“Wyczuwam matki na kilometr. Resztki budyniu pod paznokciami, dłonie pachnące majerankiem, zakalec na trwałej. Jak tylko zobaczę poduszki do marynarki biegnę kłaść na nich głowę. Przywiązuje się do każdej, która rodziła, która choć raz była miękka.”

Mała Emma chce stworzyć sobie nową mamę. Ulepić z kawałków znanych jej matek i zastąpić nią tę, która w jej życiu jest niemal nieobecna: matkę-artystkę, matkę-prorokinię, matkę cierpiącą na chorobę dwubiegunową, która próbuje zostawić małą Emmę w domu dziecka.

Dorosła Emma rodzi Olgę. Zupełnie nieprzygotowana do roli matki wraca we wspomnieniach do swojego dzieciństwa próbując odnaleźć się w nowej sytuacji i odszyfrować wzorce, którym powinna sprostać, jednocześnie nie zatracając własnej tożsamości.

„Złodziejka matek” Magdaleny Genow skłania do refleksji nad wielowątkowością macierzyństwa i relacjami między kobietami, które nas kształtują. To napisana pięknym językiem i angażująca emocjonalnie historia z wyrazistą bohaterką, która potrafi w równym stopniu budzić współczucie i zrozumienie, co irytować.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o otwartym zakończeniu i zastanawiałyśmy się jak je interpretować. Dyskutowałyśmy o uczuciach jakie budzi w nas Emma i zdania Klubowiczek były bardzo podzielone. Niektóre z nas przede wszystkim jej współczuły, inne irytowała. Doceniłyśmy piękny język „Złodziejki matek” i osadzenie historii w Poznaniu. I zgodziłyśmy się, że to historia, która na długo zostaje w głowie.

Wydawnictwo: Biuro Literackie

Artykuł Złodziejka matek – Magdalena Genow pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

17-letnia Victoria po śmierci matki przejmuje większość obowiązków związanych z prowadzeniem gospodarstwa na rodzinnej farmie brzoskwiń w Kolorado. Gotuje, sprząta i opiekuje się milczącym i zamkniętym w sobie ojcem, porywczym bratem i naznaczonym piętnem wojny wujkiem. Nie zna innej codzienności, nie wie, że życie kobiety może wyglądać inaczej.

Przypadkowe spotkanie z Wilsonem Moonem, wysiedlonym z ziemi plemiennej charyzmatycznym i niezależnym włóczęgą, burzy jej uporządkowany świat.

Victoria poznaje czym jest miłość, nienawiść, poświęcenie i bolesna strata. Musi stawić czoła swoim słabościom i dojrzeć do podjęcia naprawdę trudnych decyzji.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o wydarzeniach i doświadczeniach, które miały największy wpływ na Tori, i które ukształtowały ją jako silną i niezależną kobietę. Zgodziłyśmy się, że postacie drugo- i trzecioplanowe są doskonale rozwinięte i równie fascynujące co Tori. Przemówił do nas piękny język powieści „Popłynę przed siebie jak rzeka” i poruszająca historia Wilsona Moona. Klubowiczki zwróciły również uwagę, że autorka podkreśla piękno i siłę natury, ale w jej opisach nie ma niczego cukierkowego – krajobrazy Kolorado są majestatyczne, surowe i groźne. W podsumowujących słowach padło również piękne stwierdzenie, że to powieść o matkach i różnych doświadczeniach macierzyństwa.

Artykuł Popłynę przed siebie jak rzeka – Shelley Read pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Rok 1975, Irlandia Północna.

Cushla ma 24 lata, pracuje w parafialnej szkole i dorabia w rodzinnym barze, do którego wpadają na piwo katolicy, protestanci i żołnierze brytyjscy.

To właśnie tutaj poznaje Michaela, żonatego protestanta koło 50-tki, adwokata, który specjalizuje się w obronie młodych mężczyzn walczących w IRA.

Ich znajomość nie ma szans na przyszłość, ale czy można w ogóle mówić o przyszłości, gdy w śmietnikach wybuchają bomby, samochody są wysadzane w powietrze, a ulice patrolują podejrzliwi, uzbrojeni po zęby żołnierze?

