O czym jest „Portret Lucrezii” Maggie O’Farell?

„Portret Lucrezii” zabiera nas w podróż do XVI-wiecznych Włoch pokazując zarówno przepych i splendor, jak i mrok i niesprawiedliwość z jaką traktowane były wówczas kobiety.

Florencja, lata 50. XVI wieku. 

Lucrezia, trzecia córka Eleanory i Cosima de’ Medici nie pasuje do reszty rodzeństwa. Nie chce bawić się lalkami i jadać przy stole, kręci się i wierci podczas pozowania malarzowi. Zamiast spędzać czas z rodziną woli biegać jak dzikuska z jednego końca krużganków na drugi albo klęcząc przy oknie obserwować miasto i dalekie wzgórza za nim. Kocha malować.

Jednak gdy jej starsza siostra umiera w przeddzień ślubu z Alfonsem, władcą Ferrary, Lucrezia musi niespodziewanie szybko dorosną i zmierzyć się z obowiązkiem zamążpójścia, które aranżuje dla niej ojciec. Wyrusza na nieznany dwór do mężczyzny, który z pozoru wydaje się ją rozumieć.

Czego spodziewać się po „Portrecie Lucrezii”?

Trochę mrocznej i baśniowej fikcyjnej historii mocno opartej na faktach historycznych.

W 1558 roku Lucrezia, córka Cosima de’ Medici, poślubiła Alfonsa d’Este, księcia Ferrary. Rok po przeprowadzce na dwór męża, mając zaledwie 16 lat, zmarła. Prawie 300 lat po jej śmierci Robert Browning napisał wiersz „Moja Ostatnia Księżna”, w którym książę Alfonso pokazuje portret swojej zmarłej żony i pozwala wywnioskować, że – szalenie zazdrosny – sam ją zamordował. 

Maggie O’Farrell dopisała do tego zarysu życiorysu Lucrezii emocjonalne tło.

Sceny, które zapamiętam na dłużej:

• ubieranie sukni ślubnej
• rozmowę z matką w karocy w drodze na ślub
• scenę z tygrysem

Klubowiczki o „Portrecie Lucrezii” na gorąco:

„Jestem totalnie zachwycona. Wyobrażanie sobie jak to jest urodzić się w zupełnie innych warunkach, w innej sytuacji to moja ulubiona rzecz w książkach. A plastyczność opisów pozwoliła się w to w pełni wczuć Przerażający był dla mnie ten brak kontroli nad własnym życiem szczególnie w dzieciństwie Lukrezii.”

Ola

Historia Lucrezii zostanie ze mną na długo. Scena z tygrysem skojarzyła mi się z tym, jak w tamtych czasach przedmiotowo traktowano kobiety. Służyły do podziwiania i rodzenia. Szczególnie utkwiły mi 2 podobne sceny. Pierwsza, gdy mąż podziwia kolor włosów żony, ciągnąc ją przy tym za warkocz jak zwierzę na smyczy. Druga, gdy pokazywał ją przyjacielowi, opisując jedynie cechy jej wyglądu (ponownie włosy, cerę, oczy). Lucrezia była wtedy wystawiana na pokaz jak tygrys w piwnicy jej ojca. Jedynie jej „klatka” była bardziej przestronna.

Beata

Więcej recenzji znajdziesz na dole strony.

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu klubowym?

Na spotkaniu klubowym zachwycałyśmy się barwnym i plastycznym językiem powieści, opisami wnętrz, sztuki i strojów. Rozmawiałyśmy o relacji Lucre z matką i siostrami, zastanawiałyśmy się, czy zajście w ciążę zmieniłoby jej sytuację.

Najdłużej dyskutowałyśmy o znaczeniu sceny z tygrysem.

Pobierz kartę „Portretu Lucrezii” Maggie O’Farrell z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobał Ci się „Portret Lucrezii” przeczytaj również:

• „Krąg kobiet pani Tan” Lisy See, Książkę Lipca 2025 – osadzoną w XV-wiecznych Chinach historia inspirowana losem Tan Yunxian, lekarki pomagającej kobietom za czasów panowania dynastii Ming.
• „Koronczarki” –  Angelici Lopes, Książkę Lipca 2024 – osadzona na początku XX wieku w Brazylii saga łącząca siedem pokoleń kobiet nicią delikatnej koronki i historią zaszytą we wzorze ślubnej mantylki.

