Są takie sytuacje i tematy, które wzbudzają empatię i współczucie. Wypalenie zawodowe (szeroko pojęte) – do takich nie należy. Praca postrzegana jest jako obowiązek a narzekanie na nią jako niedopuszczalne. Zwłaszcza gdy wiąże się ona z wyższymi zarobkami i nie należy do męczących fizycznie. Niestety nawet dobrze płatna praca może wykańczać. Każdy z nas jest inny. Ma inną wrażliwość, psychikę i inne doświadczenia, które go ukształtowały.

“Ogród rozpaczy ziemskich” to historia o wypaleniu zawodowym i tkwieniu w błędnym kole. O byciu między młotem a kowadłem każdego dnia. Bardzo polubiłam Marisę, mimo początkowego sceptycyzmu. Jej sarkastyczny język i poczucie humoru odebrałam jako śmiech przez łzy. Ciche wołanie o pomoc. Dziewczyna z małej wioski pragnąca spełniać swoje marzenia i robić karierę, utknęła w mieszczańskiej dżungli pełnej korpo szczurów. Maski, iluzje, udawanie i robienie wszystkiego na pokaz. Większość korporacji tylko udaje, że jest ukierunkowana na dobro pracowników. E-Maile dobrostanie psychicznym i dbaniu o “work life balance” to najczęściej odgórny nakaz utrzymania pozorów. Jako osoba, która pracowała w kilku globalnych korpo niestety mogę się pod tym podpisać.

Marisa próbowała “jakoś” żyć, dzień za dniem. Znalazła własne mechanizmy i metody na przetrwanie. Nie były ani zdrowe ani korzystne ale działału tu i teraz. Uzależniła się od nich. Druga połowa książki wydała mi się naprawdę smutna a moja wyrozumiałość i współczucie dla Marisy rosły. Byłam kiedyś w podobnym miejscu. Uczucie bezsilności, beznadziei, presji, braku perspektyw i wstydu. Bo przecież powinnam się cieszyć, że w ogóle mam pracę. Bo inni mają gorzej. Bo jestem słaba. Zakończenie na plus. Mimo powagi sytuacji – Marisa w końcu zaznała spokoju i odetchnęła z ulgą. Ogromny ciężar spadł z jej barków. Poczuła się….wolna. Dostała od losu szansę na poznanie samej siebie. Książkę czytało się szybko. Najpierw się uśmiałam, żeby potem się wzruszyć.

Praca to nie “tylko” część naszego życia. Może mieć ogromny wpływ na każdą sferę naszego życia. Stawiajcie siebie zawsze na pierwszym miejscu. Żadne pieniądze nie są warte utraty zdrowia🙏🏻

To nie jest książka, w której dużo się dzieje. To raczej spokojna, chwilami bolesna obserwacja tego, jak wygląda życie, gdy przestaje nas cieszyć. O codzienności, która potrafi przytłoczyć, i o tym, jak trudno znaleźć w sobie odwagę, żeby coś zmienić.

Czytając ją, mocno czułam Marise bo sięgnęłam po tę książkę akurat wtedy, gdy sama wracałam do pracy po miesięcznej przerwie i walczyłam ze sobą, czy naprawdę chcę znów w to wejść, czy to już, czy wystarczająco odpoczęłam i czy to już czy jednak poczekać jeszcze miesiąc. I chyba dlatego te emocje były dla mnie aż tak prawdziwe.

Nie do końca kupiła mnie końcówka — coś tam mi zgrzytnęło, może zbyt nagle, może za lekko, może zbyt dziwnie, jakby autorka nie chciała już drążyć. Ale mimo tego zostawiła mnie z dużym wiadrem refleksji i utwierdzeniem, że trzeba walczyć o siebie.

„Nikt nie jest w stanie zmienić świata, trzeba się jedynie starać o to, żeby świat za bardzo nas nie zmienił.”

55/2025

Sięgnęłam po tę książkę, ponieważ jest to książka miesiąca wrzesień w Klubie Czułej Czytelniczki. I jak zwykle się nie zawiodłam 🙂
Bardzo mi się podobała.

Książka opowiada o Marisie, kobiecie która ma 32 lata, mieszka sama w Madrycie, ma teoretycznie świetną pracę i dobre życie. Od 8 lat pracuje w agencji reklamowej.

Powieść jest napisana bardzo lekko dzięki czemu bardzo szybko się ją czyta, pozycja która smuci i bawi jednocześnie. Pisana w pierwszej osobie sprawia, że łatwo jest się wczuć w rolę głównej bohaterki.

