Kya została porzucona w swoim dziecięcym życiu przez wszystkich. Z żyjącej, dużej rodziny na mokradłach odchodzili kolejno po matce jej rodzeństwo, a na końcu nadużywający alkoholu ojciec. Dziewczyna pozostała sama w miejscu gdzie to przyroda stawiała warunki oraz reguły.

Ludzie z miasta mają ją za dziwaczkę, unikają jej i opowiadają przeróżne historię. Dopiero gdy już jest nastoletnią kobietą, a w niedalekim miejscu jej zamieszkania odnajdują ciało miejscowego, bardzo popularnego chłopaka stawiają Kye pod murem oskarżeń, a my poznajemy jej szerszą historię.

Gdyby zostawić i rozwinąć historię dziewczynki w dzieciństwie i z samymi opisami przyrody to byłoby to moje 10/10. Mokradła, żyjące tam stworzenia i to jak autorka o tym opowiada to jest coś wspaniałego, a książkę można ciągle zaznaczać pięknymi cytatami.

Bardzo dobrze oddany jest klimat lat 50 i 60, nie jest zły również wątek kryminalny chociaż jego zakończenie w jakiś sposób nie godzi się z moją sprawiedliwością, to już wątek romansowy to klasyczna bajka.

Jest to historia o odrzuceniu, życiu w samotności i odosobnieniu gdzie los daje nam wyrywkowo różne szanse. Napisana przepięknym językiem, często poruszająca przy przemierzaniu bagien i ich odkrywaniu. Bohaterowie nie odgrywają dla mnie dużej roli, jednak przyroda wiedzie tutaj cudowny prym.

Powieść jest fenomenem, ja jego nie rozumiem, ale dla potrzebujących nadziei, siły do walki o siebie z motywami baśni będzie idealna.
Czyta się ją bardzo szybko, wielu chwyciła mocno za serce i została na zawsze. Warto dać jej szansę.

Potem wjechały wątki miłosne i zaczęło się robić nieco schematycznie, w stylu nastoletniego romansu. Ostatnia część z procesem sądowym na pierwszym planie trzyma w napięciu, ale ja nie jestem fanką procedurali. Trochę też za dużo tam było powtórzeń.

Ogólnie książka na początku rozbudza apetyt, a finalnie okazuje się średniakiem. Mimo wszystko przyznaję, że jest to historia bardzo filmowa. Wspaniale wypadły też opisy przyrody – czuć, że autorka jest wykształcona w tym kierunku.

Kya, Dziewczyna z Bagien, od najmłodszych lat musiała sama sobie radzić. Wszyscy najbliżsi opuszczali jej życie, zostawiając ją ostatecznie na pastwę natury i litości mokradeł. Kya świetnie dogadywała się z przyrodą, nieco gorzej z ludźmi. Czy z jej winy? Nie powiedziałabym. Zmagała się z wiecznym niezrozumieniem, ocenianiem i stereotypami.
Aż któregoś dnia spotkała kogoś, kto nie potrzebował wiele, by być blisko niej.
I kogoś, kto tej bliskości chciał aż za bardzo.

„Gdzie śpiewają raki”, to historia o samotności, walce z przeciwnościami, docenianiu życia, która kończy się w najlepszy możliwy i absolutnie mój ulubiony sposób.
To książka, która zapadła mi w serce i wiem, że nigdy go nie opuści.