O czym jest „Portret Lucrezii” Maggie O’Farell?

„Portret Lucrezii” zabiera nas w podróż do XVI-wiecznych Włoch pokazując zarówno przepych i splendor, jak i mrok i niesprawiedliwość z jaką traktowane były wówczas kobiety.

Florencja, lata 50. XVI wieku. 

Lucrezia, trzecia córka Eleanory i Cosima de’ Medici nie pasuje do reszty rodzeństwa. Nie chce bawić się lalkami i jadać przy stole, kręci się i wierci podczas pozowania malarzowi. Zamiast spędzać czas z rodziną woli biegać jak dzikuska z jednego końca krużganków na drugi albo klęcząc przy oknie obserwować miasto i dalekie wzgórza za nim. Kocha malować.

Jednak gdy jej starsza siostra umiera w przeddzień ślubu z Alfonsem, władcą Ferrary, Lucrezia musi niespodziewanie szybko dorosną i zmierzyć się z obowiązkiem zamążpójścia, które aranżuje dla niej ojciec. Wyrusza na nieznany dwór do mężczyzny, który z pozoru wydaje się ją rozumieć.

Czego spodziewać się po „Portrecie Lucrezii”?

Trochę mrocznej i baśniowej fikcyjnej historii mocno opartej na faktach historycznych.

W 1558 roku Lucrezia, córka Cosima de’ Medici, poślubiła Alfonsa d’Este, księcia Ferrary. Rok po przeprowadzce na dwór męża, mając zaledwie 16 lat, zmarła. Prawie 300 lat po jej śmierci Robert Browning napisał wiersz „Moja Ostatnia Księżna”, w którym książę Alfonso pokazuje portret swojej zmarłej żony i pozwala wywnioskować, że – szalenie zazdrosny – sam ją zamordował. 

Maggie O’Farrell dopisała do tego zarysu życiorysu Lucrezii emocjonalne tło.

Sceny, które zapamiętam na dłużej:

• ubieranie sukni ślubnej
• rozmowę z matką w karocy w drodze na ślub
• scenę z tygrysem

Klubowiczki o „Portrecie Lucrezii” na gorąco:

„Jestem totalnie zachwycona. Wyobrażanie sobie jak to jest urodzić się w zupełnie innych warunkach, w innej sytuacji to moja ulubiona rzecz w książkach. A plastyczność opisów pozwoliła się w to w pełni wczuć Przerażający był dla mnie ten brak kontroli nad własnym życiem szczególnie w dzieciństwie Lukrezii.”

Ola

Historia Lucrezii zostanie ze mną na długo. Scena z tygrysem skojarzyła mi się z tym, jak w tamtych czasach przedmiotowo traktowano kobiety. Służyły do podziwiania i rodzenia. Szczególnie utkwiły mi 2 podobne sceny. Pierwsza, gdy mąż podziwia kolor włosów żony, ciągnąc ją przy tym za warkocz jak zwierzę na smyczy. Druga, gdy pokazywał ją przyjacielowi, opisując jedynie cechy jej wyglądu (ponownie włosy, cerę, oczy). Lucrezia była wtedy wystawiana na pokaz jak tygrys w piwnicy jej ojca. Jedynie jej „klatka” była bardziej przestronna.

Beata

Więcej recenzji znajdziesz na dole strony.

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu klubowym?

Na spotkaniu klubowym zachwycałyśmy się barwnym i plastycznym językiem powieści, opisami wnętrz, sztuki i strojów. Rozmawiałyśmy o relacji Lucre z matką i siostrami, zastanawiałyśmy się, czy zajście w ciążę zmieniłoby jej sytuację.

Najdłużej dyskutowałyśmy o znaczeniu sceny z tygrysem.

