Z moich notatek:  autorka doskonałego memuaru „Cieszę się, że moja mama umarła” napisała powieść

„Half his age” to historia Waldo, 17-latki z Anchorage na Alasce, która zakochuje się w swoim nauczycielu.

Waldo jest super spostrzegawcza, ma dystans do siebie i otaczającego ją świata i dużą samoświadomości. Wychowana przez matkę, która jak powietrza potrzebuje uwagi mężczyzn, dość szybko stała się samodzielna i samowystarczalna – ma pracę, własne pieniądze i dużo swobody. Ale nie ma nikogo, z kim łączyłaby ją prawdziwa emocjonalna więź. To niezależna dziewczyna, ale wciąż 17-stolatka i o tym warto pamiętać czytając „Half his age”. Waldo nie jest „typową” ofiarą groomingu, jej postać jest niewygodna i daje do myślenia. Dlatego już widzę recenzje w tonie „sama się o to prosiła” wysypujące się spod klawiatur osób stojących na straży patriarchatu. 

Mimo, że rozwój historii jest dość przewidywalny, a sceny seksu naprawdę mocne warto sięgnąć po „Half his age” dla doskonale stworzonej postaci Waldo, jej spostrzegawczości i ciętego języka.

To nie jest historia, która opowiada na nowo relację „podstarzały gość i nastolatka”, ale zmienia filtr przez który ją poznajemy oddając głos dziewczynie, która mimo, że rozumie na co się pisze, wcale nie staje się przez to w mniejszym stopniu ofiarą.

Artykuł Half his age – Jennette McCurdy pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Z moich notatek: na przemian bolesna i zabawna, wzruszająca i porażająco smutna opowieść o niedopasowaniu i poszukiwaniu siebie.

Lata ‘80-te, Madryt i dziewczynka, która dorasta ciele chłopca. Wrażliwa Alex od najmłodszych lat wie kim NIE jest i rozpaczliwie próbuje sobie z tym poradzić szukając wsparcia i wskazówek pośród otaczających ją dorosłych.

“Niedobry zwyczaj” to krótka, ale mocno zapadająca w pamięć historia dojrzewania i dorastania trans płciowej dziewczynki osadzona w robotniczej dzielnicy San Blas, w czasach zmian ustrojowych po śmierci dyktatora Franco.

Fascynujące postacie drugoplanowe (szczególnie Margarita!) i piękny język. Alana S Portero pisze pięknie, o tym co brzydkie, smutne i boli. I to tak, że nie można się od tej historii oderwać.

Wydawnictwo Filtry

Tłumaczenie Agata Ostrowska

Artykuł Niedobry zwyczaj – Alana S. Portero pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Bo nie czuję, żeby to była historia o podążaniu za marzeniami, walce o siebie i stawaniu się kobietą

To opowieść o zagubionej, wkurwionej nastolatce, wychowywanej w popranej rodzinie przez matkę, która próbuje przetrwać grając naprawdę słabymi kartami rozdanymi przez życie.

Historia przepełniona żalem, wstydem i upokorzeniem.

Gaia czuje się osaczona w domu i niedopasowana w szkole. Nie potrafi (nie chce?) otworzyć się na drugiego człowieka, nie umie się przyjaźnić, a potężną frustrację i emocje gromadzące się w dole brzucha niczym kamień zamienia w agresję.

Byłam zafascynowana konstrukcją tej bohaterki.

Gdyby nie to, że niedługo po lekturze trafiłam na JESZCZE lepszą współczesną włoską powieść brałabym „Jezioro” do Klubu.

Artykuł Woda w jeziorze nigdy nie jest słodka – Giulia Caminito pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

I taki jest właśnie “Ślad po mamie” Marty Dzido. To opowieść o aborcji zawężona do tej jednej jedynej osoby, której najbardziej dotyka. Bez polityki i rozważań o moralności wyborów. Wznowiona po ponad dwudziestu latach nie traci niczego na swojej aktualności.

Anna ma 18 lat i zachodzi z Grześkiem w ciążę. Chociaż tak naprawdę Grześka mogłoby w tej historii nie być, bo pojawia się tylko po to żeby sfinansować aborcję pieniędzmi “starego”. Anka ciążę usuwa. I próbuje żyć dalej.

W “Śladzie po mamie” jest dużo fragmentów, które mnie zatrzymały. Na przykład te o mamie Anki, która sama zaszła w ciążę mając 18 lat. Mamie, która rok temu wyprowadziła się wraz z nowym partnerem do willi na Saskiej Kępie. Bo uznała, że jej 18-letnia córka “powinna zacząć żyć sama, mieć więcej swobody, żeby nie popełnić błędów, które ona popełniła.”

I te o Milenie, przyjaciółce Anki, “niedojrzałej gówniarze, której przydarzyło się nagle zbyt wiele przykrych sytuacji”. Przerażonej nastolatce uciekającej w narkotyki, żeby przestać czuć i pamiętać.

I myślę sobie, że “Ślad po mamie” jest też o samotności. O tym, że w najtrudniejszych chwilach w życiu, gdy trzeba podjąć niełatwe i ważne decyzje często zostajemy z naszymi wyborami (i ich konsekwencjami) zupełnie same.

