem i angażująca emocjonalnie historia z wyrazistą bohaterką, która potrafi w równym stopniu budzić współczucie i zrozumienie, co irytować.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o otwartym zakończeniu i zastanawiałyśmy się jak je interpretować. Dyskutowałyśmy o uczuciach jakie budzi w nas Emma i zdania Klubowiczek były bardzo podzielone. Niektóre z nas przede wszystkim jej współczuły, inne irytowała. Doceniłyśmy piękny język „Złodziejki matek” i osadzenie historii w Poznaniu. I zgodziłyśmy się, że to historia, która na długo zostaje w głowie.

Wydawnictwo: Biuro Literackie

Artykuł Złodziejka matek – Magdalena Genow pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: cudownie wieloznaczny tytuł i wielowymiarowa historia.

Lata 90-te, Kolumbia, 8-letnia Claudia i jej trudna relacja z matką. Dziewczynka nie ma w niej wsparcia, nie doświadcza miłości, czuje się jak niepotrzebny balast. Jej życie skalda się z obserwacji i analizowania zachowań niestabilnej matki, która nigdy matką zostać nie chciała.

„Otchłań” w nieoczywisty sposób porusza dużo ważnych wątków: ograniczenie roli kobiet do bycia żoną i matką, marginalizację ich potrzeb, zaburzenia relacji w rodzinie, depresję i ten, który dla mnie wybrzmiewał najbardziej, czyli macierzyństwo z obowiązku. 

Bardzo warto.

(ps. opis z tyłu okładki zupełnie nie oddaje treści i klimatu książki).

Tłumaczenie: Iwona Michałowska-Gabrych
Wydawnictwo: Mova

Artykuł Otchłanie – Pilar Quintana pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: wciągająca, ale oczekiwałam dużo więcej. 

Normandia, lata 90-te. Ginie 15-letnia Sara, a o udział w jej zaginięciu oskarżony zostaje młody mężczyzna. Gdy 20 lat później ma wyjść na wolność sprawa ożywa i pojawiają się wątpliwości co do jego winy.

Spodziewałam się powieści z pogłębionym tłem psychologicznym o dojrzewaniu i stracie, a przeczytałam… wciągający thriller.

Fajne są „Rozczarowane”, szybko się czytają i na pewno mogą zostać rewelacyjnie sfilmowane, bo dużo jest w nich sentymentu do lat 90-tych i klimatycznych nadmorskich krajobrazów. Ale postacie nie porywają, brakowało mi emocji w relacjach i nie przekonało mnie zakończenie. Mam wrażenie, że każdą z bohaterek została ledwie muśnięta, a dla kontekstu książki warto by było wiedzieć o nich więcej. 

Dlatego tylko półka, nie Klub, a szkoda, bo tak na nią czekałam!

Artykuł Rozczarowane – Marie Vareille pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: intymna powieść o szukaniu swojej tożsamości, podobna stylem do klubowych „Pestek”.

Ostatnio przeczytałam dwie książki o dorastaniu w latach 90-tych i wzbudziły we mnie skrajne uczucia, chociaż żadna nie jest bliska moim doświadczeniom.

Przez debiut Kingi przepłynęłam, byłam poruszona i smutna. W krótkich rozdziałach poznałam bohaterkę dorastającą na wsi w bardzo religijnej rodzinie, która czuje się nieswojo w swoim ciele. Pierwszy rozdział i ten o rajstopach i apelu zapamiętam na długo.

Natomiast „Rybie oko” Dominiki Słowik mnie rozczarowało. Czytałam, bo wciąż czekałam, że coś mnie ruszy. Ale zupełnie nie poczułam tej historii i niczego z niej nie wyniosłam. Miałam wrażenie, że jest bardzo instagramowa, nastawiona na obrazy i powierzchowne emocje, bez wchodzenia głębiej w relacje matka-córka. Czegoś mi zabrakło.

Artykuł Trochę z zimna, trochę z radości – Kinga Sabak pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.