Pobierz kartę „Portretu Lucrezii” Maggie O’Farrell z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobał Ci się „Portret Lucrezii” przeczytaj również:

• „Krąg kobiet pani Tan” Lisy See, Książkę Lipca 2025 – osadzoną w XV-wiecznych Chinach historia inspirowana losem Tan Yunxian, lekarki pomagającej kobietom za czasów panowania dynastii Ming.
• „Koronczarki” –  Angelici Lopes, Książkę Lipca 2024 – osadzona na początku XX wieku w Brazylii saga łącząca siedem pokoleń kobiet nicią delikatnej koronki i historią zaszytą we wzorze ślubnej mantylki.

Wydawnictwo: Znak JednymSłowem

Tłumaczenie: Anna Gralak

Artykuł Portret Lucrezii – Maggie O’Farrell pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Wydawnictwo Poznańskie

Tłumaczenie Magdalena Moltzan-Małkowska

Artykuł Słodki obłęd – Jodi Picoult Jennifer Finney Boylan pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Jedyna córka” Guadalupe Nettel?

Współczesny Meksyk. 

Przyjaciółki Laura i Alina bardzo sceptycznie podchodzą do macierzyństwa. Chcą rozwijać się zawodowo, dobrze zarabiać, podróżować i być niezależne. Laura poddaje się nawet zabiegowi podwiązania jajowodów. 

Ale nagle Alina zmienia zdanie. 

Razem ze swoim partnerem Aureliem pragną zostać rodzicami. Niestety gdy w końcu udaje im się zajść w ciążę, otrzymują druzgocącą wiadomość – dziecko cierpi na rzadką chorobę genetyczną i nie ma szans na przeżycie po porodzie. Alina, Aurelio i wspierająca ich Laura przygotowują się na najgorsze, ale okazuje się, że życie pisze czasem najbardziej zaskakujące scenariusze.

Inspiracją do napisania “Jedynej córki” była dla Guadlupe Nettle historia jej przyjaciółki.

Dlaczego wybrałam „Jedyną córkę” do Klubu?

Ponieważ dotyka najtrudniejszych aspektów macierzyństwa, kobiecości i przyjaźni, a mimo to jest napisana empatycznie, bez oceniania żadnej z postaw.

Sceny, które zapamiętam:

• chwila, w której Alina dostaje od lekarki prowadzącej ciążę ampułkę dla Inez
• Inez z opiekunką na wakacjach

Klubowiczki o „Jedynej córce” na gorąco:

 „Kocham tę historię. Póki co dla mnie najlepsza w 2025r. Uwielbiam w niej wszystko: od fabuły, po narracja, ale to co chyba najbardziej mi sje podoba to pokazanie, ze zycie nie jest czarnobiałe. Że raz podjęte decyzje mogą się zmienić. I że te decyzje też zmieniają nas.

Płakałam na niej tak bardzo, tak uderzyła w moje osobiste i życiowe struny, ze no nie mogę nic innego powiedzieć jak tylko „najlepsza i wyjątkowa”.

Kari

„Mnie bardzo wciągnęła- myślałam, że temat będzie dla mnie za ciężki, ale prawdę mówiąc jest to tak napisane, że czytam z wielką ciekawością o perspektywie macierzyństwo vs bezdzietność i o różnych życiowych zakrętach, z tym związanych.”

Kasia

 „Jestem w 2/3 książki i dla mnie też jedna z najlepszych książek tego roku. Bardzo do mnie trafia, mimo ciężkich tematów dobrze się ją czyta – kocham krótkie rozdziały. Skłania do wielu przemyśleń i na pewno długo ze mną zostanie.”

Ola

Więcej recenzji na dole strony.

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu klubowym?

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o macierzyństwie i bezdzietności z wyboru, o skomplikowanych relacjach między kobietami i o tym, że rodzina może mieć różne oblicza. Zgodziłyśmy się, że „Jedyna córka” Guadalupe Nettle to książka o siostrzeństwie i akceptowaniu swoich wyborów.

Wiele Klubowiczek ujął wątek Laury i Nicolasa. 

Poruszyłyśmy również temat przemyślanego macierzyństwa, decydowanie się na dziecko z pełną świadomością tego, że nie zawsze wszystko może iść po naszej myśli. 