Autorka czasem szczerze i bezlitośnie filetuje i obnarza główną bohaterkę z jej leków, radości i bolączek. Pokazujac jak można dać się oszukać pozorom idealnego życia, szczególnie teraz kiedy mamy świat mediów społecznościowych, który nas mami.
Jak łatwo zapaść na depresję czy wypalenie zawodowe jednoczenie nie wysyłając niepokojących sygnałów do bliskich i zachowując “dobry humor”?

Ten dobry humor zdecydowanie podobał mi się w tej książce najbardziej. Chociaż pierwsze strony nie do końca wskazywały, że będzie się z czego śmiać 🙂
polecam, sprawdźcie sami ❤️

„Ogród rozpaczy ziemskich” (9/10) przeczytałam w dwa dni. Choć z pozoru niewiele się dzieje, to fabuła wciągnęła mnie od pierwszych zdań. Utożsamiałam się z 32-letnią główną bohaterką, myślę, że w poza fikcyjnym życiu mogłybyśmy się zaprzyjaźnić.

To historia o braku sensu w życiu, o depresji, zaburzeniach lękowych i braku sił, by coś zmienić. Na spotkaniu Klubu Czułej Czytelniczki rozmawiałyśmy o tym, dlaczego Marisa nie „weźmie się w garść” i woli, żeby stała jej się jakaś krzywda, która wyzwoli ją z korporacyjnego marazmu.
I właśnie o to w tej książce chodzi: o pokazanie, że nie zawsze się da, że czasem jesteśmy po prostu bezradni.
To książka, która ma być ostrzeżeniem, żeby nie dopuścić do takiej sytuacji, do jakiej dopuściła Marisa.
Jak dla mnie – jestem bardzo na tak. Potrzebujemy takich historii, takich postaci, żeby zastanowić się nad tym, co dzieje się w naszym życiu.

Czytając tę książkę miałam też refleksję, że mam niezwykłe szczęście, że kocham swoją pracę, że wybrałam taką życiową drogę, która sprawia mi przyjemność i satysfakcję.

Książkę polecam wszystkim i apeluję o spojrzenie na główną bohaterkę życzliwym okiem 😊

Nie czytałam jeszcze żadnej książki poruszającej temat wypalenia zawodowego. Podobała mi się współczesność, realia tej historii. Muszę przyznać, że początek mnie przytłoczył, ale zakończenie zmieniło obraz tej sytuacji.

Opisana w książce kultura pracy w korporacji wzbudza silne emocje. Mam wiele przemyśleń na temat naszej bohaterki. Czy można tak oddać siebie, by dopasować się do ogółu i mieć spokój? Jaką wartość wnosiła praca w życie Marisy- warto przeczytać tę książkę, by nie dać się popularnym błędom zawodowego życia.

***Zapytaj jutro kolezankę w pracy nie o to co słychać, ale jak się czuje.

Serrano z niezwykłą trafnością oddaje uczucia bliskie wielu z nas – poczucie pustki, wewnętrzny niepokój i lęk, że życie, nawet jeśli z zewnątrz wygląda idealnie, nie daje prawdziwego spełnienia. Autorka łączy dramat z ironią, autoironią i czarnym humorem, dzięki czemu książka nie przytłacza ciężarem tematów takich jak depresja czy alienacja. Zamiast tego ukazuje napięcie pomiędzy społecznymi oczekiwaniami – sukcesem zawodowym, statusem, wizerunkiem – a realnym doświadczeniem emocjonalnym. Wątki związane z mediami społecznościowymi, kulturą miejską i pracą twórczą składają się na sugestywny obraz pokolenia milenialsów, dla którego materialne osiągnięcia nie zawsze przekładają się na poczucie szczęścia.

Choć obserwacje Serrano są często celne, zdarza się, że autorka pozostaje raczej na powierzchni emocji – opisuje ich atmosferę i objawy, nie zawsze jednak sięgając do głębszych przyczyn czy oferując psychologiczną perspektywę. Powieść nie prowadzi też do wyraźnego rozwiązania – brak w niej happy endu czy katharsis. To raczej mozaika myśli i momentów, fragmentaryczny zapis wewnętrznego doświadczenia.

„Ogród rozpaczy ziemskich” to lektura wartościowa dla czytelników poszukujących literatury, która nie boi się zadawać trudnych pytań i zamiast prostych odpowiedzi oferuje refleksję. To książka, która pozostaje w pamięci – nie dzięki spektakularnej fabule, lecz poprzez emocje, które rezonują, i obrazy, w których łatwo odnaleźć własne doświadczenia.