Bardzo dobrze mi się czytało. Oraz: totalne lowe za idealny klimat lat dwutysięcznych w Warszawie. Przeniosłam się w czasie.

Artykuł Ślad po mamie – Marta Dzido pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Szkoła prowadzona przez zakonnice, małe miasto i dwie nastolatki, między którymi zaczyna rodzić się przyjaźń. Jedna jest charyzmatyczna i przebojowa, druga niepewna siebie i zagubiona. Jedna wychowała się z niepełnosprawną siostrą pod opieką samotnej matki, druga jest jedynaczką dorastającą między przeprowadzkami związanymi z pracą ojca.

Chociaż różni je niemal wszystko z dnia na dzień stają się nierozłączne.

Początkowo na nową przyjaźń składają się oczekiwanie na lato, marzenia o dalekich podróżach i plastikowe paznokcie, ale z czasem niewinna relacja zamienia się w pozbawione granic współistnienie. A potem nadchodzi bolesne zderzenie z dorosłością i ciąg wydarzeń, które zmieniają wszystko.

Na spotkaniu klubowym: zgodziłyśmy się, że „Strużki” Marii Halber to nostalgiczna powieść, w której wiele z nas mogło odnaleźć fragment swoich doświadczeń. Podobał nam się język i klimat „Strużek”, chociaż bardziej części pierwszej niż drugiej. Nie polubiłyśmy żadnej z bohaterek, ale zgodziłyśmy się, że obydwie zostały bardzo dobrze skonstruowane. Najdłużej rozmawiałyśmy o intrygującym i wieloznacznym zakończeniu powieści.

Wydawnictwo Cyranka

Artykuł Strużki – Maria Halber pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Laurence jest drugą córką. Kolejną dziewczynką, która miała być chłopcem. Przychodzi na świat w latach 60-tych XX w. w Rouen, rodzinie, w której brak „klejnotów” oznacza bycie „kulą u nogi ojca”.Od najmłodszych lat boleśnie odczuwa różnice między płciami: „Gdy Gilbert pierdzi, rodzice śmieją się, a kiedy my to robimy, mówią, że to prostackie i że należy się powstrzymać. Dziewczynki sprawiają, że rzeczy stają się wulgarne”. Towarzyszymy Laurence w dorastaniu, dojrzewaniu i często bolesnych wydarzeniach, które ją kształtują i wpływają na to jaką kobietą, a w końcu matką się staje. Bo trzydzieści lat po własnych narodzinach Laurence również rodzi córkę. 

Na spotkaniu klubowym zgodziłyśmy się, że „Dziewczynka” Camille Laurens mimo małej objętości to bardzo poruszająca powieść, której nie da łatwo zapomnieć. W wielu fragmentach widziałyśmy odbicie własnych doświadczeń i obserwacji. Zastanawiałyśmy się nad relacją Laurence i Alice, rozmawiałyśmy o ramach, którymi wciąż od dzieciństwa ograniczane są dziewczynki, i o tym jak ważny jest język w kształtowaniu świadomości i postrzegania świata. Zgodziłyśmy się, że mimo, a może właśnie dlatego, że Camille Laurense skondensowała w „Dziewczynce” tak wiele trudnych doświadczeń i przypadków mizoginii i dyskryminacji kobiet warto ją przeczytać i polecać, żeby ZROZUMIEĆ.  Otworzyć oczy, zauważyć i reagować. Zmieniać naszą rzeczywistość dla kolejnych pokoleń kobiet.

Wydawnictwo Grupa Wydawnicza Relacja

Artykuł Dziewczynka – Camille Laurens pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Powieść Anny Ciarkowskiej to poruszająca, a chwilami nawet bolesna lektura. Pokazuje jak głęboko mogą ranić słowa. I że czas wcale nie zabliźnia ran.

„Wszyscy składamy się z tego samego, a jednak ciągle próbujemy to skrzętnie ukryć przed innymi. Udajemy, że jesteśmy z mydła, gładkiej gliny, piasku albo kamienia. Pokryci warstwą werniksu, który zabija wszelki zapach, który nie rozciąga się i nie poci, nie kaszle, nie krwawi. Konserwuje nas cieniutką, błyszczącą warstwą pozoru, która dopiero na starość zaczyna pękać w zmarszczki. Wszystko jest dobrze, dopóki nic nie naruszy pierwszej warstwy obronnej: twardej powłoki podkładu i tuszu, balsamu, dezodorantu, lakieru do paznokci, perfumowanych wód. Potem jest druga warstwa koronkowej bielizny, ażurowych staników i korygujących rajstop. I trzecia: sukienki i spódnice, bluzki i rozpięte guziki.
Dopiero gdzieś w głębi, w małej kieszonce na piersi, a właściwie pomiędzy piersiami, pod żebrami, pod tkaniną mięśni, trzymam ostatni kawałek ciała. I wiem, że on żyje.”

Moje „Pestki” prawie całe składają się z pozaginanych na rogach kartek i zakreślonych zdań, do których wracam. Wiele rozdziałów jest odbiciem moich myśli, w wielu historiach mogłam się przejrzeć.

Na spotkaniu Klubu zgodziłyśmy się, że emocje zawarte w „Pestkach”  są bliskie nam wszystkim.

Wydawnictwo Otwarte

Artykuł Pestki – Anna Ciarkowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.