Pobierz kartę „Jedynej córki” z klubowego Book Journala

Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

Tłumaczenie Barbara Bardadyn

Artykuł Jedyna córka – Guadalupe Nettel pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

O czym jest „Ogród rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano?

To jednocześnie zabawna i niepokojąca historia o kulturze pracy, która dyktuje rytm życia, o wypaleniu zawodowym i o przerażająco płytkich relacjach, jakie nawiązujemy w biurze.

Marisa ma 32 lata, mieszka w eleganckim mieszkaniu w Madrycie, pracuje na wysokim stanowisku w branży kreatywnej i potrafi wydać 140 euro robiąc zakupy na jedną kolację.

Marisa ma również ataki paniki na dźwięk budzika, płacze pod prysznicem, ogląda zapętlone kanały na youtubie, żeby zasnąć i łyka tabletki uspokajające przed wyjściem do pracy.

Z zewnątrz życie Marisy wygląda jak godny pozazdroszczenia feed na Instagramie. W środku zieje coraz większą pustką, której nie jest w stanie wypełnić ani nowa kwiecista sukienka, ani wakacje na Teneryfie.

„Kilka lat temu zdecydowałam się na terapię, bo zaczęłam mieć ataki paniki za każdym razem, gdy dzwonił budzik – ten polarny alarm przyprawiał mnie o ucisk w klatce piersiowej. Nie każdego ranka odczucie było takie samo: czasami czułam się tak, jakby gdzieś w mostku utknęło mi ziarenko ciecierzycy, a czasem tak, jakby niewidzialna ręka ściskała mnie za serce.”

Dlaczego wybrałam „Ogród rozpaczy ziemskich” do Klubu?

Ponieważ „Ogród rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano porusza tematy, które coraz głośniej wybrzmiewają wśród wypalonych zawodowo millenialsów: depresję, brak pogłębionych relacji i czasu na ich nawiązywanie, a także wstyd i niezrozumienie, z którymi trzeba się mierzyć, gdy z pozoru idealne życie zaczyna przytłaczać.

Historię Marisy czyta się trochę z uśmiechem, a trochę jednak ze ściskiem w gardle. A jej zakończenie jest jak wake up call w krzywym zwierciadle. Daje do myślenia.

Sceny, które zapamiętam:

• cały wyjazd integracyjny, ale szczególnie scenę z paintballu z Maliką i prezentację Marisy
• wymianę maili między współpracownikami
• ostatnią rozmowę Marisy z szefem

Klubowiczki o „Ogrodzie rozpaczy ziemskich rozpaczy” na gorąco

„Skończyłam, podobała mi się, bardzo dobrze i szybko mi się czytała, ale też przygnębiła mnie. Dużo tam zdań wyjętych z mojej głowy, dużo prawd o trybach, w jakich żyjemy.”

Julia

„Historia Marisy bardzo mnie poruszyła, klimat zawodowy jest mi bardzo bliski, bo pracuję w agencji marketingowej. Książkę czytało mi się bardzo lekko i szybko, ale mimo to miałam mnóstwo refleksji i zatrzymania na temat pędu życia i tego ile czasu poświęcamy pracy zawodowej…Przez większość rozdziałów miałam Marisę wręcz ochotę przytulić i jej pomóc, ale końcówka książki akurat mnie mocno zaniepokoiła i hm…rozzłościła.”

Marzena

„Korporacja opisana w punkt! Co jak co, ale te przemówienia na imprezie firmowej mnie najbardziej rozbawiły – myślę, że właśnie tyle jest nad nimi namysłu, ile miała Marisa. Podoba mi się też ponownie odkryta relacja Eleny i Marisy”

Kasia

Więcej recenzji znajdziesz na dole strony.

O czym rozmawiałyśmy na spotkaniu klubowym?

Na spotkaniu klubowym zastanawiałyśmy się jakie uczuciach wzbudziła w nas Marisa, porównywałyśmy korpo-świat przedstawiony w książce z naszymi doświadczeniami i dzieliłyśmy się historiami z naszego zawodowego życia.

