O czym jest „Korespondentka” Virginii Evans?

Stany Zjednoczone, czasy współczesne.

Główna bohaterka „Korespondentki”, Sybil Van Antwerp, ma ponad 70 lat, jest emerytowaną asystentką sędziego, matką i rozwódką. Jej życie – na pozór spokojne i uporządkowane – kryje w sobie głębokie blizny po utracie ukochanego syna. Od lat Sybil radzi sobie ze światem w jeden sprawdzony sposób: każdego ranka zasiada do biurka i pisze listy. Pisze do bliskich, przyjaciół, wrogów, urzędników, a nawet do pisarzy i pisarek, których książki przeczytała. Przelewa na papier myśli i emocje, których nie potrafi wypowiedzieć na głos, tworząc swoistą mapę swojego życia.

Choć jej codzienność wydaje się stabilna, to jedynie starannie wypracowana fasada. Syb nosi w sobie tajemnicę, która zmieniła ją i naznaczyła ją na lata. Nie potrafi zbudować relacji ze swoimi dorosłymi dziećmi i brakuje jej empatii. Gdy okazuje się, że zaczyna powoli tracić wzrok dogania ją trudna przeszłość. Aby zamknąć bolesny rozdział, będzie musiała wreszcie skonfrontować się ze wspomnieniami przed którymi uciekała i odnaleźć w sobie siłę na to, by wybaczyć sobie i naprawić relacje z bliskimi osobami.

Nasza Książka Kwietnia 2026 przełamuje stereotypy oddając głos dojrzałej kobiecie. To opowieść, która wymyka się schematom: pokazuje Sybil nie jako stateczną postać, lecz osobę z krwi i kości, dynamiczną, irracjonalnie upartą i do bólu szczerą.

Czego się spodziewać po „Korespondentce”?

Poruszającej historii o samotności, tajemnicach i konfrontowaniu się z trudnymi emocjami, które na przestrzeni lat domagają się nazwania.

Ale również: ciepłej, pełnej humoru i czułej autoironii opowieści, która udowadnia, że relacje międzyludzkie są tym, co naprawdę się liczy, a tradycyjne, pisane bez pośpiechu listy mają niezwykłą wartość terapeutyczną.

Dlaczego wybrałam „Korespondentkę” do Klubu?

Bo w dobie przebodźcowania i natychmiastowych wiadomości, powolny rytm życia Sybil zmusza do zatrzymania się i wzięcia głębokiego oddechu. Oraz: bo TAK BARDZO nakręca na pisanie listów!

OFICJALNIE ROZPOCZĘŁYŚMY W KLUBIE AKCJĘ WYMIANĘ LIŚTÓW!

Sceny, które zapamiętam:

• poranny, celebrowany bez pośpiechu rytuał dobierania odpowiedniego papieru i pisania listów
• bardzo trafne listy Sybil do pisarek i pisarzy, w których naprawdę fajnie recenzuje książki
• relacje Sybil z Harrym

Klubowiczki o „Korespondentce” na gorąco:

Pzyłączam się do zachwytów. Świetna lektura! Bardzo podobała mi się główna bohaterka – Sybil. Nietuzinkowa osoba z mocnym charakterem. Wzruszyłam się w trakcie lektury nie raz. Zdecydowana topka tego roku.

Monika

Ogromnie mi się podoba to, że powieść jest w formie listów, na początku też trochę się gubiłam wśród wszystkich adresatów, ale szybko się w to wgryzłam i wielką ciekawość sprawiało mi czytanie tych listów To książka z tych, które zostaną ze mną na długo. Skończyłam już czytać, a historia wciąż we mnie pracuje.

Marzena

Pierwsze strony trochę ciężko i też miałam problem z ilością bohaterów, ale potem połknęłam w dwa dni Zgadzam się z Beatą, że klimat wspaniały. Czułam mnóstwo ciepła czytając kolejne listy i przypomniało mi się jak sama je pisałam przed erą komórek i książka jedna z top w tym roku na pewno.

Ania

Więcej recenzji na dole strony.

Spotkanie klubu książki i pytania do „Korespondentki”

Pytania, które nam towarzyszyły podczas spotkania klubowego i rozmowy o książce „Korespondentka”:

• W jaki sposób epistolarna forma „Korespondentki” ukształtowała Twój odbiór tej opowieści? Czy sprawiła, że Sybil wydała Ci się bardziej autentyczna, czy może wręcz przeciwnie, odniosłaś wrażenie, że starannie kreuje swój wizerunek?

• Jak zmieniał się Twój stosunek do Sybil wraz z odkrywaniem jej historii? Czy wiek Sybil wpłynął na to, jak ją postrzegałaś?

• Które wątki korespondencyjne najbardziej z Tobą rezonowały?

Pobierz kartę „Korespondentki” Virginii Evans z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobała Ci się „Korespondentka” przeczytaj również:

• „Grzybiarkę” Viktorie Hanišovej, którą czytałyśmy w październiku 2024. To bolesna i melancholijna historia podejmująca z wyczuciem jeden z najtrudniejszych tematów. Opowieść o ogromnej samotności i potrzebie wsparcia, o rodzicach, którzy nie powinni mieć dzieci i krzywdzie, której nie da się wybaczyć.
• „Zanim dojrzeją granaty” Rene Karabasz, którą czytałyśmy w maju 2023. To napisana w formie strumienia świadomości przejmująca historia Beki, młodej kobiety dorastającej u podnóża Gór Przeklętych, gdzie wciąż obowiązują krwawe zasady XV-wiecznego Kanunu, albańskiego kodeksu prawa zwyczajowego.

