Z plusów, druga część książki, która rozgrywa się w tytułowym pałacu w Podwilczu była dla mnie dużo bardziej interesująca. Główna fabuła, owiana mgłą tajemnicy, bardzo wciągająca. Mimo wszystko książka zostawiła mnie z mieszanymi uczuciami.

Naszą główną jest Kornelia, dziewczyna mieszkająca ze swoją matką i suczką sznaucera olbrzymiego – Sonią. Wiążą koniec z końcem, a Władysława nie dostrzegając dorastania córki i jej burzy hormonów robi wszystko by je zabezpieczać finansowo.
Psy odgrywają tutaj jedną z kluczowych ról, bo dzięki nim Kornelia poznaje swoją mentorkę, panią Narcyzę, z czasem zapoznaje się z nią mocniej, obie są pasjonatkami sztuki, a ich relacja staje się niebezpieczna.

W powieści Martyny Bundy poznajemy także dorosłą Kornelię, która przejęła pałeczkę i stała się bliską nauczycielką, mistrzynią dla swojej uczennicy, co niestety ma bardzo poważne konsekwencje. Czekając na rozprawę w sądzie wyjeżdża do pałacu, do tytułowego Podwilcza pod pretekstem opieki nad dwoma psami.

Czy jedzie tylko by doczekać sprawy w sądzie? Czy może jedzie by zrozumieć i odszukać w swojej i Narcyzy przeszłości czegoś co pokierowało ich sprawy na ten tor, na którym się obie znalazły?

Mieszałam się bardzo. Przepiękna, symetryczna okładka kojarzona z obrazem nie zapowiadała, że w treści będzie tak wiele przekraczania granic. Wrzucania nastolatki w sceny seksualności, na które nie była gotowa doprowadzając ją do braku akceptacji samej siebie. Kontrowersyjna książka, sceny gdzie chciałam złapać Kornelię, zakryć jej oczy i uchronić przed zdarzeniami, mającymi wpływ na przyszłość, dalej są ze mną. Tak samo hodowla psów, gdzie od dawien dawna adoptuje psy schroniskowe szczypała mnie w policzki.

Jednak uważam, że jest to powieść bardzo ciekawa, pouczająca i otwierająca oczy. Nie mamy wpływu na różne zbiegi okoliczności w naszym życiu, ale możemy wpłynąć na to jak młodsze pokolenie je odbiera.

Chciałabym by odbierało je jak najdelikatniej.

Ale właśnie dzięki temu wachlarzowi uczuć, które wywołuje lektura „Podwilcze” idealnie wpisało się w potrzeby Klubu Czułej Czytelniczki, bo dyskusja była gorrrrrrąca.

Na spotkaniu Uczestniczki mówiły mi.in. o tym, że Podwilcze to książka o naginaniu granic. Padło nawet takie słowo jak „transgresja”, czyli „przekraczanie granic biologii, osobowości, granic społecznych oraz norm społecznych, zwłaszcza moralnych.” U niektórych Podwilcze wzbudziło niesmak, a opisy seksualności i ciała był zbyt dosadne i naturalistyczne.

Ale padły również słowa, że to książka o potrzebie powrotu do natury, zresetowania się i rozpoczęcia życia od nowa. O akceptacji własnej seksualności i o wstydzie. O braku czułości i wsparcia ze strony rodziny i odkrywaniu świata przez dziecko, które nie ma żadnych wskazówek od bliskich. I o wrażliwości na piękno w każdej odsłonie.

O czym dla mnie jest Podwilcze?

O relacjach.

Trudnych, skomplikowanych, niezrozumiałych i nierozumianych.

Przede wszystkim między Kornelią i Narcyzą, która rodzi się z potrzeby bycia zauważoną i zrozumianą, a balansuje na bardzo cienkiej, moralnej linii i zostawia głęboki ślad na psychice Kornelii. Ale również między matką Kornelii, a sznaucerką olbrzymką Sonią i później przyjaciółką i partnerką Gizelą, które sprawiają, że skorupa emocjonalna matki pęka. I o braku relacji między małą Kornelią, a ojcem, który odchodzi, gdy Kornelia ma zaledwie kilka lat, a którego brak tak bardzo wpłynął na jej postrzeganie mężczyzn i ich cielesności.

Dużo emocji. Dużo przemyśleń. Dużo kontrowersji.