Wiele wypowiedzi Klubowiczek było bardzo poruszających. Nie przypuszczałam, że akurat to spotkanie tak bardzo wejdzie mi pod skórę. 

Wypalenie zawodowe i jego konsekwencje to bardzo ważny i aktualny temat i cieszę się, że mogłyśmy wygadać się w bezpiecznej i wspierającej klubowej atmosferze.

Pobierz kartę „Ogrodu rozpaczy ziemskich” z Book Journala Klubu Czułej Czytelniczki

Jeśli spodobał Ci się „Ogród rozpaczy ziemskich” przeczytaj również:

„Yellowface” Rebecci F. Kuang, Książke Stycznia 2024 r. w Klubie Czułej Czytelniczki.

To pokręcona i pełna dram historia, od której nie sposób się oderwać.. Opowiada o ciemnej stronie wydawania książek, inbach w social mediach i cancel culture. Porusza kwestie tożsamości kulturowej, rasizmu i przywłaszczenia.

Tutaj przeczytasz więcej o „Yellowface”.

Wydawnictwo Znak

Tłumaczenie Ewa Ratajczyk

Artykuł Ogród rozpaczy ziemskich – Beatriz Serrano pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

“Wyczuwam matki na kilometr. Resztki budyniu pod paznokciami, dłonie pachnące majerankiem, zakalec na trwałej. Jak tylko zobaczę poduszki do marynarki biegnę kłaść na nich głowę. Przywiązuje się do każdej, która rodziła, która choć raz była miękka.”

Mała Emma chce stworzyć sobie nową mamę. Ulepić z kawałków znanych jej matek i zastąpić nią tę, która w jej życiu jest niemal nieobecna: matkę-artystkę, matkę-prorokinię, matkę cierpiącą na chorobę dwubiegunową, która próbuje zostawić małą Emmę w domu dziecka.

Dorosła Emma rodzi Olgę. Zupełnie nieprzygotowana do roli matki wraca we wspomnieniach do swojego dzieciństwa próbując odnaleźć się w nowej sytuacji i odszyfrować wzorce, którym powinna sprostać, jednocześnie nie zatracając własnej tożsamości.

„Złodziejka matek” Magdaleny Genow skłania do refleksji nad wielowątkowością macierzyństwa i relacjami między kobietami, które nas kształtują. To napisana pięknym językiem i angażująca emocjonalnie historia z wyrazistą bohaterką, która potrafi w równym stopniu budzić współczucie i zrozumienie, co irytować.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o otwartym zakończeniu i zastanawiałyśmy się jak je interpretować. Dyskutowałyśmy o uczuciach jakie budzi w nas Emma i zdania Klubowiczek były bardzo podzielone. Niektóre z nas przede wszystkim jej współczuły, inne irytowała. Doceniłyśmy piękny język „Złodziejki matek” i osadzenie historii w Poznaniu. I zgodziłyśmy się, że to historia, która na długo zostaje w głowie.

Wydawnictwo: Biuro Literackie

Artykuł Złodziejka matek – Magdalena Genow pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Od najmłodszych lat Yunxian jest wychowywana, by być użyteczną i uległą wobec mężczyzn. Matka uczy ją, że: „My, kobiety, istniejemy po to, żeby dawać mężczyznom potomstwo, karmić ich, ubierać i zabawiać.”

Gdy dziewczynka trafia na wychowanie do dziadków zajmujących się medycyną, odkrywa w sobie zamiłowanie do nauki niezwiązanej z recytowaniem i haftowaniem. Pod okiem babki zaczyna poznawać ziołolecznictwo i uczy się diagnozować oraz leczyć choroby, które przytrafiają się kobietom. Razem z Yunxian w szkoleniu medycznym bierze udział córka miejscowej położnej, Meiling. Dziewczynki zaprzyjaźniają się, ale ich więź i przyszłość zostają wystawione na próbę, gdy Yunxian opuszcza dom dziadków, żeby wyjść za mąż i zamieszkać w domu teściów.