Wydawnictwo Fila

Tłumaczenie: Katarzyna Bażyńska-Chojnacka

Artykuł Korespondentka – Virginia Evans pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Nowy Jork, 1953 r. Alana Olson, historyczka sztuki i początkująca dziennikarka, próbuje znaleźć dla siebie miejsce w powojennej rzeczywistości. Jej marzeniem jest pisanie artykułów o sztuce, ale w gazecie, w której dominują mężczyźni nie ma miejsca na kobiecy punkt widzenia.

Gdy w końcu dostaje szansę, żeby zaistnieć przypada jej zadanie wręcz niemożliwe – napisania artykułu o Pablu Picassie, o którym napisano już wszystko. Dla Alany to podwójnie trudny temat, bo Picasso był ulubionym malarzem jej niedawno zmarłej mamy. Wracanie do wspomnień, w których razem odwiedzały mueza, żeby oglądać jego prace jest niezwykle bolesne.

Mimo wszystko Alna podejmuje wyzwanie i opuszcza Nowy Jork, żeby porozmawiać z Sarą Murphy, przyjaciółką Picassa, licząc, że zdobędzie nowe, niepublikowane jeszcze materiały i informacje, które pomogą napisać jej przełomowy artykuł.

„Kobiety Picassa” Jeanne Mackin otwierają drzwi do rozmowy o utalentowanych artystkach żyjących i tworzących w cieniu sławnych mężczyzn, które na kartach historii wymieniane są w pierwszej kolejności jako ich towarzyszki, kochanki i muzy.

“Boję się jednego. Że przejdę do historii tylko jako muza i kochanka Pabla. Nikt nie będzie pamiętał o mojej sztuce.” – Irène Lagut

Od Irène Lagut przez Olgę Khokhlovą, Françoise Gilot, Jacqueline Roque i Sarę Murphy – w powieści “Kobiety Picassa” poznajemy sylwetki fascynujących kobiet i ich skomplikowane relacje z Picassem.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o artystkach, które tworzyły w cieniu Picassa i o tym, czy można wciąż zachwycać się dziełami Picassa wiedząc jakim był człowiekiem. Zastanawiałyśmy się, czy da się oddzielić twórcę/twórczynię od dzieła, rozmawiałyśmy o malarzach, pisarzach i twórcach filmów, których zachowanie  i postawa nas rozczarowały. Zgodziłyśmy się, że książka „Kobiety Picassa” chociaż traktuje Pabla zbyt delikatnie zachęca do szukania dalszych informacji i  poznaniu utalentowanych kobiet, które dzieliły z nim życie.

Po raz pierwszy w historii Klubu ważniejszy niż sama fabuła Książki Miesiąca był kontekst przedstawianej historii, postacie drugoplanowe i pytania jakie wypływają po jej lekturze.

Wydawnictwo Znak Koncept

tłumaczenie Anna Bereta-Jankowska

Artykuł Kobiety Picassa – Jeanne Mackin pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Salama ma 18 lat, za sobą rok studiów farmaceutycznych, a w planach magisterkę z fitoterapii. Chce podróżować, zbierać rośliny i kwiaty lecznicze z całego świata, i napisać magiczną książkę dla dzieci. Jej brat właśnie ożenił się z Laylą, najlepszą przyjaciółką Salamy, a ona sama nie może doczekać się tajemniczej randki z nieznajomym, którą zaplanowała dla niej mama.

Ale wybucha wojenne piekło.

Świat Salamy rozpada się od pocisków snajperów i bomb zrzucanych z samolotów, Jej dom zostaje zrównany z ziemią, a brat i ojciec znikają bez śladu. Dziewczyna zaczyna pracę w lokalnym szpitalu, operuje, zaszywa rany, ratuje życia. Po pracy wraca do mieszkania w podziurawionym od kul bloku, do Layli, która nosi pod sercem dziecko jej brata. A w myślach wciąż waży najtrudniejszą z decyzji: zostać i pomagać ofiarom konfliktu, czy uciec z Syrii, by ocalić siebie i Layla?

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o strachu i o tym, jak wpływa na Salamę i na jej decyzję. Zgodziłyśmy się, że postać Khawfa została świetnie przemyślana i wzbogaca fabułę. Zastanawiałyśmy się również, czy zakwalifikowanie „Dopóki rosną cytrynowe drzewa” Zoulfy Kataouh do literatury młodzieżowej jest zasadne i jak mogą odebrać ją młode czytelniczki i czytelnicy.

Wydawnictwo We Need YA

Artykuł Dopóki rosną cytrynowe drzewa – Zoulfa Katouh pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Historia, która nagina granice i budzi kontrowersje. 

Podczas klubowego spotkania opinie na temat „Podwilcza” Martyna Bundy były bardzo podzielone. U niektórych Klubowiczek książka wzbudziła niesmak, a opisy seksualności i ciała był zbyt dosadne. Inne doceniły w „Podwilczu” motyw potrzeby powrotu do natury, zresetowania się i rozpoczęcia życia od nowa oraz wrażliwość na piękno w każdej postaci. 

Rozmawiałyśmy też o akceptacji własnej seksualności, wstydzie i wpływie jaki ma na nas brak czułości i wsparcia ze strony bliskich.

Wydawnictwo Literackie

Artykuł Podwilcze – Martyna Bunda pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.