Wydawnictwo: Znak JednymSłowem

Tłumaczenie: Anna Gralak

Artykuł Portret Lucrezii – Maggie O’Farrell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Fuyoko jest singielką, mieszka sama w Tokio i pracuje jako korektorka-freelancerka. Jej dni są podobne do siebie, żyje pracą, jest skrupulatna, obowiązkowa i rzetelna. Nie ma przyjaciół, nie ma pasji. Chciałaby coś zmienić, ale nie wie jak. Szukając odwagi do przełamania rutyny coraz częściej sięga po alkohol.

Gdy przypadkiem poznaje starszego od siebie nauczyciela fizyki Mitsutsukę jej monotonne życie powoli (i dosłownie) zaczynają wypełniać: światło, subtelne dźwięki i kolory.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy przede wszystkim o relacji Fuyuko z Mitsutsuką. Zastanawiałyśmy się, czy to była miłość, czy przyjaźń, co dała Fuyuko i dlaczego tak się skończyła.

Fuyuko wzbudziła w nas mieszane uczucia – niektóre Klubowiczki chciały ją przytulić i pocieszyć, inne wolałby nią potrząsnąć albo wysłać na terapię.

Zgodziłyśmy się, że „Wszyscy zakochani nocą” to przede wszystkim opowieść o ogromnej potrzebnie bycia zauważaną, akceptowaną i kochaną.

Wydwnictwo Mova

Artykuł Wszyscy zakochani nocą – Mieko Kawakami pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

W 1955 r. ponad 600 tysięcy kobiet porzuca swoje dotychczasowe życia, obowiązki i rodziny, by rozpostrzeć pokryte łuskami skrzydła, wzbić się w powietrze i… odlecieć. Chociaż zmienia się naprawdę DUŻO, patriarchalne, zardzewiałe społeczeństwo wypiera fakt masowego przesmoczenia, redukując smoczyce do kobiet upadłych, niegodnych, anomalii i tabu. Całą historię poznajemy z perspektywy kilkuletniej Alex, która dorastając dotkliwie doświadcza skutków wypierania przesmoczenia i życia w cieniu wiecznych tajemnic, niedopowiedzeń i wstydu.

Na spotkaniu klubowym zastanawiałyśmy się, o czym tak naprawdę jest jest powieść „Kiedy kobiety były smokami” i co symbolizuje przesmoczenie. Niektóre klubowiczki odebrały Smoki jako opowieść o gniewie, walce o swoje marzenia, prawa i akceptację. Dla innych to historia o przede wszystkim o samotności i potrzebie zrozumienia. Pojawiły się też głosy, że to powieść o miłości, sile i solidarności kobiet. Na koniec zgodziłyśmy się, że „Kiedy kobiety były smokami” niesie ważne przesłanie: gdy nie słuchamy siebie nawzajem i nie akceptujemy swoich potrzeb i pragnień, cierpią wszyscy.

Wydawnictwo Literackie

Artykuł Kiedy kobiety były smokami – Kelly Barnhill pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Jedna noc zmienia bieg uporządkowanego życie Elle i stawia ją przed trudną decyzją. Peter czy Jonas? Mąż, czy przyjaciel z dzieciństwa, który stał się kochankiem? Teraźniejszość budowana od lat na solidnych podstawach, czy niepewna przyszłość oparta na przerażającej tajemnicy i trudnych wspomnieniach?

Fabuła „Papierowego pałacu” dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych. Teraźniejszość to upalne, wilgotne lato, stary dom nad jeziorem i zakazana namiętność naznaczona mroczną tajemnicą. Przeszłość to historia kobiet z rodziny Elle które zaplątane w pozory, niedopowiedzenia i kłamstwa nie potrafią zbudować wartościowych więzi.

To idealna powieść na lato!

Na spotkaniu Klubu najdłużej rozmawiałyśmy o wieloznacznym zakończeniu „Papierowego pałacu” i zastanawiałyśmy się, czy Elle da się w ogóle polubić i zrozumieć.

Wydawnictwo Czwarta Strona

tłumaczenie Katarzyna Makaruk

Artykuł Papierowy pałac – Miranda Cowley Heller pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.