Jak wysoko urodzonej kobiecie skrępowanej więzami tradycji uda się zrealizować swoje powołanie, by pomagać i leczyć chorych niezależnie od ich pochodzenia? 

I jaką rolę w życiu Yunxian odegra przyjaźń z Meiling, pochodzącą z zupełnie innej warstwy społecznej

„Krąg kobiet pani Tan” Lisy See to fascynująca i przepełniona barwnymi szczegółami historia o skomplikowanej przyjaźni i kobietach próbujących odnaleźć swoją drogę w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o relacji Yunxian z Meiling i o tym jak wpłynęła na każdą z nich na przestrzeni lat. Bardzo podobały nam się barwne i plastyczne opisy życia w XV-wiecznych Chinach, dużo dowiedziałyśmy się o kulturze, tradycji i medycynie chińskiej. Doceniłyśmy akcenty feministyczne, które nie raziły niedopasowaniem do ówczesną mentalności i rzeczywistością. Na dłużej zatrzymałyśmy się przy tradycji wiązania stóp i zastanawiałyśmy się nad kanonami piękna, które od wieków ograniczają kobiety. Dla wielu Klubowiczek „Krąg pani Tan” okazał się jedną z najlepszych książek czytanych w tym roku.

Wydawnictwo Filia

Tłumaczenie Ewa Ratajczyk

Artykuł Krąg kobiet pani Tan – Lisa See pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Odebrana ojcu uzależnionemu od narkotyków malutka Maggie trafia do systemu opieki społecznej. Na przestrzeni kolejnych lat jest przenoszona z jednego domu dziecka do drugiego, od jednej rodziny zastępczej do drugiej, doświadcza przemocy i molestowania, jest niekochana, niechciana i nikomu niepotrzebna. Zawodzi ją system i ludzie, którzy powinni o nią dbać. Mimo to, Maggie wciąż próbuje nie tylko przetrwać, ale przede wszystkim żyć i doświadczać. Gdy dorasta i wydaje się, że los w końcu daje jej szansę na stabilizację, miłość i spokojną przyszłość spotyka ją niewyobrażalna tragedia, a splot dalszych wydarzeń zmusza do podjęcia najtrudniejszej decyzji: ucieczki, wymazania przeszłości i rozpoczęcia życia z inną tożsamością. 

Tylko czy da się tak naprawdę zostawić za sobą traumatyczną przeszłość i zacząć wszystko od nowa?

Niespodziewana wiadomość z nieznanego konta na facebooku zmusza Maggie do konfrontacji ze wszystkim o czym tak bardzo nie chciała już pamiętać.

„Ciała subtelne” Jennifer Down dotykają trudnych tematów: uzależnienia, przemocy, śmierci, wykorzystywania seksualnego i dorastania w domach dziecka. Jennifer Down opowiada historię Maggie z wyczuciem i czułością, a najtrudniejsze doświadczenia ubiera w słowa, które trafiają głęboko pod żebra i zostawiają ślad w myślach. 

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy przede wszystkim o Maggie, zastanawiałyśmy się jak można było jej pomóc i czy mogła postąpić inaczej. Omawiałyśmy emocje jakie towarzyszyły nam w trakcie czytania i po odłożeniu książki. Miałyśmy różne zdania nas temat zakończenia, niektóre z nas poruszyło, inne potrzebowały wyraźniejszego domknięcia. Zgodziłyśmy się, że „Ciała subtelne” są napisane pięknym językiem i na długo zostaną z nami.

Wydawnictwo W.A.B.

tłumaczenie Dorota Konowrocka-Sawa

Artykuł Ciała subtelne – Jennifer Down pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Trzy siostry Blue nie mogłyby bardziej się od siebie różnić.