Fabuła dodatkowo zagęszcza się, gdy ojciec jednego z uczniów Cushli zostaje pobity, a ona decyduje się zaangażować w pomoc jego rodzinie.

Na spotkaniu rozmawiałyśmy o Cushli i o tym jak potrzeba bycia zauważoną i kochaną pchnęła ją w ramiona nieodpowiedniego mężczyzny. Rozmawiałyśmy o kontekście historycznym „Naszych win”, i o tym, gdzie szukać informacji, jeśli chciałybyśmy dowiedzieć się czegoś więcej o konflikcie północnoirlandzkim. Poruszyłyśmy też temat sytuacji kobiet w latach ’70-tych, tego, że jak były spychane na margines rodziny i społeczeństwa i postrzegane jako potrzebujące męskiego przewodnictwa.

Wydawnictwo Poznańskie

tłumaczenie Kaja Gucio

Artykuł Nasze winy – Louise Kennedy pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Powieść Anny Ciarkowskiej to poruszająca, a chwilami nawet bolesna lektura. Pokazuje jak głęboko mogą ranić słowa. I że czas wcale nie zabliźnia ran.

„Wszyscy składamy się z tego samego, a jednak ciągle próbujemy to skrzętnie ukryć przed innymi. Udajemy, że jesteśmy z mydła, gładkiej gliny, piasku albo kamienia. Pokryci warstwą werniksu, który zabija wszelki zapach, który nie rozciąga się i nie poci, nie kaszle, nie krwawi. Konserwuje nas cieniutką, błyszczącą warstwą pozoru, która dopiero na starość zaczyna pękać w zmarszczki. Wszystko jest dobrze, dopóki nic nie naruszy pierwszej warstwy obronnej: twardej powłoki podkładu i tuszu, balsamu, dezodorantu, lakieru do paznokci, perfumowanych wód. Potem jest druga warstwa koronkowej bielizny, ażurowych staników i korygujących rajstop. I trzecia: sukienki i spódnice, bluzki i rozpięte guziki.
Dopiero gdzieś w głębi, w małej kieszonce na piersi, a właściwie pomiędzy piersiami, pod żebrami, pod tkaniną mięśni, trzymam ostatni kawałek ciała. I wiem, że on żyje.”

Moje „Pestki” prawie całe składają się z pozaginanych na rogach kartek i zakreślonych zdań, do których wracam. Wiele rozdziałów jest odbiciem moich myśli, w wielu historiach mogłam się przejrzeć.

Na spotkaniu Klubu zgodziłyśmy się, że emocje zawarte w „Pestkach”  są bliskie nam wszystkim.

Wydawnictwo Otwarte

Artykuł Pestki – Anna Ciarkowska pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Doświadczona śmiercią mamy i rozpadem małżeństwa Cheryl wyrusza na wędrówkę szlakiem Pacific Crest Trail, żeby odzyskać równowagę i ponownie odnaleźć siebie.

Nie ma w „Dzikiej drodze” spektakularnych wlotów i upadków, więc nie sięgaj po nią jeśli szukasz emocjonalnego rollercoastera. Cheryl po prostu wyrusza na szlak i pisze o tym kogo spotyka, co czuje i myśli, i jak zmienia się w drodze. A to, że „Droga” dzieje się w latach 90-tych (o czym czasem zapomina się czytając), w czasach, gdy mapy wciąż były papierowe i nie mogłaś nikomu wysłać pinezki ze swoją lokalizacją, dodaje jej jeszcze więcej surowego uroku.

Na spotkaniu klubowym historia Cheryl wywołała dyskusję o ponadczasowości wędrowania, potrzebie wyciszenie się i oderwania od przebodźcowanej codzienności.

Szalenie inspirująca książka, doskonała na prezent dla bliskiej kobiety.

Wydawnictwo Znak

tłumaczenie Joanna Dziubińska

Artykuł Dzika droga – Cheryl Strayed pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.