Z moich notatek:  autorka doskonałego memuaru „Cieszę się, że moja mama umarła” napisała powieść

„Half his age” to historia Waldo, 17-latki z Anchorage na Alasce, która zakochuje się w swoim nauczycielu.

Waldo jest super spostrzegawcza, ma dystans do siebie i otaczającego ją świata i dużą samoświadomości. Wychowana przez matkę, która jak powietrza potrzebuje uwagi mężczyzn, dość szybko stała się samodzielna i samowystarczalna – ma pracę, własne pieniądze i dużo swobody. Ale nie ma nikogo, z kim łączyłaby ją prawdziwa emocjonalna więź. To niezależna dziewczyna, ale wciąż 17-stolatka i o tym warto pamiętać czytając „Half his age”. Waldo nie jest „typową” ofiarą groomingu, jej postać jest niewygodna i daje do myślenia. Dlatego już widzę recenzje w tonie „sama się o to prosiła” wysypujące się spod klawiatur osób stojących na straży patriarchatu. 

Mimo, że rozwój historii jest dość przewidywalny, a sceny seksu naprawdę mocne warto sięgnąć po „Half his age” dla doskonale stworzonej postaci Waldo, jej spostrzegawczości i ciętego języka.

To nie jest historia, która opowiada na nowo relację „podstarzały gość i nastolatka”, ale zmienia filtr przez który ją poznajemy oddając głos dziewczynie, która mimo, że rozumie na co się pisze, wcale nie staje się przez to w mniejszym stopniu ofiarą.

Artykuł Half his age – Jennette McCurdy pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Jennette McCurdy, gwiazda amerykańskiego kanału tv z serialami dla dzieci i młodzieży, napisała memuar o relacji z toksyczną matką, która pchnęłą ją do aktorstwa (ważne: wcale nie musisz znać Jennette, żeby wciągnąć się w jej opowieść).

Historia jest przejmująca, niełatwa i mocno działa na emocje.

Matka uzależnia Jennette od siebie kontrolując i planując każdy aspekt jej życia. Kąpie i poddaje inspekcjom nastoletnie ciało córki, wyznacza dzienny limit kalorii, izoluje od rówieśników, manipuluje. Pragnie utrzymać ją w statusie wiecznego dziecka, nienaturalnie szczupłej dziewczynki-aktorki, której głównym atutem jest płacz na zawołanie.

A to wszystko staje się jeszcze bardziej poparane, gdy dowiadujemy się, że nad matką Jennette (a tym samym całą rodziną) od lat wisi widmo powrotu ciężkiej choroby.

Jennette przejmuje kontrolę nad swoim życiem dopiero w chwili, gdy matka umiera. Przestaje być marionetką, uczy się zauważać i odrzucać schematy, w których wyrosła. Opowiada swoją historię bez filtra i cenzury.

Książkę czyta się lekko, mimo ciężkiego kalibru relacjonowanych wydarzeń. To opowieść, której się słucha. Bezpośrednia, konkretna, napisana językiem, którego na co dzień używam. Lubię takie “surowe” pisanie.

Artykuł Cieszę się że moja mama umarła – Jennette McCurdy pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.