Najstarsza, Avery, od zawsze matkowała reszcie. Silna i niezależna była heroinistka, sama pokonała nałóg, została prawniczką i ułożyła sobie życie z żoną w Londynie. Bonnie, kiedyś odnosząca sukcesy bokserka, wycofała się z ringu po druzgocącej porażce i zaczęła pracę jako ochroniarka w klubie nocnym w Los Angeles. Najmłodsza, Lucky, sławna i pogrążoną w nałogach modelka aktualnie mieszka i imprezuje w Paryżu. Do niedawna była z nimi jeszcze Nicky, czwarta siostra, zmagająca się z endometriozą niepoprawna romantyczka marząca o miłości i założeniu rodziny. Była ogniwem łączącym wszystkie siostry. Jej niespodziewana śmierć wstrząsnęła całą rodziną.

Gdy rok po pogrzebie Nicky rodzice decydują sprzedać mieszkanie, w którym wychowały się siostry Blue, Avery, Lucky i Bonnie wracają do Nowego Jorku, żeby skonfrontować się z przeszłością, żałobą i własnymi problemami. Każda z nich jest na życiowym zakręcie i chociaż nie chce się do tego przyznać, potrzebuje resetu i wsparcia sióstr, żeby odnaleźć drogę do siebie.

Powieść „Siostry Blue” Coco Mellors zgłębia temat skomplikowanych relacji między siostrami, uzależnienia, które płynie w rodzinnym krwiobiegu, nagłej śmierci bliskiej osoby i endometriozy, choroby do niedawna bardzo często lekceważonej.

To historia, którą zostanie z Tobą na długo po przeczytaniu ostatniego zdania.

“Siostra to nie to samo co przyjaciółka. Dlaczego mielibyśmy redukować tę pierwotną i złożoną więź do czegoś równie zastępowalnego i banalnego jak przyjaźń?

Tak, w kółko używa się tego określenia, żeby podkreślić największy stopień zażyłości z jakąś osobą: “Mama to moja najlepsza przyjaciółka”, “Mój mąż jest moim najlepszym przyjacielem”. Nie. Prawdziwe siostrzeństwo, takie, w którym zostałyście wypchnięte przez ten sam kanał rodny, to nie to samo co przyjaźń. W siostrzeństwie nie wybiera się drugiej osoby, nie ma żadnego okresu przejściowego, podczas którego się poznajecie. Od samego początku jesteście ze sobą związane.

Weźmy taką pępowiną – mocną, wijącą się, niezbyt uroczą, a jednak niezbędną – i porównajmy ją z bransoletką przyjaźni i radości uplecioną z sznurka. To właśnie jest różnica między siostrą a przyjaciółką.”

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy m.in. o tym, jaki wpływ na siostry Blue miał nieprzewidywalny ojciec i nieobecna emocjonalnie matka. Dzieliłyśmy się przemyśleniami o każdej z sióstr, o macierzyństwie i o życiu z endometriozą. Zakończenie „Sióstr Blue” Coco Mellors wywołało w nas sprzeczne uczucia, ale po przeczytaniu słów od autorki zgodziłyśmy się, że można ją zrouzumiec :))) #ktowietenwie! 

To był wieczór pełen emocji!

Wydawnictwo Świat Książki

tłumaczenie Anna Tomczyk

Artykuł Siostry Blue – Coco Mellors pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Nowy Jork, 1953 r. Alana Olson, historyczka sztuki i początkująca dziennikarka, próbuje znaleźć dla siebie miejsce w powojennej rzeczywistości. Jej marzeniem jest pisanie artykułów o sztuce, ale w gazecie, w której dominują mężczyźni nie ma miejsca na kobiecy punkt widzenia.

Gdy w końcu dostaje szansę, żeby zaistnieć przypada jej zadanie wręcz niemożliwe – napisania artykułu o Pablu Picassie, o którym napisano już wszystko. Dla Alany to podwójnie trudny temat, bo Picasso był ulubionym malarzem jej niedawno zmarłej mamy. Wracanie do wspomnień, w których razem odwiedzały mueza, żeby oglądać jego prace jest niezwykle bolesne.

Mimo wszystko Alna podejmuje wyzwanie i opuszcza Nowy Jork, żeby porozmawiać z Sarą Murphy, przyjaciółką Picassa, licząc, że zdobędzie nowe, niepublikowane jeszcze materiały i informacje, które pomogą napisać jej przełomowy artykuł.

„Kobiety Picassa” Jeanne Mackin otwierają drzwi do rozmowy o utalentowanych artystkach żyjących i tworzących w cieniu sławnych mężczyzn, które na kartach historii wymieniane są w pierwszej kolejności jako ich towarzyszki, kochanki i muzy.

“Boję się jednego. Że przejdę do historii tylko jako muza i kochanka Pabla. Nikt nie będzie pamiętał o mojej sztuce.” – Irène Lagut

Od Irène Lagut przez Olgę Khokhlovą, Françoise Gilot, Jacqueline Roque i Sarę Murphy – w powieści “Kobiety Picassa” poznajemy sylwetki fascynujących kobiet i ich skomplikowane relacje z Picassem.

Na spotkaniu klubowym rozmawiałyśmy o artystkach, które tworzyły w cieniu Picassa i o tym, czy można wciąż zachwycać się dziełami Picassa wiedząc jakim był człowiekiem. Zastanawiałyśmy się, czy da się oddzielić twórcę/twórczynię od dzieła, rozmawiałyśmy o malarzach, pisarzach i twórcach filmów, których zachowanie  i postawa nas rozczarowały. Zgodziłyśmy się, że książka „Kobiety Picassa” chociaż traktuje Pabla zbyt delikatnie zachęca do szukania dalszych informacji i  poznaniu utalentowanych kobiet, które dzieliły z nim życie.

Po raz pierwszy w historii Klubu ważniejszy niż sama fabuła Książki Miesiąca był kontekst przedstawianej historii, postacie drugoplanowe i pytania jakie wypływają po jej lekturze.

Wydawnictwo Znak Koncept

tłumaczenie Anna Bereta-Jankowska

Artykuł Kobiety Picassa – Jeanne Mackin pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.

Helene skacze z balkonu. Zostawia za sobą trójkę dzieci, niczego nie podejrzewającego męża i przyjaciółkę, od której ostatnio coraz bardziej się oddalała.

Sarah, najbliższa przyjaciółka Helene, czuje się zobowiązana, żeby pomóc pogrążonej w żałobie rodzinie. Bezdzietna, niezwiązana sztywnymi godzinami pracy i w związku, który nie rokuje na przyszłość bez zastanowienia wchodzi w rolę opiekunki i pocieszycielki dzieci.

15-letnia Lola, najstarsza córka Helene, próbuje poradzić sobie z bólem po stracie matki koncentrując się na najbardziej żywej emocji: pulsującym boleśnie gniewie.

„Wściekłość” Mareike Fallwickl radykalnie rozlicza współczesne zachodnioeuropejskie społeczeństwa z wyśrubowanych oczekiwań wobec kobiet pokazując jak wiele jeszcze musi się się zmienić, żeby można było mówić o równości płci.

Na spotkaniu klubowym zgodziłyśmy się, że „Wściekłość” Mareike Fallwickl jest z premedytacją przerysowana, żeby prowokować do dyskusji i budzić kontrowersje. Rozmawiałyśmy o tym, że komunikacja jest podstawą budowania zdrowych relacji i że przemoc rodzi przemoc i nie prowadzi do żadnych rozwiązań. Największe kontrowersje wzbudziła w postać Loli – niektóre Klubowiczki zarzucały jej za duży radykalizm, inne widziały w niej 15-letnie dziecko pozostawione bez pomocy psychologicznej, młodą dziewczynkę, która próbując poradzić sobie z traumą związaną ze śmiercią matki szuka wsparcia w jedynej społeczności, która pomaga jej skanalizować emocje.

Wydawnictwo MUZA S.A.

tłumaczenie Zofia Sucharska

Artykuł Wściekłość – Mareike Fallwickl pochodzi z serwisu Klub Czułej Czytelniczki.